உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கட்டுரைகள்

சிந்தனையும் செயலும்

கட்டுரைகள் 12 · 12 / 50

★★★

“அழுக்கா றுடையார்க் கதுசாலும் ஒன்னார் வழுக்கியுங் கேடீன் பது”

பொறாமைக் குணம் கொண்டவர்களை வீழ்த்துவதற்கு வேறு பகையே வேண்டா; அந்தக் குணமே அவர்களை வீழ்த்தி விடும்!

அழுக்காறு ஊரின் நடுவே ஓடுவதற்கோ, அல்லது ஊருக்குள்ளே ஒரு பகுதியில் தேங்கிப் பெருகுவதற்கோ; அறிவுடையோர் அனுமதிக்கமாட்டார்கள்.

அழுக்காற்றின் நீரைக் குடிப்பதும் - அந்த நீரில் குளிப்பதும் - அழுக்காற்றிலிருந்து கிளம்பும் நாற்றம், காற்றில் கலந்து ஊருக்குள் நுழைவதும், மக்களின் நலத்திற்குப் பெருங்கேடு விளைவிக்கும் என்பதால்

அது உடலுக்கும் உயிருக்கும் தீமையென்று ஒதுக்கி வைக்கிறோம். ஒதுங்கிச் சென்று விடுகிறோம்.

பொறாமைக் குணமும், அழுக்காறு எனப்படுகிறது. அந்தக் குணம் இல்லாத பண்பு ஒருவர்க்கு வாய்க்குமானால் அதற்குமேலான பேறு எதுவும் இருக்க முடியாது என்கிறார் அய்யன் வள்ளுவர்.

ஆறு என்பதற்கு வழியென்றும் பொருள் உண்டு - நதி என்றும் பொருள் உண்டு - ஆற்றுப்படுத்தல் என்பது; வழிப்படுத்தலையும், போக்குதலையும் குறிக்கக்கூடியது.

இவற்றில் எதுவும் அழுக்குடன் சேர்தல்கூடாது. அழுக்கும் இவற்றுடன் சேர்ந்து, அழுக்காறு என்றோ; அழுக்கு வழியென்றோ; அழுக்கு நதியென்றோ ஆகிவிடும்போதுதான் அது நாம் இறங்கிப் பார்க்கவே முயற்சி செய்யக்கூடாத “தீயநெறி” என்று தெளிவாகிறது.

ஊருக்குள் அழுக்காறு எனில்; அது அந்த ஊரின் ஆரோக்கியத்திற்குப் பெருந்தீமை என்பது போல்; அழுக்காறு எனும் பொறாமைக் குணம் மனித உள்ளத்தையே மாசுபடுத்தக் கூடியது.

பொறாமை, எப்போது ஏற்படுகிறது?

நமக்குக் கிடைக்காத ஒன்று பிறருக்குக் கிடைக்கும்போது ஏற்படுகிறது! நமக்குக் கிடைத்திருப்பதைவிட சற்று உயர்வானதாக ஒன்று பிறருக்கு கிடைக்கும்போது பொறாமைக் குணம் வளைத்துப்போட்டு வாட்டுகிறது! அந்தப் பிறர்; நண்பராகவே இருப்பினும் அவருக்கு விதிவிலக்கு அளிக்காமல்; பொறாமை தனது செயல்பாட்டில் கண்ணுங் கருத்துமாக இருந்து கடமையாற்றுகிறது.

ஒரே துறையில் இருப்போரிடம் இந்தப் பொறாமை நோய் எளிதாகப் பற்றிக்கொள்ளும் இயல்பு கொண்டதாய் இருக்கிறது - இசைத்துறை, கலைத் துறை, எழுத்துத்துறை, பேச்சுத்துறை, அரசு அலுவலகத்துறை, அறிவு ஆராய்ச்சித்துறை, நிர்வாகத் துறை, நீதித்துறை, அரசியல்துறை, பொருளாதாரத்துறை, சமுதாயத்துறை இன்னோரன்ன துறைகளில் ஒரே துறையில் இருப்போரிடையேதான் இந்நோய் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதை அறிய முடிகிறது. அவ்வளவு ஏன்; ஒரே கொள்கை - ஒரே குறிக்கோள் எனவரைத்து ஒரே கொடியின் நிழலில் அணிவகுப்போரிடையே அந்த அணியின் எதிர் அணியினரால்கூட ஏற்படுத்த முடியாத பிளவை; அனுமதியின்றி

நுழையும் அழுக்காறு எனும் பாவியால் ஏற்படுத்திவிட முடியும் என்கிறது குறள்! கணவன் மனைவி உறவிலேகூட இதனால் கலாம் விளைந்த நிகழ்ச்சிகளும் உண்டு.

