ஆறுமாதக் கடுங்காவல்
கட்டுரைகள் 1 · 1 / 3
ஜூன் 15ம் நாள் காலையில் சென்னையிலிருந்து திருச்சி நோக்கிப் புறப்பட்ட ஆகாய விமானம் என்னையும் தோழர் முல்லை சத்தியத்தையும் தூக்கிக்கொண்டு பறந்தது. தேவையான, வழக்கமான வேகத்தில் விமானம் பறந்து சென்றாலுங்கூட காற்றையும் முகில்களையும் அளவுக்கு மீறிய வேகத்துடன் அது கிழித்துச் செல்வதாகவே நாங்கள் எண்ணினோம். உண்மையில் அந்தப் பறக்கும் இயந்திரத்தில் அவ்வளவு வேகமில்லை. எங்களின் மனோவேகந்தான் அப்படி யிருந்தது.
என்றுமில்லாத புத்துணர்ச்சி. தோளிலே தினவு. உள்ளமெல்லாம் உவகைக் கூத்து. காரணம் என்ன?
கல்லக்குடியிலே களம். அதற்கு நான் படைத் தலைவன். அந்த இன்பச் சேதி கேட்டு என்னுடன் தொடர்ந்த சத்தி. இருவர் இதயமும் அந்நிலையை அடைய இதைவிட வேறு காரணம் என்ன தேவை. வீதிக்கு வீதி பல வீட்டுப் புலித் தமிழர் வில்லேந்தி வாழ்ந்தனர் என்று நமது புறநானூறு பேசுகிறது. மலர்தூவிய மஞ்சத்திலே யிருப்பார்களாம்; போர் முரசின் ஒலி கிளம்புமாம் - கடைசி முத்தமாயிருப்பினும் இருக்கும் எனக் களிப்புடன் கூறி - கண்ணீர் நிறைந்த காதலியரின் கன்னங்களிலே அன்பைப் புதித்துவிட்டு மழவர்கள் தோள் தட்டி ஓடுவார்களாம்.
எஞ்சியுள்ள தமிழரின் வீரக் கவிதைகள் அந்த தித்திப்பான செய்திகளை நமக்கு சொல்லித்தான் வைத்திருக்
கின்றன.
அவ் வழிவந்தோர் - போர் தவிர புனிதமான முறை எதையும் கண்டு வழிக்குவர மறுக்கும் பொல்லாதவர்களை எதிர்த்து முரசு கொட்டுக என தலைவனிடமிருந்து உத்திரவு கிடைத்துவிட்டது எனக் கேட்டு - அந்த உத்திரவை முத்தமிட்டு - களம் நோக்கி முரசு கொட்டச் செல்கிறார்கள் என்றால் ஏன் உவகை கிளம்பாது! உற்சாகம் மோதாது! உல்லாசப் பண் எழும்பாது! “சூடேறிச் சுழன்றோடும் ரத்த ஓட்டத்திலே - முறுக்கேறி நிற்கும் நரம்புகளிலே - வீங்கிய மலைத் தோள்களிலே - தம்பிமார்களின் ஆற்றல் நிறைந்த யுத்த முறைகளிலே - தங்களுக்கு நம்பிக்கை யில்லையா அண்ணா?”
என்று கேட்டுப் பெற்ற “வரம்” அல்லவா அது! வரம் பெற்றோம். புதிய உரம் பெற்றோம்! போர்முனை நோக்கிப் பறந்தோம்.
இறக்கைகள் - ஆகாயக் கப்பலுக்கா, அல்லது எங்களுக்கா? - என்றே புரியவில்லை. அவ்வளவு மிகுதியான வேகத்தை உணர்ந்தோம். போராட்டம் தொடங்க வேண்டிய அவசியம் ஏன் ஏற்பட்டது - என்பதை திருச்சி மாவட்டத்திலேயுள்ள பொதுமக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுவதற்காக மாவட்ட முழுதும் சுற்றுப்பயணம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஜூன் 14ம் நாள் சென்னையிலே ஒரு கல்லூரியின் நிதிவிழா நாடகத்தில் நடிக்கவேண்டிய பொறுப்பு இருந்தது.
திராவிட சமுதாயத்தின் விழிப்புக்கும் - புதிய பாதை காணும் எழுச்சிக்கும் - வித்திட்ட வைரமணி விளக்காம் தியாகராயப் பெரியாரின் பெயரால் அமைந்த தியாகராயர் கல்லூரியின் நிதிக்காகத்தான் நாடகம். “பரப்பிரம்மம்” நாடகம். ஏராளமான வசூல். தென்னாட்டின் நடிப்புத் துறையிலே புதிய காவியம் தீட்டிய செம்மல் சிவாஜி கணேசனும் மற்ற நண்பர்களும் நடித்தார்கள். இரவு நாடகத்தை முடித்துவிட்டு மறுநாள்
திருச்சி சுற்றுப்பயணத்தைத் துவக்கவேண்டிய முக்கியத்துவம் கருதி ஆகாய வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்.
விமானத்தில் பிரயாணிகள் எதை எதை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்களோ தெரியாது; நானும் சத்தியும் மேலிருந்தபடியே பூமியை நோக்கினோம். பச்சைப் பட்டாடை உடுத்திய திராவிடத் திருமாதா, தன் நதிக் கரங்களால் உழவர் பெருமக்களை சீராட்டிப் பாராட்டிக்கொண்டிருந்தாள். கம்பீரமான தோற்றம் - கனிவு நிறைந்த கண்கள் - கருணை பொழியும் வதனம் - எழிலாடும் எங்கள் தாய்க்கு அணிகலன்களாக இருந்தன என்றாலும் - தாயின் முகத்திலே குறுமறுக்கள் கிளம்பியிருப்பதாகத் தெரிந்தன கோயில்களின் உயர்ந்த கோபுரங்கள்.
எங்கள் தாய், அடிமைப்பட்டவள் என்பதை எண்ணினோம். கண்களிலே குளம்! அன்னையின் நிலை கண்டு ஆகாயத்திலிருந்தபடியே நாங்கள் இருவர்தான் அழுகிறோமா என்று திரும்பிப் பார்த்தோம்.
பக்கத்திலே ஒரு பாவையும் அகம் அழுவதை முகத்தால் காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். விமானப் பிரயாணிகளை உபசரிக்கும் பொறுப்புவாய்ந்த அலுவலில் ஈடுபட்டிருக்கும் அந்த இள நங்கை ஏனிப்படி வாட்டமாயிருக்கிறாள் என்பது முதலில் புரியத்தானில்லை. பிரயாணம் செய்பவர்களுக்கு அலுப்பு தெரியாமல் - அச்சம் தோன்றாமல் - விபத்துகளைப் பற்றிய எண்ணம் வராமல் - கண்ணியமான புன்னகை காட்டி - பவ்யமாக பத்திரிகைகளை நீட்டி - பழரசம் தந்து - பணி சில புரிந்து - பாதுகாத்திட வேண்டிய பதவியிலுள்ள அந்தப் பாவை - ஏனிப்படி துன்பக் கேணியில் தள்ளப்பட்டிருக்கிறாள் என்ற கேள்விக் கண்கள் என்னைவிட அதிகமாக என் நண்பர் சத்தியைத்
துளைத்தெடுத்தன. “என்ன சார் விஷயம்” என்று அவருக்கே இயல்பான துடிப்பு நிறைந்த சொற்களால் என்னைக் கேட்டார். கேட்டார். கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தார். பிறகு அவரே, காரணத்தை எனக்கு விளக்கிடும் அளவுக்குத் தெளிவும் பெற்றார். அவளது சிவந்த கரங்களிலே சில கடிதங்கள் இருந்தன. நான் கடிதமென்று சொல்கிறேன்; அதை அவள் பொற்சுரங்கமென்றாளோ; புதையல் எடுத்த தனமென்பாளோ நானறியேன். ஏனெனில். அவைகள் அவள் காதலனின் கடிதங்கள்.
எங்கேயோ தூரத்திலிருந்திருக்கவேண்டும் அந்தத் துடியிடையாளைத் துணைவியாகப் பெற்றிடத் துடித்தவன். அவன் தான் இப்போது அவளிடம் அந்தப் பழைய ஓலைகளின் மூலம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.
நினைவு - எத்துணை இன்பமான வேதனை அளிக்கக் கூடியது. அதற்கு அவள்மட்டும் விதிவிலக்கா? அவள் கையிலே பழைய கடிதங்கள். நெஞ்சிலே புதிய புயல்கள்.
