உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கட்டுரைகள்

சிந்தனையும் செயலும்

கட்டுரைகள் 39 · 39 / 50

1945க்கு முன்பே நான் எழுதிய கவிதை வரிகள் இவை.

இத்தனையும் சுய விளம்பரமல்ல; சுயமரியாதை இயக்கத்தின் சுடரொளி; பெண்ணியத்தின் புத்தொளியாகவும் அன்றுமுதல் இருந்து வருகிறது என்பதற்கான விளக்கமே யாகும்.

என்னிடம் தரப்பட்ட ஆய்வுரைத் தொகுப்பு நூலில் “இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் சமீபத்தில் ஆண் பெண்

இருவருக்கும் சம பங்கு சொத்துரிமை தர முயற்சி எடுக்கப்பட்டுள்ளது” என்று திரு. வீ. மாரிமுத்து அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இதிலிருந்து இவர் போன்றோர் சிலர் திராவிட இயக்கச் செய்திகளில் முழுமையான அக்கறை காட்டுவதில்லை என்று தெரிகிறது.

அனைத்திந்திய அளவில் இப்போதுதான் பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை சட்டம் வந்துள்ளது.

ஆனால் 1989ஆம் ஆண்டிலேயே என் தலைமையிலிருந்த ஆட்சியிலேயே தமிழகத்தில் “பெண்ணுக்கு சமபங்கு சொத்துரிமை சட்டம்” நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதை எப்படி மறந்தனர் என்பது புரியவில்லை.

என் முனையினும் சிறிய இந்தக் குறைகளை முன் முனையெனக் கருதாமல்; இந்தப் பெண்ணியம் ஆய்வுத் தொகுப்பு நூலினை; எண்ணிட எண்ணிட இறும்பூது எய்துகிறேன்.

7 - 10 - 2005

★★★

என்ன அப்படிப் பார்க்கிறாய்? ஏன் திகைக்கிறாய்? எதற்காகக் காதைப் பொத்திக் கொள்கிறாய்?

பார்த்து ரசிக்கிறாய்; ஏன் செயல் கண்டு மகிழவும் செய்கிறாய்; மலைத்தும் போகிறாய் - பதைக்கிறாய், பதறுகிறாய் - பயந்து நடுங்குகிறாய், பல நேரங்களில் பரவசமடைகிறாய்.

என்னை உன் கண்ணுக்குத் தெரியாது - ஆனால் உன் கண்ணுக்குத் தெரிவதெல்லாம் என் கைவண்ணம் என்பதைத் தெரிந்துகொள்.

என் பெயர் தெரியுமா உனக்கு? எனக்குப் பெயரே கிடையாது; பிறகு எப்படி நீ பெயர் சொல்ல முடியும்?

உன்னைப் போன்ற மானிடர்; உலகில் பல்வேறு தொகுப்புக்களாக இருப்போர்; அவரவர் விருப்பத்துக்கேற்ப ஒரு பெயரை எனக்குச் சூட்டி அழைப்பார்கள்.

‘ஓ! கண்டுபிடித்து விட்டேன் “கடவுள்” என்பதுதான் உன் பெயர்’ என்பாய் - அதனையும் “ஏற்போர்” - “மறுப்போர்” என்று இருபிரிவினர் இருப்பதால்; பொதுப் பெயராக - யாரும் மறுக்க வொண்ணாத பெயராக “இயற்கை” என்றே என் பெயர், அமைந்தது அமைந்ததாகவே இருக்கட்டும்.

அடையாளத்துக்காக அப்படி வைத்துக் கொள்வோமே!

“எங்கெங்குக் காணினும் சக்தியடா; எழுகடல் அவள் வண்ணமடா”

என்று பாவேந்தர் பாரதிதாசன், பாரதியாருக்கு அருகில் அமர்ந்து பாடியதாகச் சொல்வார்களே;

அந்த சக்தி எது என்பதை பாரதிதாசனே பகருவதைப் பார்!

“விரிந்த வானே, வெளியே - எங்கும் விளைந்த பொருளின் முதலே, திரிந்த காற்றும் புனலும் - மண்ணும், செந்தீ யாவும் தந்தோய், தெரிந்த கதிரும் நிலவும் - பலவாச் செறிந்த உலகின் வித்தே, புரிந்த உன்றன் செயல்கள் - எல்லாம் புதுமை! புதுமை! புதுமை!”

என்று அவர் பாடியதும், “இயற்கை” எனும் என்னைப் பற்றித்தானே - என் சக்தியைப் பற்றித்தானே!

நான் சுவாசிப்பதைத் தென்றல் என்பாய்; பெருமூச்சு விட்டாலோ; அதனைப் புயல், சூறாவளி என்பாய்!

ஆனந்தக் கண்ணீர் விடுவேன்; அருவியென்பாய்! கதறிப் புலம்பி, வயிற்றிலும் வாயிலும் அடித்துக் கொள்வேன்; பூகம்பமென்பாய்! புதுமொழியில் “சுனாமி” என்பாய்; கடற்கோளினை!

இப்பொழுதாவது இயற்கையாம் என் சக்தியை உணருகிறாயா?

என்னை எதிர்த்து உன் மானிட வர்க்கம் தொடர் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் போராட்டம் இரு பக்கமும் இறுதி முடிவு காண முடியாத நிலையை நோக்கியே நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதால்தான்;

“ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித் தாழா துஞற்று பவர்”