சந்திர மண்டலத்திற்குச் சென்று தடம் பதித்து வரும் அமெரிக்க நாட்டு விஞ்ஞானியைப் போற்றிப் புகழ்கிறோம்; அதைப் போன்றொரு சாதனையை நமது ஊரில் அடுத்த தெருவில் வசிக்கும் சந்திரன் என்பவர் சாதித்துக் காட்டினால் அவரைப் புகழ்வதற்கு முன்பு பொறாமை முந்திக்கொண்டு விடுகிறது. அவரைப் போற்றிப் பாராட்டுவதுகூட வேண்டாம்; அவர் மீது பொறாமை கொள்ளாமலாவது இருக்க முடிகிறதா?

இதிலிருந்து தெரிவது என்ன? பக்கத்தில் இருந்து நமக்குப் பழக்கமானவர், பல்கலை அறிவாளியாக இருப்பினும், பக்கத்தில் இருக்கிறார் என்பதே பலவீனமாகிவிடுகிறது.

வானில் சிறகடிக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சியைக் காண்பதில் காட்டும் ஆர்வம்; வண்ணச் சிறகுகளுடன் நம் வீட்டுக் கொல்லையில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் சேவலின் மீது செல்வதில்லையல்லவா?

இப்படியும் நம்மவர் திறனுக்கும் சிறப்புக்கும் நன்மதிப்புக் குறைக்கப்படுகின்ற நிலைகண்டு நெஞ்சு பதைத்திடும் வேளையில்; அனுமதியின்றி நுழையும் ‘அழுக்காறு’ எனும் பாவிக்கும் இடம் அளிப்பது என்பது; ‘கொள்ளை நோய்’க்கும் விருந்து வைப்பது போலத்தான் ஆகிவிடும்.

பிறருக்கு வரும் நலமும், வளமும், புகழும், பாராட்டும், அனைத்தும் நமக்கு வந்ததாகக் கருதி மகிழ்வதே; அக்கொள்ளை நோய் நம் எல்லைப் பக்கமே எட்டிப்பார்க்க முடியாத தடுப்பு முறையாக அமையும்.

10 - 6 - 2005

★★★

அளவளாவுதல் - அந்தரங்கங்களைப் பேசிக் கொள்ளுதல் - அன்பினைப் பரிமாறிக் கொள்ளுதல் - அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளுதல் - மகிழ்ச்சியிலும், துன்ப துயரங்களிலும் பங்கு கொண்டு ஆறுதல் வழங்குதல் ஆறுதல் பெறுதல் - படிப்பில் விளையாட்டில் ஈடுபடுதல் -

இவைகளும், இவற்றைப் போன்றவைகளும் “நட்பு கொள்ளுதல்” - “நண்பர்களாயிருத்தல்” என்ற செயல் அடிப்படையில் நடப்பவை.

நட்பைப் போன்ற அரிய ஒன்று இல்லையென்றும், அதைப் போல் பாதுகாப்புக்கு ஏற்ற ஒன்றைக் காண்பது எளிதல்ல என்றும் பழகப் பழக இன்பம் தரக்கூடியதென்றும் ஒத்த மனஉணர்வில் உற்பத்தியாகக் கூடியதென்றும் நட்பினைப் பற்றி நயம்பட உரைக்கும் அய்யன் வள்ளுவரே,

நட்பு என்பது நண்பர்கள் சிரித்து மகிழ்வதற்காக அல்ல என்றுரைத்து; அவர்களில் யாரேனும் நல்வழி தவறி அல்வழி செல்வாராயின் இடித்துரைத்துத் திருத்திடப் பயன்படக் கூடியதென்றும் - நட்பின் தலையாய இலக்கணத்தைக் கூறுகிறார் என்றே பழைய உரைகள் பலவும் விளக்குகின்றன.

“நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல் மிகுதிக்கண் மேற்சென்று இடித்தற் பொருட்டு”

எனும் இக்குறளில் கூறப்படும் “மிகுதிக்கண்” என்பது “நல்வழி தவறுதல்” என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நேரத்தில்; ‘நகுதல்’ எனப்படும் சிரித்து மகிழ்ந்து பழகுவதே எல்லை தாண்டிவிடக் கூடாது என்ற பொருளிலும் எடுத்துக் கொள்ளப்படலாம் அல்லவா?