அதுபோலத்தான்
எங்கள் நினைவிலே தமிழரின் பழைய வரலாறுகள். நிலைமையோ பூகம்பம் - எரிமலை - பிரளயம்! மாசறு பொன்னே! வலம்புரி முத்தே! காசறு விரையே! கரும்பே தேனே! என்ற விதத்தில் வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கும் காதலனின் கடிதத்தில்!
பொன்னும் முத்தும், பொதிகைச் சந்தனமும், எகிப்துக்கும், ஏதென்சுக்கும் ஏற்றிச்செல்லப்பட்டன என்று கதையைச் சொல்லும், கடிதமாகக்கூட ஆகும் பாக்யம் பெறாத தமிழர் முன்னாள் பெருமை.
“மலையிடைப் பிறவா மணியே என்கோ, யாழிடைப் பிறவா இசையே என்கோ,” என்ற கருத்திலே காதல் பண் பாடியிருப்பான் கடிதம் தீட்டிய அவள் காதலன்.
அக்பர் நுழையா அவனியே யென்கோ, கனிஷ்கா நுழையா தரணியே யென்கோ, என்ற புகழ்ச் சிந்தை ஆயாசத்தோடு பாடினோம் நாங்கள்.
“பிரிந்தோம் - கூடுவோம்” என்று பேசியிருக்கும் அந்தக் காதல் கடிதம்.
“கூடாதாரோடு கூடினோம் - பிரிவோம்” என்று பெருமூச்சால் சொல்லிக்கொண்டோம் - நாங்கள் - ஆம்; திராவிடம் தனித்திடவேண்டும் என்ற இயக்கத்தின் படை வீரர்களாகச் செல்லும் நாங்கள்.
ஆகா - நாங்கள் - என்று சொல்லிக்கொள்வதிலே இப்போது எவ்வளவு பெருமையிருக்கிறது. நாடு காத்திடும் அணிவகுப்பில் நாங்களும் பெயர் தந்தோம் - நாங்களும் - என்பது எத்தகைய உணர்ச்சியோடு சொல்லப்படுகிறது தெரியுமா - விளக்கமுடியாத உணர்ச்சி - விடுதலை வீரர்களால் மட்டுமே அனுபவித்து உணர்ந்திடக்கூடிய உணர்ச்சி. சோக நிலையிலுங்கூட அந்தப் பெண்மணி - தன் அலுவலை - கடமையை - சரிவரத்தான் செய்தாள். அதுபோலவே நாங்களும் கடமையைச் செய்ய சிறகடிக்கும் புறாக்களாகப் பறந்துகொண்டிருந்தோம்.
மேகங்களை மிரண்டோடச் செய்தபடி பறந்துகொண்டிருந்த விமானம் - திடீரென்று - பயந்து விடாதீர்கள் - விபத்து ஒன்றுமில்லை - திருச்சி எல்லையைத் தொட்டுவிட்
டது. திருச்சியிலே மத்திய சிறைச்சாலை யிருக்குமிடத்திற்கு அருகாமையிலேதான் விமான நிலையமும் இருக்கிறது. போராட்டத்திலே ஒரு வேளை கைது செய்யப்பட்டால், நாம் வரவேண்டிய இடம் அருகிலேதானிருக்கிறது என்று பேசிக்கொண்டே யிறங்கினோம். இருவர் எங்களை இன்முகங் காட்டி எதிர்கொண்டழைத்தனர். திராவிடப் பண்ணை முத்துகிருஷ்ணன், திருச்சி செயலாளர் மணி - இருவரும்! அந்த இருவரையும் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தவேண்டியது இன்றியமையாதது.
இந்த எழுத்துக் குவியலில் இடம்பெறும் அத்தனை தோழர்களையும் பற்றி விவரிப்பதென்றால் ஏடு கொள்ளாது. ஆயினும் - அது தேவையான பயன்படத்தக்க ஒரு முயற்சியென்று கருதி - ஆங்காங்கே அவர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப் படும்போது அவர்களின் தூய தொண்டு பற்றிய பெருமை மிகு புகழ்க் கவிதைகளின் முதல் அடியையாவது தொட்டுவிட்டுப்போக விரும்புகிறேன்.
குட்டையான உருவமும் - குறுஞ்சிரிப்பால் மற்றவரைக் கவரும் தன்மையும் - கண்டிப்பாக எதையும் பேசிடும் நாவும் - எதிரி கொஞ்சம் சிரித்துப் பேசினால் இளகிவிடும் உள்ளமும் கொண்டவர் திராவிடப் பண்ணை முத்துகிருஷ்ணன். அவ்வளவு இளகிய மனம் படைத்தவர். அழகான முறையில் புத்தகங்களை வெளியிட அக்கிரகாரத்தினருக்குத்தான் தெரியும் என்ற நிலைமையைத் தனது பண்ணை மூலம் சுக்கல் சுக்கலாக உடைத்தெறிந்தவர். அண்ணாவின் எழிற் காவியங்களுக்கு மெருகூட்டித் தந்தவர், பதிப்பக வாயிலாக!
அத்
“மலையிடைப் பிறவா மணியே என்கோ, யாழிடைப் பிறவா இசையே என்கோ,” என்ற கருத்திலே காதல் பண் பாடியிருப்பான் கடிதம் தீட்டிய அவள் காதலன்.
அக்பர் நுழையா அவனியே யென்கோ, கனிஷ்கா நுழையா தரணியே யென்கோ, என்ற புகழ்ச் சிந்தை ஆயாசத்தோடு பாடினோம் நாங்கள்.
“பிரிந்தோம் - கூடுவோம்” என்று பேசியிருக்கும் அந்தக் காதல் கடிதம்.
“கூடாதாரோடு கூடினோம் - பிரிவோம்” என்று பெருமூச்சால் சொல்லிக்கொண்டோம் - நாங்கள் - ஆம்; திராவிடம் தனித்திடவேண்டும் என்ற இயக்கத்தின் படை வீரர்களாகச் செல்லும் நாங்கள்.
ஆகா - நாங்கள் - என்று சொல்லிக்கொள்வதிலே இப்போது எவ்வளவு பெருமையிருக்கிறது. நாடு காத்திடும் அணிவகுப்பில் நாங்களும் பெயர் தந்தோம் - நாங்களும் - என்பது எத்தகைய உணர்ச்சியோடு சொல்லப்படுகிறது தெரியுமா - விளக்கமுடியாத உணர்ச்சி - விடுதலை வீரர்களால் மட்டுமே அனுபவித்து உணர்ந்திடக்கூடிய உணர்ச்சி. சோக நிலையிலுங்கூட அந்தப் பெண்மணி - தன் அலுவலை - கடமையை - சரிவரத்தான் செய்தாள். அதுபோலவே நாங்களும் கடமையைச் செய்ய சிறகடிக்கும் புறாக்களாகப் பறந்துகொண்டிருந்தோம்.
மேகங்களை மிரண்டோடச் செய்தபடி பறந்துகொண்டிருந்த விமானம் - திடீரென்று - பயந்து விடாதீர்கள் - விபத்து ஒன்றுமில்லை - திருச்சி எல்லையைத் தொட்டுவிட்
டது. திருச்சியிலே மத்திய சிறைச்சாலை யிருக்குமிடத்திற்கு அருகாமையிலேதான் விமான நிலையமும் இருக்கிறது. போராட்டத்திலே ஒரு வேளை கைது செய்யப்பட்டால், நாம் வரவேண்டிய இடம் அருகிலேதானிருக்கிறது என்று பேசிக்கொண்டே யிறங்கினோம். இருவர் எங்களை இன்முகங் காட்டி எதிர்கொண்டழைத்தனர். திராவிடப் பண்ணை முத்துகிருஷ்ணன், திருச்சி செயலாளர் மணி - இருவரும்! அந்த இருவரையும் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தவேண்டியது இன்றியமையாதது.
இந்த எழுத்துக் குவியலில் இடம்பெறும் அத்தனை தோழர்களையும் பற்றி விவரிப்பதென்றால் ஏடு கொள்ளாது. ஆயினும் - அது தேவையான பயன்படத்தக்க ஒரு முயற்சியென்று கருதி - ஆங்காங்கே அவர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப் படும்போது அவர்களின் தூய தொண்டு பற்றிய பெருமை மிகு புகழ்க் கவிதைகளின் முதல் அடியையாவது தொட்டுவிட்டுப்போக விரும்புகிறேன்.
