உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 126
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 126 · 126 / 300

பகை மன்னனின் ஆருயிர்த் தளபதிகள் சிலர் படுகொலைக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர்.

பகை நாட்டின்மீது போர் தொடுத்து, பிணங்களைக் குவித்து, களத்திலே வெற்றிக் கொடி நாட்டியதைப் பிறநாட்டினர் ஏற்றுக் கொள்ளாதது கண்டு, பழிச்சொற்கள் பலவற்றைப் பகை நாடு வேந்தன் மீது சுமத்திடவும் அவன் தவறவில்லை.

தோற்றுவிட்ட பகைநாட்டு மன்னன், படை வீரர்களுடன் தங்கியிருக்கும் பாசறைகளை நோக்கி, காட்டு விலங்குகளைத் துரத்திவிட்டான், அந்த வெற்றி வேந்தன்.

இத்தனை இன்னல்களையும் தோற்ற அந்த மன்னனும் அவன் படைவீரர்களும் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டனர்.

போரில் ஏற்பட்ட தோல்வியாலோ அல்லது படைவீரர்கள் பலர் மாண்டு மடிந்து ஏற்பட்ட வலிமைக்குறைவாலோ அந்த மன்னனும் அவனது படையினரும் அஞ்சி நடுங்கி, வெற்றி கண்டவனின் கால்களில் விழுந்து விடவில்லை.

வெற்றியும் வெறியும் ஒருங்கிணைந்த காரணத்தால், வேதனைக்கணைகளை வீசிக் கொண்டேயிருந்தான்; தோற்றவர்களும் இதனைத் தாங்கிடும் மனப்பக்குவமும் உறுதியும் அஞ்சாநெஞ்சும் பெற்றிருந்தனர்.

காரணம் என்ன?

தோற்றுவிட்ட மன்னவனின் படை, தொன்று தொட்டுப் பெருமையுடைய படையாகும்! அதனால் அது தோல்வியாலோ வலிமைக் குறைவாலோ கலங்கிவிடவில்லை.

அப்படிக் கலங்காமல் இருப்பது, தொன்று தொட்டுப் பெருமையுடைய படைக்கல்லாமல் வேறு எப்படைக்கும் இயலாது என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

தோல்வியிலும் இது அந்தப் படைக்குரிய பெருமையன்றோ?

இதோ அந்தக் குறள்:

“உலைவிடத்து ஊறஞ்சா வன்கண் தொலைவிடத்துத் தொல்படைக் கல்லால் அரிது.”

அதிகாரம் - 77 - படைமாட்சி; பாடல் - 762

கடலின் அலைகள் ஆரவாரமின்றிக் கரையில் மோதிக் கொண்டிருந்தன. உதய ஞாயிறு தகத்தகாயமாக ஒளி பரப்பி எழுந்தது. கடலில் மிகத்தொலைவு சென்று மீன் பிடிக்க மீனவர்கள், தங்களின் கட்டுமரங்களைத் தயார்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். கரையோரம் ஒதுங்கிக் கிடந்த கட்டுமரங்கள், நீலக் கடலை முத்தமிட்டவாறு அலைகளில் ஆடிக்களித்தன.

“முகிலன் இன்னும் வரவில்லையா?” மீனவர் கூட்டத்தில் கேள்வி எழுந்தது. “முல்லைக்கொடி அவனை விட்டால்தானே அவன் வருவதற்கு” என்ற பதிலும் கேலிச் சிரிப்பினூடே எழுந்தது.