குறளோவியம்
பகுதி 107 · 107 / 300
இந்த விளக்கத்திற்குரிய குறட்பாவையையும் அவன் பாடிக் காட்டுகிறான்.
“உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன் ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்”
அவனைப்பற்றி அவன் காதலியிடம் குறை பேசியமைக்காக, அடுத்த வீட்டுத் தோழி நாணமுற்று, அங்கிருந்து துள்ளிக் குதித்து ஓடுகிறாள்.
அதிகாரம் - 113 - காதற்சிறப்புரைத்தல்; பாடல் - 1126, 1125
அஞ்சுவயதுக் குழந்தை அவன்! பெயர் அழகன்! அந்தப் பிஞ்சுப் பருவத்திலேயே அன்னையையும் தந்தையையும் இழந்துவிட்டான். மாமன் வீட்டில் வளர்ந்து வந்தான். அழகன்மீது மாமன் அன்பினைப் பொழிந்தான் என்றாலும் அத்தைக்கு அவனைக் கண்டால் வேப்பங்காயாகத்தான் இருந்தது.
தான் பெற்ற மூன்று பிள்ளைகளுக்குச் சமமாக அழகனையும் வளர்த்திட, அந்த அத்தையின் உள்ளம் இடம் தரவில்லை. தன் குழந்தைகளுக்குச் சோறு படைத்தபின்னரே, அழகனை அழைப்பாள் அடுக்கலைக்கு.
பசியால் வாடும் அந்த இளம் வயிறு, பறந்தோடிச் சென்று அத்தை வீசியெறியும் உணவினை விழுங்கி மகிழும்.
“அம்மா - அப்பா இருந்தால் இந்த நிலை தனக்கு வருமா?” என்று அந்தச் சின்ன அரும்பு ஏங்கும்போதெல்லாம் மாமனின் கரம் அவனை வாரியணைத்து ஆறுதல் வழங்கும். அழகனின் வேதனை மாறும்.
ஒருநாள், பணியின் பொருட்டு மாமன் வெளியூர் செல்ல நேரிட்டது. நான்கு பிள்ளைகளும் வீதியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஓட்டப் பந்தயத்தில் யார் வெற்றி பெறுவது என்ற போட்டி, அந்தப் பிள்ளைகளுக்குள்ளாக! அந்த விளையாட்டில் அழகன் வெற்றி பெற்றான்.
அழகனை முந்திடவேண்டும் என்று வேகமாக ஓடிய அத்தையின் பிள்ளைகளில் ஒருவன் கால் தடுக்கிக் கீழே விழுந்தான். மிகச் சிறிய காயம்தான்! ஆனாலும் அழுதுகொண்டே வீட்டுக்குள் ஓடினான். நடந்ததை அறிந்துகொண்ட அத்தை
ஆவேசங் கொண்டாள். இரும்புக் கம்பியொன்றை அடுப்பில் நுழைத்துப் பழுக்கக் காய்ச்சி அழகனின் முன்கையில் வைத்தாள். பாவம்! பிள்ளை துடித்துப் பதறிவிட்டான்.
“எந்த வேசியோ பெற்றுப் போட்டுவிட்டுப் போனதையெல்லாம் வளர்த்துத் தொலைக்கவேண்டியிருக்கிறது!” என்று அத்தை கூறிய இழிமொழி, இரும்புக் கம்பியால் சுட்டதைவிட அதிகமாக அழகனைத் துடிக்க வைத்தது.
தன்னைப் பெற்ற தாயை - ஊரே தங்கமெனப் புகழ்ந்து பேசுகிறது. ‘வேசியென்று ஒரு வேளை வீசிவிட்டாளே அத்தை’ என்று அவன் ஏங்கினான். வெளியே ஓடினான்.
ஓடியவன் திரும்பவேயில்லை. எங்கு போனான்? என்ன ஆனான்? என்று யாருக்குமே தெரியவில்லை. அவன் மாமனோ, அவனை எண்ணி எண்ணிக் கண்ணீர் வடித்தான். ஆண்டுகள் உருண்டன.
அத்தை பெற்ற மூன்று பிள்ளைகளும் திருமணம் முடித்துக்கொண்டு, தனித்தனியே குடும்பம் நடத்த வெளியூர்களில் குடிபெயர்ந்துவிட்டனர். அழகனின் மாமன் நோய்வாய்ப்பட்டுப் படுத்த படுக்கையாக இருந்தான். அவனைப் பார்க்கக்கூட அந்தப் பிள்ளைகள் யாரும் வரவில்லை.
அழகனின் அத்தை, தன் பிள்ளைகளின் போக்கை நினைத்துக் கண்ணீர் வடித்தவாறு கணவனின் அருகே அமர்ந்திருந்தாள். அப்போது ‘அத்தை’ என்று யாரோ அழைக்கும் குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.