குட்டையான உருவமும் - குறுஞ்சிரிப்பால் மற்றவரைக் கவரும் தன்மையும் - கண்டிப்பாக எதையும் பேசிடும் நாவும் - எதிரி கொஞ்சம் சிரித்துப் பேசினால் இளகிவிடும் உள்ளமும் கொண்டவர் திராவிடப் பண்ணை முத்துகிருஷ்ணன். அவ்வளவு இளகிய மனம் படைத்தவர். அழகான முறையில் புத்தகங்களை வெளியிட அக்கிரகாரத்தினருக்குத்தான் தெரியும் என்ற நிலைமையைத் தனது பண்ணை மூலம் சுக்கல் சுக்கலாக உடைத்தெறிந்தவர். அண்ணாவின் எழிற் காவியங்களுக்கு மெருகூட்டித் தந்தவர், பதிப்பக வாயிலாக!
அத்
தகையவர் தமது வியாபாரத்திலேயே கவனம் செலுத்தியிருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. மிக விரைவில் கழகத் தொண்டராகி - மேதாப் என்ற வடநாட்டு மந்திரி வந்த போது கறுப்புக்கொடி காட்டி, சிறைப்பட்டு, போலீசாரால் தாக்கப்பட்டு, பின்னர் திருச்சியிலே கழக முதல்வர்களிலே ஒருவராக ஆகிவிடக்கூடிய அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்டார் - இல்லை கழகத்தின் கண்ணியமான கொள்கைகள் அவரை இழுத்துவந்துவிட்டன. முக்கியமான பொறுப்புக்களை ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும், திருச்சி கழகத்திற்கு முடிந்த அளவு தொண்டும், சிறு சிறு பண உதவிகளும் கழக வளர்ச்சி பற்றிய ஆக்கவேலைக் குழுவின் ஆலோசகராக இருந்து காரியமாற்றும் உதவியும், அவரால் தவறாது கிடைத்து வருகிறது.
அழைக்க வந்தவரில் இன்னொருவர் எம். எஸ். மணி. அவரை முன்பெல்லாம் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்காது. காரணம்; நான் எப்போது திருச்சி சென்றாலும், திராவிடப் பண்ணையின் மாடியிலிருந்த கழக அலுவலகத்தில் அமர்ந்து கணக்குப் பார்ப்பதும், கடிதங்கள் எழுதுவதும், ஆகிய இந்த வேலைகள் அவருக்கே உரித்தான சுறு சுறுப்போடு செய்துகொண்டிருப்பாரே தவிர - என்னோடு சரியாகக்கூடப் பேசமாட்டார். பிறகு திருச்சி கழகத்திலே எனக்குத் தொடர்பு வலுப்பட, வலுப்பட, தோழர் மணி எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவராகிவிட்டார்.
கடமையிலே அவருக்கிருந்த கருத்தும், அதற்காக அவர் எடுத்துக்கொண்ட சிரமங்களும், என் அனுதாபத்தை என்ன அறியாமலே பெற்றுக்கொண்டுபோய் மணியின் கழுத்தில் மாலையாகிப் போட்டன. பத்துநாளோ - இருபது நாளோ - குடும்பத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் கட்சிப் பணிகள் புரிந்தபடி இருப்பார். திராவிடப் பண்ணை
யின் மாடியிலே - தலையணைகூட இல்லாத நிலையில் சுருண்டு படுத்திருப்பார். அவரது மகன் - பெயர் மறந்து விட்டேன் - நான் “மங்கிணி” என்று கூப்பிடுவேன்; அவன் வந்து நிற்பான்; “அம்மா கூப்பிட்டார்கள்” என்று கூறியபடி! மாலையில் வருகிறேன் என்று கூறி அனுப்புவார். மாலை வரும். ஆனால் அவர் கழகப் பணிபுரிய கிளம்பி விடுவார் வேறு ஊருக்கு! இப்படி ஒரு இளம் இயந்திரம் திருச்சி கழகத்திற்கு கிடைத்திருக்கிறது. கண்ணாடி அணிந்த கண்கள்!
கருத்த மேனி! கவர்ச்சியான உருவம்! அவர்தான் மணி! கூட்டத்தில் பேசிடும் ஆசையும் ஆர்வமும் அதிகம் - அந்த முயற்சியில் வெற்றியும் பெற்று வருகிறார்.
முத்துவும் மணியும் வரவேற்றிட நாங்கள் விமான நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டோம். கார் போய்க்கொண்டிருந்தது. வழியிலே பாராங்குசத்தை சந்தித்துப்போக முடிவு செய்தோம். “பாராங்குசத்தை சந்திப்பதா? அவர் என்ன; விமான நிலையத்துக்கு வரவில்லையா?”
என்று திடீரெனக் கேட்கத் தோன்றுகிறதல்லவா அவருடன் பழகிய தோழர்களுக்கு! ஆமாம்; எங்கள் விமானம் இறங்குவதற்குள்ளாகவே; வானத்தில் கொஞ்சதூரம் பறந்து வந்து, கொஞ்சும் குரலில் “வாங்கே! வாங்கே!” என்று எகாரத்தை இழுத்தாற்போல கூவியழைத்திடும், ஆர்வமும், அன்பும் பெற்ற அந்த நண்பரை நாங்கள் சந்திக்கப் போனதற்குக் காரணமில்லாமலில்லை. மாவட்ட மாநாட்டின் ஓயா உழைப்பின் காரணமாக உடற்கூறுகள் நலிவடைந்து, கடுமையான நோய் பீடிக்கப்பட்டு, “பிழைப்பாரா?”
என்ற சந்தேகத்திற்கிடையே வைத்திய சாலையில் படுத்திருந்தார் பாராங்குசம். “பாரா” என்று எண்ணினாலே எனக்கு ஒரு உற்சாகம் பிறக்கிறது. ஒரு
கள்ளம் கபடமற்ற வாலிபத் தென்றல் என எதிரே நின்று இதழோரத்தால் சிரிப்பு காட்டி, சிந்தையைத் தடவி ஜீவ காவியம் பாடுகிறது. குறைந்த ஊதியம் பெற்று, குழந்தைகள் நிறைந்த குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய சுமையும், கொள்கை வெறியைத் தணித்திட முடியாமல், ஓயாமல் பணியாற்றிட வேண்டுமென்ற ஆசையும், இந்த இரண்டிற்குமிடையே தன்னுடைய இளமையை அர்ப்பணித்து எடுத்துக்கொண்ட சிரமங்களும் அவரை - ஆம், ‘பாரா’வை பத்தரைமாற்றுப் பசும் பொன்னாக்கிவிட்டது.
மருத்துவ மனையில் என்னைக் கண்டதும் கண்ணீர் வடித்தார். தன் உடல்நிலை பற்றிய கவலையால் அல்ல! தானும் போர்முரசு தட்ட வரமுடியவில்லையே என்று! “வாளில்லாமல் போரா? ‘பாரா’ இல்லாமல் களமா?” என்று நானுந்தான் எனக்குள்ளாகக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஆறுதல் படலம் முடிந்தது. பிறகு விடைபெற்று எங்கள் பிரயாணத் திட்டத்தை நிறைவேற்றத் துவங்கினோம்.
முதல் நாள் :
ஜூலை 15-ம் நாள் கழகத்தின் நாள் ஏடு ‘நம்நாடு’ நேர்மையின் திரு உரு பொன்னம்பலனார் அவர்கள் நிர்வாகத்தின் கீழ் துவக்கப்பட்டது. அந்நாள் முதலேதான், “டால்மியாபுரம்” பெயர் அகற்றும் போராட்ட விளக்கக் கூட்டங்கள், நடைபெறத் துவங்கின. முதல் நாள் முரசம், மணல்மேட்டில் அதிர்ந்தது. மணல்மேடு, அழகான சிறு கிராமம். கண்கவரும் தோப்புகள். அங்கே பண்பாடும் சிறுவர்கள். அரசியல் கொந்தளிப்புக்களைத் தொட்டுப்
அந்த சிறிய ஊராம் மணல்மேடு சரிந்து விடுமோ என்கிற அளவுக்கு பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் வந்து குழுமினர். கண்டனர் - கேட்டனர் - பயன் பெற்றனர்- பலமும் தந்தனர் - இரவு உணவை முடித்துவிட்டு, முசிறி வழியே வந்து, ஆங்கு தோழர்களை சந்தித்துப் பேசிவிட்டு சரியாக 1-30 மணிக்கு திருச்சி மீண்டோம்.
அடுத்த நாள் :
வரவேற்புக் குழுவிற்குத்தான் சாரும். என்னைப் பொருத்த வரையிலே அம்பில் எனக்கு ஒரு விளையாட்டுக் கருவி- விபரீதம் புரிவோரை வீழ்த்தும் வேல் - கழகத்துக்கோர் படை! திருச்சி மாவட்டத்திற்கோர் பாசறை! குள்ளமான உருவம் - குமிழ்க் கண்கள்-கள்ளமில்லா நெஞ்சம்- அவர்தான் அன்பின் - இல் - அம்பில்!
