உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கட்டுரைகள்

சிந்தனையும் செயலும்

கட்டுரைகள் 45 · 45 / 50

“காதலுக்கு வழி வைத்துக் கருப்பாதை சாத்தக் கதவொன்று கண்டறிவோம்; இதிலென்ன குற்றம்?”

என்று சுயமரியாதை இயக்கக் கவிஞர் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் கேட்டது; வீட்டில் குழந்தைக் கட்டுப்பாடு வேண்டுமென்பதற்காக மட்டுமல்ல; நாட்டிலும் மக்கள் தொகை கட்டுப்பாடு கண்டிட; ஒவ்வொரு வீட்டிலுமுள்ள தம்பதியர் அக்கறை காட்ட வேண்டும் என்பது மிக அவசியம் என்பதை வலியுறுத்துவதற்காகத்தான்.

அக்காலத்திலேயே சுயமரியாதை இயக்க மாநாடுகளில் கர்ப்பத் தடைக்கு ஆதரவாகவும் - குடும்பக்கட்டுப்பாட்டினை வற்புறுத்தியும் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டதுண்டு.

இக்காலத்திலும் சமூகப் பிரக்ஞையுடன்; கட்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு குடும்ப நலத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த, நாட்டின் வளர்ச்சியில் - அக்கறையுடைய அனைவரும் முன்வரவேண்டும்.

படகில் எத்தனை பேர் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்ற கணக்கை மீறினால்; படகு என்ன ஆகும்? பயணிகள் என்ன ஆவார்கள்?

படகுக்குரிய கணக்குக்குத்தான் நாட்டுக்கும் என்பதைப் பகுத்தறிவு அடிப்படையில் சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டும்.

26 - 10 - 2005

★★★

நான், என் இளமைப் பருவத்திலிருந்து எழுதிய கவிதைகள்; பெரியதோர் புத்தகமாக அச்சியற்றப் பெற்று 1107 பக்கங்கள் கொண்ட அப்புத்தகம், “கவிதை மழை” எனும் பெயரால் சென்னை சீதை பதிப்பகத்தினரால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

அந்த நூலுக்கு அணிந்துரை வழங்கியுள்ள அன்பு நண்பர் ‘சின்னக் குத்தூசி’ அவர்கள்; அந்த அணிந்துரையின் ஆரம்பமாக -

“தட்டிக் கொடுக்கப்படாமலே பூரணத்துவத்தை நோக்கி வளரக் கூடியவன் முதல் தரக் கவிஞன்” என்று ஒரு கவிதைத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் அருப் தருமோ சிவராமு என்கிற பிரமிள்!”

என்று எழுதியுள்ளதையும் படித்து விட்டு, “பூரணத்துவத்தை நோக்கி வளரக் கூடியவன்தான் - வளர்ந்து விட்டவனல்லன் என்ற கணக்கை என்னைப் பற்றிப் போட்டுக் கொண்டிருப்பவன்” என்ற முறையில் இன்றைய சிந்தனையும் செயலும் பற்றிச் சில சொல்லுகிறேன்.

நான் அன்றாடம் உடன்பிறப்புகளுக்கு தொடர்ந்து எழுதும் பல நூற்றுக்கணக்கான கடிதங்களில் “மு.க.” என்று மட்டும் குறிப்பிட்டு முடிப்பதும் - தமிழில் மற்றவர்களுக்கு எழுதும்

கடிதங்களில் எல்லாம்; மு. கருணாநிதி என்றே கையெழுத்திட்டு அனுப்புவதுமான பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறேன்.

1937–38ஆம் ஆண்டில் 13 அல்லது 14ஆம் வயதில் நான் எழுதி இன்று வரை அச்சியற்றி வெளியிடப்படாமல் பாதுகாக்கப்படும் “செல்வ சந்திரா” எனும் நவீனத்துக்குத் தீட்டியுள்ள முன்னுரையில் “T. M. கருணாநிதி” என்றே கையெழுத்திட்டிருக்கிறேன். அந்த நவீனத்தை நானே இப்போது படித்துப் பார்த்தால்; எனக்கே கூச்சமாக இருந்தாலும்கூட; அந்தப் பிஞ்சுப் பருவத்திலேயே அந்த முன்னுரையில் என் கையெழுத்திலேயே;

“தற்கால திராவிட நாடு, ஜாதி என்ற வலையில் சிக்கி, திராவிடரது கலை, நாகரிகம் எல்லாவற்றையும் சிற்சில மூட நம்பிக்கைகளால் இழந்து தத்தளித்துக் கொண்டிருக் கிறது”

என்பதை எத்துணை நெஞ்சத் துடிப்போடு வெளியிட்டிருக்கிறேன்; என்ற வேதனை உணர்வும் பொங்கிடத்தான் செய்கிறது.

கடற்கரையோரத்து ஈர மணலில் நண்டுகள் ஓடிப் பதிந்த கோடுகளைப் போல அன்றிருந்த என் தமிழ் எழுத்துத் திறனும் வடிவும்; இன்று ஓரளவு தரமாகத் தென்படுகிறதென்றால் - இடையில் இந்த எண்பதாண்டு கால முயற்சியும் உழைப்பும் வீண்போகவில்லை என்பதைத்தானே அது புரிய வைக்கிறது!

சுய புராணம் என்று கருதி; யாரும் மனத்துக்குள் சிரிக்கக் கூடாது - முழுமையை முழுமையாகப் பெறாவிட்டாலும் முழுமையை நோக்கி ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவாவது என்னைப் போலக் கடந்து அடைந்திட; எதிர்கால நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாம் இளைஞர்களும், மாணவர்களும் தங்களின் சுய வலிமையை உணர்ந்து, அதனைப் பெருக்கிக் கொண்டு வளர்ந்திட, வாகை சூடிட - இன்றைய “சிந்தனையும் செயலும்” சிறப்பாகப் பயன்படுமென்ற மன உறுதி மலைப்பாறை போல

எனக்கு உண்டு. எடுத்துக் காட்டாக என்னுயிர் நண்பர்களில் ஒருவரை உங்கள் முன்னால் நிறுத்துகிறேன்!

“கண்ணதாசா! என் எண்ணமெல்லாம் இனிக்கும் நேசா!”

எனத் தொடங்கி,

“இளவேனிற் கவிதைகளால் இதய சுகம் தந்தவனே! உன் இதயத் துடிப்பை என் நிறுத்திக் கொண்டாய்?”

எனக் கதறியமுது,

“கை நீட்டிக் கொஞ்சுவோர் பக்கமெல்லாம் கரம் நீட்டித் தாவுகின்ற குழந்தை நீ! கல்லறைப் பெண்ணின் மடியிலேயும் அப்படித்தான் தாவி விட்டனையோ; அமைதிப் பால் அருந்தித் தூங்கிவிட?”

என இரங்கல் பாடி ஏங்கித் தவித்தேனே;

அந்த ஆருயிர் நண்பர் கண்ணதாசன், கவிதைப் புகழ்மலையின் உச்சியிலே கொடி நாட்டியவர்;