உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 136
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 136 · 136 / 300

தீப்பிடித்த ஆடைபோல அவிழ்த்தெறிய முடியுமோ அந்த நிறத்தை? அவளைப் பிடித்த பசலையெனும் துன்பம் அவிழ்க்கத் துணைவனவன் வந்தன்றோ துகில் அவிழ்க்க வேண்டும், அகில் மணக்கும் மஞ்சத்தில்!

எரிநெருப்பாய், பெருமூச்சு! சுடுகுழலாய்க் குருதியோட்டம்! ஒளியில்லா வெற்றுப் பார்வை! பழமாகிப்போன கிழமொன்று அவள் பாட்டி! பருவத்தில் அவள் சிலநேரம் பட்டபாட்டைத்தான் இன்று பேத்தியும் படுகிறாள் என்றறிவாள்! என்னும் ஆறுதல் கூற அணுகினாள் சேயிழையிடம்!

“என்னடி கண்ணே! இத்தனை துன்பம்? பிரிந்தவன் வராமலா போய் விடுவான்? சே! சே! முட்டாள் பெண்ணாக இருக்கிறாயே! பிரிவை நினைத்து இப்படியா பசலை நிறம் படர்ந்து கிடப்பது?”

பாட்டி, தன் இளமைக்காலத்தை மறந்துவிட்டுப் பேசவில்லையென்பது சேயிழைக்குத் தெரியும். தன்னைத் தேற்றுவதற்காகச் செல்லமாகக் கோபிக்கிறாள் என்பதும் புரியும். இருப்பினும் இளைத்த உடல் - களைத்த நிலை - இத்தனையும் மறந்து சீற்றமுடன் எழுந்தமர்ந்து பதில் சொன்னாள்.

“பாட்டி! பிரிவால் வந்திப் பசலை நிறமடைந்தேன் என்று என்னைப் பழி சொல்வது உன்னைப் போன்றவர்களுக்கு எளிதான செயல்! என்னைப் பழி சொல்வது விடுத்து, என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற காதலனைக் குறை சொல்லும் எண்ணம் உங்களுக்கெல்லாம் ஏற்படவில்லையே! என் பாட்டி, ஏன்? பழியோரிடம் பாவமோரிடம் என்ற பழமொழியை மெய்ப்பிக்கிறீர்களே எதற்காக? அவர் பிரிந்து சென்றது குற்றமா? அவர் பிரிவால் எனக்குப் பசலை படர்ந்தது குற்றமா?”

சினங் கொப்பளிக்கப் பொறிந்து தள்ளினாள் சேயிழையாள்!

அவள் சொல்வதும் நியாயந்தானே என்று தோன்றியது பாட்டிக்கு! ஆமாம்; பாட்டிக்கும் பழைய நினைப்பு!

“பசந்தாள் இவளென்பது அல்லால் இவளைத் துறந்தார் அவரென்பார் இல்.”

அதிகாரம் - 119 - பசப்புறு பருவரல்; பாடல் - 1188

என்று உரத்த குரலெடுத்துக் கூறினான். அவ்வாறே நான்கு பேர் ஒருவர் தோள்மீது ஒருவர் ஏறி அந்தச் செங்குத்துப் பாறையில் அணைந்தவாறு நின்றனர். அவன் அவர்கள் மீது கால்வைத்து ஏறிச்சென்று நான்காமவன் தோளில் தொத்தி, பாறையின் உச்சிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தான் இலகுவாக!

ஊரார், தங்கள் மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்தை எழுப்பி அவனை வாழ்த்திப் பாராட்டினர். “நாங்கள் நால்வரும் இல்லையெனில் பாறை உச்சிக்குச் சென்றிருக்க இயலுமோ?” என்று கேட்டனர் தோள் கொடுத்த வாலிபர்கள்!

அவன், அவர்களைப் பார்த்து அலட்சியமாகச் சிரித்தான்: “உங்கள் ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் என்னால் இதைச் செய்திருக்க முடியும்” என்று மார்தட்டிக் கூறினான்.

நால்வருக்கும் சினம் பிறந்தது. “உன் வலிமையின் அளவு தெரியாமல் எங்களைப் பகைத்துக் கொள்கிறாய்” என்று எச்சரித்தனர் அவர்கள்!

“யார் துணையும் எனக்குத் தேவையில்லை. என் வலிமை உலகம் உணர்ந்த ஒன்று. நானிருக்குமிடம் தெரிகிறதா? நான் ஏற முடியாது என்று சொன்ன செங்குத்துப் பாறையில் இப்போது ஏறியிருக்கிறேன். பாறையிலிருந்தவாறு உங்களை யெல்லாம் கீழ்நோக்கிப் பார்க்கிறேன். நான் உயரத்தில்! நீங்கள் பள்ளத்தில்!”

இப்படி ஆணவப்பட்ட மொழி பேசத் தொடங்கினான் அவன்! ஆரவாரத்தோடு அவனைக் சூழ்ந்து வாழ்த்திய ஊரார், அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று சென்றனர்; அகந்தை தலைக்கேறிவிட்டது என்று முணுமுணுத்தவாறு!