அவர் நான், மணி, சத்தி, முத்து, சிவப்பிரகாசம், மாணிக்கம், ஆகியோர் மணப்பாறை கூட்டத்திற்குப் புறப்பட்டோம்.
மணப்பாறைக்குள் நுழைந்தோம். செங்கொடித் தோழர்கள் (ஜிந்தாபாத்) என்னும் முழக்கத்துடன் சிறு ஊர்வலமாகச் சென்றார்கள். அன்றையதினம் மணப்பாறையில் நடந்த பஞ்சாயத்து தேர்தலில் வெற்றிபெற்ற கம்யூனிஸ்ட் தோழரை அவர்கள் வாழ்த்திக்கொண்டு சென்றனர். ஊருக்குள்ளே சென்றோம். நமது கழகம் ஆதரவு தந்த தனபால் என்பவரும் பஞ்சாயத்துத் தலைவராக வெற்றிபெற்று விட்டார் என்ற செய்தி கிடைத்தது. மணப்பாறை பஞ்சாயத்து போர்டில் மட்டுமல்ல; சென்னை மாநில முழுமையுமே அதிகப்படியான இடங்களிலே கழகத்தின் முன்னணித் தோழர்களும், கழக அனுதாபிகளும், கழகச் செயலாளர்களும், பஞ்சாயத்து போர்டுகளில் அங்கம் வகிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருக்கின்றனர்.
பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு, பொல்லாதவர்களுக்கு நாடு வழங்கிய நல்ல தீர்ப்பு அது. வெற்றிச் சேதியுடனே சென்ற எங்களை - இளமுருகனாரும், பொற்செல்வி அம்மையாரும், கழகத் தோழர்களும் வரவேற்றனர்.
பொற்செல்வியும் இளமுருகும் காதற் கலப்பு மணம் புரிந்தவர் என்பதும், “காதலிலே - கவிதையிலே களம்
போதும் பேச்சு, கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் திராவிடமே மூச்சு” என்ற கவிதைக்கு இலக்கண மாணவர்கள் என்பதும் நாடறிந்த ஒன்று. ஊரிலே பல இடங்களில் கொடியேற்று விழா ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.
ஒரு மாடி வீட்டிலே - மாடியின் உச்சியிலே - கழகக் கொடியை ஏற்றிவைக்க என்னை அழைத்தார்கள். கொஞ்சம் ஆச்சரியத்தோடு நான் தோழர் இளமுருகுவைப் பார்த்தேன் - அவர் சொன்னார் - இந்த வீட்டுக்காரர் புதிதாகக் கட்சிக்கு வந்துள்ள வாலிபர் - பிரபல காங்கிரஸ் வாதியான பொன்னம்பலக் கவுண்டர் இவருக்குச் சித்தப்பா லால்குடி மாநாட்டிற்குப் பிறகுதான் இவருக்குக் கட்சிப் பற்றே ஆரம்பம் - என்றெல்லாம்.
பிறகு கொடியேற்று விழாக்கள் - ஊர்வலம் - ஒரு முஸ்லீம் நண்பர் தலைமையிலே மாபெரும் பொதுக் கூட்டம் எல்லாம் - இனிது நடைபெற்றன. பின்னர் அந்தக் கட்சிக்குப் புதியவர் வீட்டிலே சாப்பாடு - கட்சிக்குப் புதியவர் எங்களோடு பேசவே நாணமடைந்தார். நானும் நண்பர் சத்தியும் அவரைப் பார்த்தபோது ஒருவருக்கொருவர் ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டோம் - அதைவிட ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தை அவர் எங்களுக்கு உண்டாக்கி விட்டார் - லால்குடி மாநாட்டுக்குப் பிறகு கட்சிக்கு வந்த அந்த இளந்தோழர் - கல்லக்குடி போராட்டத்துக்கு முதல் நாள் இரவு இரண்டரை மணிக்கு தொண்டர் முகாமில் என்னையும் படைவரிசையில் - அதுவும் முதல் படையில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று துடியாய்த் துடித்தார்!
வயதான தாய் - இளம் மனைவி - தன்னைத் தவிர வேறு யாரும் துணையில்லாத வீடு - எதையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல் “எழுதிக்கொள்க என் பெயரையும்
அணி வகுப்பில்” எனக் கர்ச்சித்திருக்கின்றார் - அந்தக் கட்சிக்குப் புதியவர் - கறுத்தமேனியும், சிரித்த முகமும் படைத்தவர் - கழகத்தின் கண்களான கண்ணியம் - கட்டுப்பாடு இரண்டையும் பெற்றவர். படையில் இடம் பெற்றார் சிறையில் ஆறுமாதப் பரிசும் பெற்றார் - எங்கள் ஐவரில் ஒருவர் - கஸ்தூரி ராஜ் என்னும் கட்சிக்குப் புதிய காளை! அவருடைய விருந்துபசாரத்திற்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டு இரவு திருச்சிக்கு இரண்டு மணிக்கு வந்தோம், தூக்கத்தையும் வருந்தி அழைத்தோம்.
மூன்றாம் நாள் :
அம்பிலில் ஒரு நாடகம் நடைபெற்றது. அதற்குத் தலைமையேற்றதோடு கல்லக்குடி போர் பற்றிய விளக்கவுரையுமாற்றி போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தருகிறோம் என்று வாக்களித்த பொதுமக்களைப் பாராட்டி இரவே திருச்சி திரும்பினோம். மறுநாள் ஜூன் மாதம் 18-ம் நாள் குளித்தலையிலே கூட்டம். கூட்டம் மாத்திரமல்ல - டால்மியாபுரம் போராட்ட செயற்குழுவும் அங்கு கூடுவதாயிருந்தது. அந்த செயற்குழுவின் முடிவை திருச்சி மாவட்டம் மட்டுமல்ல; திராவிடமே எதிர்பார்த்தபடி யிருந்தது.
அதிலேதான் போராட்ட தேதி குறிக்கப்படும் என்ற செய்தி பரவிற்று. மாலை 4 மணிக்கு செயற்குழு உறுப்பினர்கள் நான், அம்பில், மணி, இளமுருகு, தம்புசாமி, மாணிக்கம், குளித்தலை ராசா-ஆகிய ஏழுபேர் கூடி இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேலாக போராட்ட சூழ்நிலைகளைப் பற்றி யோசித்தோம். வெளியிலே ஏராளமான தோழர்கள் குழுவின் முடிவை ஆவலோடு எதிர்பார்த்த வண்ணமிருந்தனர். பொதுக்கூட்டத்தில் வெள்ளமெனத் திரண்டிருந்த பல்லாயிரவரும் குழுவின் முடிவைச்சொல்ல
எப்போது வருவார்கள் என்று வழிமேல் விழிவைத்துக் கிடந்தனர். நம் கோரிக்கை கவனிக்கப்படாவிட்டால் ஜூலை மாதம் 15-ம் நாள் போராட்டத்தைத் துவங்குவதாகவும், அதற்குப் பொதுச் செயலாளர் அண்ணாவின் அனுமதியைக் கோருவதாகவும், தீர்மானிக்கப்பட்டது செயற் குழுவில் என்ற செய்தியைச் சொன்னதும் - கூடியிருந்தோர் ஆடியதும் - பாடியதும் - அடடா - நேரில் தான் காணவேண்டும் - வார்த்தையேது வர்ணிக்க! “போர்” என்றேன் - புறப்பட்டோம் என்றார்கள் விழியால்!
“ஜூலை 15” என்றேன் - அவ்வளவு நாளா என்றார்கள் பெருமூச்சால்!
திராவிடர் இன எழுச்சிப் பெரும்படையின் முற்றுக்களம் அமையும் வாய்ப்பை ‘கல்லக்குடி’ பெற்றது என்றும் - நாள் குறித்த இடம் என்ற பெருமையை குளித்தலை பெற்றுவிட்டது. குளித்தலை - இன்பம் கொஞ்சும் பேரூர்.
சிந்துபாடும் காவிரியின் ஓரத்திலே செழிப்பை சுமக்க முடியாமல் - சேரன் ஏற்றிய கல்லைத் தூக்க முடியாமல் தலைகுனிந்த கனக விசயர்களைப் போல - வளைந்து நிற்கும் வாழைமரச் சோலைகள். வளம் நிறைந்த பூமிகள் வாட் கண்ணும் வற்றாத வீரமும் படைத்த மறவர்கள் உலவும் வீதிகள்.
