குறளோவியம்
பகுதி 132 · 132 / 300
அதற்கு இதோ குறள்:
“பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான் எல்லாரும் எள்ளப் படும்.”
அதிகாரம் - 20 - பயனில சொல்லாமை; பாடல் - 191
வஞ்சிக்கொடி, வாடிக் கிடந்தாள். வயலோரக் களத்துமேட்டு நிழற்சிகள், அசையும் நிழற்படங்களாக அடுக்கடுக்காகப் புரண்டுகொண்டிருந்தன. முற்றிய மணிக்கதிர்களைச் சுமக்க முடியாமல் தங்கநிறப் பயிர்கள் மணமகளைப் போல் தலைகுனிந்து நின்றன. அவற்றை அறுவடை செய்து, கட்டுக் கட்டாகக் களம் கொண்டுசென்று குவித்து வைத்தனர்.
அந்தப் பணியில் ஈடுபட்ட இளம் புறாக்களில் ஒருத்திதான் காளி! பெயர்தான் அப்படி! கட்டழகுப் பெட்டகம். அவளைத் தொட்டணைத்துச் சுகம் காணும் கடம்பனுக்கு இன்பப் பேழை!
நிலவுதனைத் துண்டுதுண்டாக்கி, அவற்றைக் கோர்த்து வைத்ததுபோல் இதழ்களிடையே ஒளிவிடும் பல் வரிசை!
வீரம் எதுவும் என் முன்னே செல்லுபடியாகாதென விழுங்கிவிடும் ஆற்றல் வாய்ந்த விழியழகி!
நிறம் சற்றுக் கருப்புத்தான் என்றாலும் கரும்புபோல் கடம்பனுக்குச் சுவை கூட்டும் பெண்ணரசி! அறுவடை நடக்கும்போதே இருவரின் கண்களும் இரும்பும் காந்தமும் ஆயின.
சூரியன் வழங்கும் சூடு போதாதென்று, அன்றிரவு சுவைக்கப்போகும் விருந்தையெண்ணி இருவர் உடலும் உள்ளுக்குள் தகித்துக் கொண்டிருந்தன.
மாலையும் வந்தது; அறுவடை வேலையும் முடிந்தது; அவரவர் வீடு திரும்பினர். களத்துமேட்டுக்குக் கடம்பன் அன்று காவல் இருக்க வேண்டும். இருட்டியபின் காளியை அங்கே வரச் சொல்லியிருந்தான்.
அவளா வராமல் இருப்பாள்?
இருட்டு ஏன் இன்னும் வரவில்லையென்று திட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்குப் பயந்ததுபோல், பாய்ந்து வந்தது இருட்டு! திருட்டுப் பூனை போலப் பதுங்கிச் சென்றாள் காளி - அறுவடை நெற்குவியலுக்கும் கதிரடித்துப் போட்டிருந்த வைக்கோற் போருக்குமிடையே - பூனையாக வந்தவள், பூவாக மாறி நின்றாள்.
கடம்பனோ வண்டாகித் தேன் பருகினான். களத்துமேட்டுப் புழுதி மண்ணோ, வைக்கோலின் மீது உடல் அழுந்துவதால் ஏற்படும் அரிப்பு உணர்வோ - அவர் தம் இன்பக் களியாட்டத்துக்கு இடையூறாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள்தான் இந்த உலகத்திலேயே இல்லையே! இவள் மடியில் அவன்! அவன் தோளில் இவள்! ‘இச்’ என்று கேட்கின்ற இன்ப நாதம்!
இரவெல்லாம் பலாச்சுளையைத் தேனில் கலந்து மாங்கனியும் வாழைக் கனியும் மென முக்கனியின் முழுச் சுவையில் மயங்கிக் கிடந்தனர். பொழுது விடியாமலே இருந்திருந்தால், அவர்களின் இன்பம் முடியாமலே தொடர்ந்திருக்கும்.
