குறளோவியம்
பகுதி 125 · 125 / 300
“இத்தனை நாழிகை, நெஞ்சத்தை எங்கே பறி கொடுத்திருந்தாய்? நிலவின் அழகிலா?”
எனக் கேட்டான்.
“இல்லை! இல்லை! உன்னைக் காணாமற் கலங்கிய என் நெஞ்சம், நீ வருகிறாயா என்று தொலைதூரம் பார்ப்பதற்காக இந்த மரக்கிளையிலே ஏறிக் கொண்டிருந்தது. இப்போதுதான் கிளையைவிட்டுக் கீழே இறங்கியது.”
என்று பதில் சொல்லி, அவனை அணைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் விட்டாள் அவள்.
“கூடிய காமம் பிரிந்தார் வரவுள்ளிக் கோடுகொ டேறுமென் நெஞ்சு”
அதிகாரம் - 127 - அவர் வயின் விதும்பல்; பாடல் - 1264
நடைபெற்ற பெரும் போரில் தோல்வி ஏற்பட்டுவிடுகிறது. படையின் வலிவு குன்றிவிடுகிறது. வெற்றி பெற்றவன், இந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, தோல்வி அடைந்த படையினர்மீது இடையூறுகளைத் தொடர்ந்து பொழிந்துகொண்டேயிருக்கிறான்.
பழிவாங்கும் படலம்!
வஞ்சம் தீர்க்கும் முயற்சி!
எதிரியை, இல்லாமலே அழித்துவிட வேண்டும் என்பதற்கான திட்டங்கள்!
அதற்கென எத்தனை சூழ்ச்சிகள் வலைகளாகப் பின்னப்பட வேண்டுமோ அத்தனையும் நடைபெறுகின்றன.
போரில் சிறைப்பட்ட வீரர்களை நையப்புடைக்கச் செய்கிறான். அவர்களைப் பட்டினி போட்டே கொன்றுவிட வேண்டுமென்று ஆணை பிறப்பிக்கிறான்.
தோற்றுவிட்ட பகை மன்னன் போர்க்களத்தில் காட்டிய வீரத்தையும் தீரத்தையும் புலவர்கள் பலர் பாராட்டிக் கவிதைகள் இயற்றினர்.
வெற்றி பெற்ற தன்னைப் பற்றிப் பாடிய பாடல்கள் மட்டுமே நாட்டில் கேட்க வருமென்று உத்தரவு பிறப்பித்துவிட்டு, அதே நேரத்தில் எதிரியின் போர்த்திறனைப் புகழ்ந்து பாடிய கவிஞர்களையெல்லாம் சிறைப் பறவைகளாக ஆக்கிவிடுகிறான்.
தோற்றுவிட்ட மன்னவனின் போர்த்திறமோ புகழோ யாராலும் எடுத்துச் சொல்லப்படக் கூடாதென்று கடுமையான அறிவிப்பை வெளியிட்டுவிடுகிறான்.
கையூட்டு வழங்கிச் சில புலவர்களைத் தன்வயப்படுத்திக்கொண்டு, தன் பெருமைகளைப் பாடச் செய்திட்டான்.