குளிரை இன்பமென்றும் கூறுவர். குளிர் தழைத்த இடந்தான் குளிர்த்தலையாகி - குளித்தலையாகி விட்டதோ என்னவோ என்று ஐயுறும் வகையில் அமைந்த நல்லூர். திராவிடத்தில் எத்தனையோ குளித்தலைகள் இருக்கின்றன
ஆனால் அதை உணர முடியாமல் குருவித்தலை படைத்தவர்களும் சிலர் இருக்கிறார்களே - என்பதை எண்ணும் போது, குளித்தலைகளிலே கொள்கை உரம் பெற்ற ராஜா “சோழகர்களும்” - முத்துகிருஷ்ணர்களும் இருக்கிறார்கள் என்ற நினைப்பும் வருகிறது. இனிப்பும் தருகிறது. எதையும் முடியாது என்று சொல்லமாட்டார். அப்படிச் சொல்வது மற்றவரைப் புண்படுத்தும் என்று கருதுவார். எதிர்ப்புகள் அலட்சியப்படுத்தி தூசியாக உதறிவிட்டுப் போகும் துணிவு கொண்டவர்.
சோழகர் குடும்பம் என்று சிறப்புப் பெற்ற சூரர்கள் குடும்பத்துச் செல்வர் தோழர் ராஜா.
இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்காக தக்கது ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று எப்போதும் - எந்நேரமும் எண்ணிடும் சிலங்கொண்டவர் தோழர் முத்துகிருஷ்ணன். இந்த இருவரை மட்டுமின்றி எண்ணிறந்த தோழர்களை வீரர்களாகப் பெற்றிருக்கிறது குளித்தலை. குளித்தலை போன்ற பல ஊர்கள் இருக்கின்றன. உழைத்திடும் உத்தமர்களும் உரம் வாய்ந்த உள்ளங்கொண்டோரும் நிறைந்து கிடக்கும் பட்டி தொட்டிகள் பல உண்டு. அவைகள் எல்லாம் நமது பாசறை ஆகவேண்டும்.
சில பாசறைகளில் போர்க்கருவி அதிகமிருக்கும். அதைக் கையாள வீரர்கள் குறைவாயிருப்பார்கள். வீரர்கள் அதிகமாகவும் போர்க்கருவி குறைவாகவும் உள்ள பாசறைகளும் உண்டு. கருவிகள் அதிகமாகவும். கருவிக்கேற்றபடி வீரர்கள் தொகையைப் பெருக்கவும்- அந்தந்த ஊர் முன்னணி வீரர்கள் முன்வரவேண்டும். போர்க்கருவி யென்றதும் இந்த அசகாய சூரத்தனம் வாய்ந்த அரசாங்கம் பயந்துவிடப்போகிறது - அது பயப்படா விட்டாலும், “பலாத்காரவாதி” என்ற பட்டத்தை
நமக்கு சூட்ட, பகிரங்கப் பலாத்காரக் கட்சிகள் பறை சாற்றிவிட்டுப் போகின்றன! - போர்க் கருவிகள் என்று கழக உறுப்பினர்களையும், வீரர்கள் என்று செயற்குழு உறுப்பினர்களையுந்தான் குறிப்பிடுகிறேன். அச்சத்தால் அல்ல! அரசியலில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கண்ணியத்தால்!
வெஞ்சமர் வாராத நேரத்திலும் வீரர்களுக்கு பாசறைகளில் வேலையுண்டு! வேலின் கூர்மையை மழுங்காமல் பார்ப்பதும்-வாளின் வலிமையை சோதித்துப் பார்ப்பதும்- பயிற்சி பெறுவதும் - படையைப் பெருக்குவதும்- இன்னோரன்ன பல! இதே போன்ற கடமைகளில் கழகப் பாசறைகளும் ஈடுபட வேண்டும்.
அறப்போர்களில் கலந்துகொள்ள மட்டுமே வீரர்களின் பட்டியல் பெருகவேண்டு மென்பதல்ல - ஆக்க வேலைகள் பல இருக்கின்றன அவர்களுக்கு. கழகத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் - அல்லது கழகத்தின் தலைமை யிலிருந்து அறிவிக்கப்படும் - ஆக்க வேலைகளில் மட்டுமே கலந்துகொள்ள வேண்டுமென்பது மல்ல; நகரத்து மக்களுக்கு ஏற்படும் அரசியல் கலவாத இடையூறுகளில் கூட பொதுநலத் தொண்டு புரியும் பண்பு, கழக வீரர்களுக்கு ஏற்பட வேண்டும்.
அத்தகைய படைகள் பட்டினங்களிலும், குக்கிராமங்களிலும் பெருகிடவேண்டும். கழகக் கொள்கைக்கு குந்தகம் விளையாத முறையிலே- கழக வீரர்களிடத்திலும் - கழகத்திடத்திலும் மக்களுக்கு அன்பு வளர்கின்ற அளவிலே - அந்தத் தொண்டு செய்யும் தன்மை தொடர்ந்திட வேண்டும்.
“மக்களைக் கவர்ந்திட” என்கிற வலை வீச்சாக அத்தகைய தொண்டு இருந்தலாகாது என்பதையும், மறந்
திடக் கூடாது. அது போன்ற கண் துடைப்புகள் ஹரிஜன இயக்கம் போன்ற பெயர்களால் கதர்சட்டைக் காரர்கள் நடத்தும் நாடகங்கள். திராவிட நாடு பெற உழைக்கிறோம். திராவிட மக்களுக்காக திராவிட நாடு கேட்கிறோம். திராவிட மக்களின் தினசரி வாழ்விலும் இயன்ற அளவு அக்கரை காட்டிட வேண்டும். தினசரி வாழ்விலே ஏற்படும் அல்லல்களை யெல்லாம் தவிர்த்திடத் தான் திராவிடம் பிரிய வேண்டும் என்று சொல்கிறோமென்றாலும் - உதாரணமாக, ஒரு வீட்டிலே நெருப்பு பிடித்துக்கொள்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அதற்கு நாம், இதுபோன்ற தினசரி வாழ்வுப் போராட்டங்கள் திராவிடம் பிரிந்தால் வராது என்று கூறிக் கொண்டு சும்மாயிருக்க முடியுமா? தீயை அணைக்க ஓடித்தான் வேண்டும். அப்படி ஓடிட ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒரு படை யிருக்கவேண்டும். தீ அணைக்கும் படையையும் மிஞ்சிடும் தீரர் படையாக அது இருக்க வேண்டும்.
அநாதையாக ஒருவன் இறந்து கிடக்கிறான் - ஒருவன் என்ன-இந்த உத்தமர்கள் (?) ஆட்சியிலே தான் ஓராயிரம் பேர் அப்படிச் சாவார்களே - பஞ்சாயத்து போர்டோ, நகர சபையோ - அந்தப் பிணத்தை தூக்கலாமா கூடாதா- என்று தீர்மானத்தை ஓட்டுக்கு விடுவதற்குள்ளாக, ஆக வேண்டிய காரியங்கள் அமைதியாகவும் சட்ட வரம்பிற்குட்பட்டும் கவனித்திடும் நமது படை உடனே புறப்பட வேண்டும்.
ஊரிலே காலரா வரும்! எப்போதாவது, காங்கிரஸ் மந்திரிகள் வருவர்! காலரா வந்தால் தடுத்திடவும்- காங்கிரஸ் மந்திரிகளுக்கு கருப்புக்கொடி காட்ட கழக
உத்திரவு இல்லாவிட்டால் அவர்களைக் கண்டு கிராம நிலைமைகளை உரைத்திடவும் - நமது படை தயாராயிருக்க வேண்டும்.
தொத்து நோய்களை விரட்ட, துஷ்ட தேவதைகளுக்குப் பூஜைபோட சிலர் கிளம்புவர் - அவர்களைப் பழிப்பதுடன் அமர்ந்துவிடக்கூடாது! சுகாதார உத்தியோகஸ்தர்களின் உதவியுடன் கிராமங்கள் சுற்றிச் சுற்றி அலைந்து - குறை நோயிலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்ற நமது படை புறப்பட வேண்டும்.
கழகத் தோழர்கள் முயற்சியால் - சுகாதார இலாகாவின் வேலைகளால் - நோய் ஓடிவிடும். காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது என்ற கதையைப்போல - காளிக்குப் பூஜை செய்தோம் காலரா ஒழிந்தது என்பார்கள் அவர்கள். நீங்கள் சிரி விழவேண்டாம் - சிரித்தால் போதும் - நீங்கள் பேச வேண்டியதில்லை. உயிருக்கு மன்றாடி ஊசி போட்டுக் கொண்டபின் பிழைத்துக் கொண்டவன் இருக்கிறானே; அவன் அவர்களிடம் பேசிக்கொள்வான் - கையில் கட்டப்பட்ட மஞ்சள் கயிற்றை அவிழ்த்து எறிந்துவிட்டு!
இப்படிப் பல முனையிலும் பணி புரியும் படைவீரர்கள் கிராமாந்திரத் தெருக்களிலே நடைபோட வேண்டும். அப்போதுதான் சுதந்திர திராவிடம் தன்னைத்தான் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் வலிமை பெறும்.
எங்கேயோ என்னையும். உங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டது குளித்தலை. சரி சாப்பிடுவோம் - சாப்பாடு முடிந்தது. திருச்சிக்குப் புறப்பட்டோம். வழக்கம்போல் இரண்டு மணியாயிற்று படுக்கையில் விழுவதற்கு!
ஜூன் 19
1946ம் ஆண்டில் பெரியதோர் சதிவழக்கில் நமது இயக்க நண்பர்கள் சிக்க வைக்கப்பட்டு சிறையிலே கிடத்தப்பட்டனர். அவர்களை மீட்டிட வழக்கு நடத்துவதற்காக அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் பெரு முயற்சி எடுத்துக் கொண்டார்கள். அப்போதெல்லாம் நாம் திராவிடர் கழகமாக இருந்தோம். அந்த வழக்கிற்கு துணை புரிய திராவிடர் கழகத்தின் அதிகாரபூர்வமான அறிவிப்பு இல்லா விட்டாலும்கூட அண்ணாவும் மற்றும் சிலரும் தனியாக முயற்சி செய்து திருச்சியிலே ‘நீதிதேவன் மயக்கம்’ நாடகத்தை நடத்தி - தானே நடித்து - ஐயாயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் அந்த வழக்கின் நிதிக்காக அளித்தார்.
அய்யா - அண்ணா தகராறு என்று அப்போது பேசுவார்களே - அந்த தகராறுக்கு இந்த வழக்கு ஒரு காரணம். இத்தகைய பிரசித்தி பெற்ற வழக்கிற்குத்தான் கரூர் கலவர வழக்கு என்று பெயர்.
அந்தக் கரூரிலே ஜூன் 19ல் “டால்மியாபுர விளக்கக் கூட்டம்” ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. எங்கள் குழுவும் கரூர் வந்து சேர்ந்தது. அன்றையதினம் எங்களுடன் இன்னொருவர் வந்து சேர்ந்து கொண்டார். நமது மாநாடுகளிலும், பொதுக்கூட்டங்களிலும், இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் இவர் பெயர் அடிபடுமல்லவா - இசை முரசு அனிபா - இன்னிசைச் செல்வர் செல்லமுத்து. இவரில் ஒருவரான செல்லமுத்து அன்று முதல் சுற்றுப்பயண நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டு கூட்டத் துவக்கத்திலும் சரி - எங்கள் பிரயாணத்தின்போதும் சரி - சங்கீதத் தென்றல் வீசி வந்தார்.
சுற்றுப்பயணங்களின் போது செல்லமுத்து கூட இருந்தால் சுவைக்கும் குறைவில்லை - சுறு
சுறுப்புக்கும் குறைவில்லை. அவ்வளவு பொறுப்புடன் காரியங்களைக் கவனித்துக்கொண்டு - நம்மையும் களிப்புக் கடலில் ஆழ்த்திடும் கருவியாகவும் அமைவார். அவர் கரூர் கூட்டத்திலே இசை மழை பொழிந்தார். பின்னர் நாங்கள் பேசினோம். ஏறத்தாழ முப்பதாயிரம் மக்களுக்கு மேற்பட்ட பெருங் கூட்டம். கரூர் என்றால் கலவர வழக்கு நினைவுக்கு வருவது போலவே - நண்பர் காரிகாலனும் எதிர் வந்து நிற்பார் - செயல்வீரர் முருகேசனும் கண்ணில் தோற்றமாவார் - பெரியார் உணவு விடுதி நண்பர்களும் பிரியமுடன் எதிர் வருவர்.
இவ்வளவு மெலிந்த நிலையில் - துரும்பான உடம்பை வைத்துக்கொண்டு - இந்தக் காரிகாலன் இப்படிப் பம்பரம் போல் சுற்றி பகுத்தறிவுப் பணி புரிகிறாரே; என்று எண்ணத்தான் தோன்றும்.
அடக்கம் - தன்னல மறுப்பு-அளவு கடந்த ஆர்வம்- அனைத்திற்கும் எடுத்துக்காட்டு போல அன்பர் முருகேசன்.
அவரும் எம்முடன் திருச்சி சிறையில் இருந்தார். ஒரு நாள் மாலை ஒருவர் என்னிடம் அவசரமாக வந்து “சார், காமராஜ் நாடார் வருகிறார் சார்” என்றார். எனக்கு ஆச்சரியமாயிருந்தது. ஒரு வேளை ஜெயில் விசிட்டராக வருகிறாரோ என எண்ணினேன். அவ்வளவு அக்கரை அவர் போன்ற பெரிய மனிதர்களுக்கு எப்படி ஏற்படும் என்ற பதிலும் உடனடியாக மனதில் உதயமாயிற்று. எதற்கும் பார்ப்போம் என்று அறையை விட்டு வெளிவந்து பார்த்தேன். காமராஜரைக் காணோம்.
கரூர் முருகேசன் வந்து கொண்டிருந்தார். திடீரெனப் பார்க்கும்போது முருகேசன்
காமராஜரைப் போன்றவர் தோற்றத்தில்! தோழர்களே - ‘தோற்றத்தில்’ என்பதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். வயதில் கூட ஒற்றுமை இருக்கலாம். இருவருக்கு மிடையே பெரிய வேற்றுமை வளர்ந்து கிடக்கிறதே - கரூர் முருகேசன் இன உணர்ச்சி பெற்றவர் - திராவிட தேசத்தின் விடுதலைப் போரின் படை வீரர் - அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தின் எடுபிடி அல்ல அவர்! சரிதான் நண்பர் கிண்டல் செய்திருக்கிறார் என்று சிரித்துக்கொண்டேன். கரூர் முருகேசனை ஓரளவுக்கு உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி விட்டதாக அறிகிறேன்.
அவரையும் - காரிகாலன் போன்ற வாள்களையும் - கரூர் வட்டாரம் நன்றாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.
இரவு பத்து மணிக்கு கரூரில் கூட்டம் முடிவுற்றது. நாங்கள் காரில் வந்து ஏற வேண்டுமே! மேடையை விட்டு இறங்கிய நான் எப்படித்தான் காரிடம் போனேன் என்று எனக்கே தெரியாது. கார் நிற்பது தெரிகிறது. அதைச் சுற்றிக் கூட்டம். துணைக்கு வந்த தோழர்கள் எல்லாம் தொலைவில் தூக்கி எறியப்பட்டார்கள். நான் காரிடம் கஷ்டப்பட்டு கொண்டுவந்து சேர்க்கப்பட்டேன். காருக்குள் இருக்கும் கருணாநிதியைப் பார்ப்பதற்காக அவசரப்பட்ட தோழர்கள் என்னைப் பிடித்து இழுத்துவிட்டு காருக்குள் தலையை நீட்டி ‘கருணாநிதி வாழ்க’ என்று முழக்கம் போட்டார்கள்.
கருணாநிதி காரைப் பிடிக்க முடியாமல் ஜன சமுத்திரத்தில் நீச்சலடித்துக் கொண்டிருந்தது அவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும். இந்த நிலை கரூரில் மாத்திரமல்ல; எந்த ஊரிலும் இப்படித்தான்! எனக்கு மட்டும் மல்ல; நமது முன்னணி வீரர்கள் அனைவருக்கும்!
இந்த இன்ப வேதனையிலிருந்து சொற்பொழிவாளரை மீட்டிடும் பணியை ஆர்வமுள்ள தோழர்கள் அவர்களா
கவே உணர்ந்து செய்திடுதல் சாலச் சிறந்ததாகும். கடைசியில் காருக்குள் நுழைக்கப்பட்டேன். கார் பெருஞ் சப்தமுடன் மக்களைப் பயமுறுத்தி - பிறகு நகர்ந்தது. கரூரில் சாப்பிடுவதற்கு நேரமில்லாமல் - யாரையும் சந்திக்காமலே திருச்சி நோக்கிப் புறப்பட்டோம்.
யேற்றுப் பேசிவிட்டு, பழம்பெரு நண்பர் தோழர் புலவர் குழந்தையா அவர்களுடன் அளவளாவிவிட்டு இரவு மூன்று மணிக்கு ஆளுக்கு இரண்டு இட்லிகளைப் புட்டுப் போட்டுக்கொண்டு நேராகத் தஞ்சைமா நகரம் சென்று விட்டோம் தூங்குவதற்காக!
விடிந்தது:
பாளையம் வீரர்கள். நான் பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன் கூட்டத் தலைவரால் ஒரு விதவைத் திருமணம் நடத்தி வைக்கப்பட்டது பல்லாயிரவர் முன்னிலையில்! அன்றைய தினம் என் பேச்சும் அதை யொட்டியே அமைந்தது.
“இங்கே இந்த மேடையிலே ஒரு விதவைக்கு திருமணம் நடத்தி வைத்திருக்கிறோம், வாழ்விழந்த ஒரு வனிதாமணிக்கு மீண்டும் வாழ்வளிக்கும் விழா நடத்தி யிருக்கிறோம். நம்முடைய திராவிடமும் விதவைதான்! வாழ்விழந்த மங்கைதான்! அந்த மறுமணத்தை நடத்த - மறுமலர்ச்சி வழங்க - திராவிட விதவைக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க - வாழப் போனவளுக்கு வாழ்வுதர - செயல் முறைகள் வகுக்கத்தான் இங்கு கூடியிருக்கிறோம். நம்முடைய முயற்சி கைகூடும் என்பதிலே நமக்கு நம்பிக்கை வளர்கிறது.”
‘நாசமாய்ப் போக’ என்று சபித்தவர்கள் எல்லாம் நாட்டைக் காக்கும் நல்ல தம்பிகள் வாழ்க என வாழ்த்துகின்றனர். ‘கொலைஞரே’ எனப் போன கூட்டத்தில் அழைத்தவர் இந்தக் கூட்டத்திலே ‘கலைஞரே’ எனக் கனிவுடன் அழைக்கிறார். கடந்து போன செயலை எண்ணி கண்ணீரும் வடிக்கிறார். வேறு அணியில் இருந்தவர்கள் நமது அணியிலே காணப்படுகிறார்கள். சுருக்கமாகச் சொன்னால் திராவிடத்தின் மறுமணத்திற்கு மாலைகட்ட - மலர் பறிக்க - மாற்று முகாமில் இருந்தவர்களெல்லாம் மனந்தெளிந்து ஓடி வருகிறார்கள்.”
பேச்சின் பீடிகையாக இதை வைத்துப் பின்னர் கழகத் திட்டங்களையும் - கல்லக்குடி போராட்டத்தையும் பற்றி விளக்கவுரையாற்றினேன். மாவட்ட சுற்றுப்
பயணத்திலே ஒவ்வொரு ஊர் கூட்டத்திற்கும் ஒரு சிறப்பு இருந்தது போலவே வேலாயுதம் பாளையத்திற்கும் தனிச் சிறப்பு இருந்தது. அந்தச் சிறப்புக்குக் காரணம் செயல் வீரர்கள் பலர் என்றாலும், அவர்களைச் செம்மைப் படுத்தி சிங்க ஏறுகளாக்கிய பெருமையும், அந்த வட்டாரத்திலே நல்லதோர் மலர்ச்சி ஏற்படச் செய்த புகழும் - தோழர்கள் ரத்தினவேலு, மூர்த்தி இருவருக்கும் உரியதாகும். ரத்தினவேலு கல்லூரி மாணவரா யிருக்கும்போதே கழகக் காளை - அறிவுப் பாசறையில் பெற்ற அனுபவங்களையும், ஆர்வத்தால் எழுந்த எண்ணங்களையும் ஒன்றுகூடி கழகப் பணியைத் தீவிரமாகச் செய்து வருகிறார்.
தோழர் மூர்த்தி அமைப்புடன் காரியமாற்றுபவர் என்ற கீர்த்திக்கு உரியவர். புகலூர் வட்டாரம் அவர்களின் பணியிலே கழகக் கோட்டையாக வேண்டும். காவேரியின் கரைகள் இணைக்கும் அந்தப் பெரிய பாலம், புகலூர் பகுதிக்கு எப்படிப் புகழ்தேடித் தந்திருக்கிறதோ- அதுபோல மூர்த்தியும் ரத்தினவேலும் அந்தப் பகுதியிலே கழகத்தின் புகழ் விளக்குகளாவார்கள் என்று நம்புகிறேன். வாழ்த்துகிறேன்.
கூட்டம் முடிந்த பிறகு வட்டாரத்துத் தோழர்கள் எம்மைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். தோழர் ரத்தினவேலு, கழகக் கட்டிடம் கட்டுவதற்காக ஒரு இடத்தை நன்கொடையாகத் தருவதாகவும் கட்டிட நிதிக்கு நான் ஒரு நாடகம் நடத்தித் தரவேண்டுமென்றும் கேட்டார்கள். போராட்டம் முடியட்டுமென்று கூறினேன். நடத்தித் தரவும் இருக்கிறேன்.
கழகக் கட்டிடங்கள் எழுப்பிட வேண்டுமென்று தோழர்கட்கு ஆசையிருக்கிறது. ஆனால் நாம் பிர்லாக்
களின். சொந்தக்காரர்களாக இல்லையே என் செய்வது! குடிசை உருவத்திலாவது நமக்கு ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒரு இடம் தேவை. சிறுகக் கட்டியாவது பெருக வாழ்ந்திடவேண்டும். மாயவரம் மாநாட்டிலே அண்ணா சொன்னாராம் - அப்போது நான் மரணப் படுக்கையில் இருந்தேன்.
“என் கையிலே ஆயிரம் கட்டிடங்களின் சாவிகள் இருக்க வேண்டும். அந்த சாவிக் கொத்துடன் நான் சுற்றுப்பயணம் செய்யவேண்டும். கிளைக் கழகம் உள்ள ஊர்களுக்குச் சென்றால் இரவு எந்நேரமாயினும், செயலாளர் முதலியவர்களுக்குத் தொந்திரவு கொடுக்காமல், நமது கட்டிடத்தை நானே திறந்து இளைப்பாறுவதற்கு என் கையிலே அந்த சாவிக் கொத்து இருக்க வேண்டும்.”
இந்த ஆசையை மாயூரத்திலே நமது அண்ணா வெளியிட்டார். ஆசைகள்தான் வெளியிடமுடியும். அதற்கு ஆலோசனைகளுமா வெளியிட வேண்டும். பிறகு ரத்தினவேல்கள் மனைகளை நன்கொடையாகத் தரவேண்டும். செயலவீரர்கள் புறப்பட வேண்டும். நான் முன்பு குறிப்பிட்டேனே; அது போல வீடுகட்டும் படை கிளம்ப வேண்டும். கழக மாளிகை அமைய வேண்டும். மாளிகையா? என்கிறீர்களா? ஆமாம் மாளிகைதான்! காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு! நாமே சேறு குழைத்து - நாமே கீற்று வேய்ந்து - நாமே கட்டி முடித்த சிறு குடிசை - நமக்கு மாளிகைதான்!
நாடகம் ஆடுவதும் - அதிலே நஷ்டம் வந்து விடுமோ என்று நடுக்கம் ஏற்படுவதும் - மழை வந்து
விடாதே என்று வானத்தைப் பார்த்து பெருமூச்செறிவதும் எதற்காக!
ஊருக்கொரு ரத்தினவேலு - இடம் வழங்க! ஆளுக்கொரு வேலு - அமைந்துவிடும் மாளிகை! தேர்தலிலும், திருத்தணிகளிலும், நம் கூட்டங்களில் வீசி எறியும் கற்களைக்கூட கழக மாளிகையின் ஒரு பக்கத்துச் சுவருக்கு உபயோகப்படுத்தலாம். தேனியிலே நெடுஞ்செழியன் மீது போடுவதற்கு தூக்கிய பெரிய பாறங்கல்லை கழக மாளிகையின் வாயிற்படிக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
நாம் தான் உலகம் வியக்கும் கட்டிடத்தைக் கட்டியிருக்கிறோமே - தாலமுத்து நடராசன்களின் எலும்புகளால் - வேலாயுதம், பாண்டியன்களின் நரம்புகளால் - லால்குடி நடராசன், நெல்லிக்குப்பம் மஜீதுகளின் பிணங்களால் - கையிழந்தோர் - காலிழந்தோர் தந்த ரத்தச் சேற்றில் - பெரியதோர் தியாக மாளிகை, வானத்தை முட்டும் உயரமுடையதாய் - தமிழர் மானத்தைத் தரணிக்கு அறிவிக்கும் தன்மை உடையதாய் - தி. மு. க. என்ற பொன்னெழுத்துக்களைப் பொறித்து - திசை யெட்டும் ஒளிபரப்பி - தியாகர், நாயர், பனகல், செல்வம், அழகிரி ஆகியோர் திருப்பெயர்கள் தென்றலிலே மிதக்க விட்டு ஒலியெழுப்பும் ஒப்பற்ற மாளிகை - உணர்ச்சி மாளிகை - திருமலை நாயக்கன் மஹால் - தாஜ் மஹாலின் பெருமையை - மிஞ்சும் விதத்திலே அமைந்த மாளிகை - கொஞ்சு தமிழ்க் குடும்பத்தாரின் கொலு மண்டபம் - கொள்கையை விளக்கிடும் மணி மண்டபம்.
அந்த மகத்தான தியாக மன்றத்தை எழுப்பி யிருக்கிற நாம், உட்கார, உரையாட, படிக்க, தலைவர்கள் வந்தால் படுக்க - ஒரு சாதாரணக் குடிசையை எழுப்பிக் கொண்டாலே போதுமானது. ஊருக்கோர் கழகம் - கழகத்திற்கோர் இடம் - அவசியம் தேவை - அதை அமைக்க முன் சொன்னபடி ஆற்றலும் முறையும் நிச்சயம் தேவை.
உம்; சரி - அந்த வேலையைப் பார்க்க உடனே கிளம்புங்கள் - நாங்கள் தூங்கவேண்டும்; திருச்சிக்குப் போகிறோம். இப்போது புறப்பட்டால்தான் வழக்கம்போல் இரண்டு மணிக்காவது தூங்கமுடியும்.
வழியனுப்பினர்கள் - புறப்பட்டோம்.
திருச்சியிலே :
ஜூலை 21 திராவிட மெங்கும் கண்டன நாள். திராவிட மக்களின் அறிவை அழித்திட ஆச்சாரியார் சர்க்கார் எடுத்த முயற்சியை எதிர்த்து நின்றோரின் எச்சரிக்கை முழக்கம் தரணி யெங்கும் கேட்ட நாள். ஏற்கனவே இருக்கும் கல்வித்திட்டம் சுவைக்குதவாது என்று கூறி புதியதோர் திட்டத்தை சென்னையின் பிரதமர் - மன்னிக்க வேண்டும் - கவர்னர் பிரகாசாவால் பிரதமராக்கப்பட்டவர் - கொண்டுவந்தார். பெருமாள் பெரிய பெருமாள் ஆன கதையாகத்தான் அந்தத் திட்டம் இருந்ததே தவிர - சிறுவர்கள் சீரான வழியில் இழுத்துச் செல்லும் திட்டமாக இல்லை.
மூன்று மணி நேரம் சிறுவர்கள் படித்தால் போதும். மீதி நேரத்தில் அவர்களின் தகப்பனார் தொழில்களைக் கற்றுக்
கொண்டால் போதுமானது, என்பதே ஆச்சாரியாரின் அவதார மூளையிலே உதித்த அற்புதமான திட்டம். சிறுவர்கள் தொழில் துறையில் முன்னேற வேண்டும் என்பதை யாரும் மறுக்க வில்லை. எந்த வயதுச் சிறுவர்கள்? எப்படித் தொழில் கற்றுக் கொள்வது? என்ற கேள்விகளுக்கு கிடைத்த பதில்தான் விநோதமானது. பதினொரு வயதுக் குட்பட்டவர்கள் - பள்ளியில் மூன்று மணி நேரம் கழித்துப் போக மீதி நேரத்தில் வீட்டுக்குச் சென்று தந்தையின் தொழிலைப் பயிலவேண்டும்.
மூன்று மணி நேரப் படிப்பு உத்திரவு - தொழில் கற்றுக் கொள் என்பது உபதேசம். இந்த உபதேசத்தை வாழ்க்கைப் பிரச்சினை தீராமல் வயிற்றுத் தீயை அடக்கமுடியாமல் தவித்து நிற்கும் தரித்திர நாராயணர்களாம் தந்தைகள் எந்த அளவுக்குக் கடைப்பிடிப்பார்கள் என்பதை அனுபவ சாத்தியமாக உணர்ந்தவர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள்.
காலையிலே விடிவதற்கு முன் கலப்பை எடுத்துச் சென்று - இரவு 12 மணிக்கு வீடு திரும்பி தூங்கிய குழந்தை தகப்பன் முகத்தைப் பார்க்காமல் சில மாதங்கள் கழித்து - தந்தையை மாமா என்று கூப்பிடும் நிலையுள்ள குடும்பங்கள் எத்தனை இந் நாட்டில்!
பள்ளியிலே தொழிற்கல்வி போதிக்கப் படுகிறது என்று சொன்னாலும் அதிலே அர்த்த மிருக்கிறது. தொழில் கல்விகூட மேல் நாடுகளிலே எப்படி போதிக்கப் படுகிறது? சிறுவர்களுக்கு எந்த வேலை யின்மீது ஆசை விழுகிறது என்பதை ஆராய்ந்து தறிந்து அந்தத் துறையிலே அவர்களைப் பழக்கிடும்
தொழிற் கல்வி முறைதான் சிறந்தது எனக் கொள்ளப்பட்டு அவ்வழியிலே மேல் நாடுகள் சென்று மேன்மையுறுகின்றன:
ஆளும் வர்க்கம் - பாதுகாக்கும் வர்க்கம் - தொழில் வாணிபம் முதலிய வர்க்கம் - என்று அரசியலிலே மூன்று முக்கியமான - உன்னதமான பிரிவுகளைப் பிரித்துக் காட்டி, பிறப்பின் காரணமாக இல்லாமல் சிறப்பின் காரணமாக அந்தந்த வர்க்கத்தில் இடம்பெற எந்த மனிதனுக்கும் உரிமையுண்டு என்பதையும் எடுத்துக் காட்டி - அத்தகைய மூன்று பிரிவிற்கும் தேவையான கல்வியை அவர்களுக்கு இளமையில் போதிக்க வேண்டும் என்றும் - யார் எந்தப் பிரிவு கல்வியை விரும்புகிறார்கள் என்று பார்த்து அந்தத் துறைக் கல்வியை அவர்கட்கு வழங்க வேண்டுமென்றும் உலகக் கல்வித் திட்டத்திற்குக் கைகாட்டியாக இருந்த பேரறிஞன் பிளேட்டோ எழுதி வைத்திருக்கிறான்.
ஆனால் ஆச்சாரியாரின் மூளையிலே ஐம்பது வருட காலமாக ஊறிவந்த திட்டத்தை நிறைவேற்ற இப்போதுதான் சமயம் வாய்த்தது என சந்தோஷப்படுகிறார். அவனவன் குலத்தொழிலில் அவனவன் செய்யவேண்டுமென்று திராவிட நாட்டிலே ஒரு கல்வித் திட்டத்தின் மூலம் சொன்னால் அந்தத் திட்டத்திற்கு வர்ணாசிரமத் திட்டம் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு பெயர் அளிக்க முடியாது. ஏனெனில் பிராமண - க்ஷத்திரிய - வைஸ்ய - சூத்ர என்ற பிறப்பின் காரணமாக எழுந்த பிரிவுகள் ஒரு பெரிய சமூகத்தின் நடுவிலே எழுந்த வெடிமருந்துச் சாலையாகி விட்டன.
அந்த வெடிமருந்துச் சாலைக்கு தீ வைத்தால் பெரியதோர் பயங்கர விபத்து ஏற்படும் என எண்ணித்தான் - வெள்ளத்தால் வெடி மருந்தை ஈர
மாக்கிக் கரைத்துவிட நாட்டிலே நல்லோர்களால் முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. அமைதி நிறைந்த எதிர்ப்பைத்தான் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறேன். ஆனால் ஆச்சாரியாருக்கு அது பிடிக்கவில்லை. வெடி மருந்துச் சாலையில் நெருப்பு வைக்கும் போக்கிற்கே மற்றவர்களைத் தள்ளி விடுகிறார். ஆபிரகாம் லிங்கன் படித்தானா? கிருஷ்ண பரமாத்மா பள்ளிக்குச் சென்றாரா? என்ற கேள்விகள் ஆச்சாரியார் திட்டத்துக்கு அனுசரணையாக எழுகின்றன. எங்கும் - எதிலும் - விதிவிலக்கு உண்டு.
விதிவிலக்கிற்கு உட்பட்டவர்கள் லிங்கன் போன்றவர்கள்.
பள்ளிக்குச் செல்லாமலே கிருஷ்ணன் பரமாத்மா ஆனான் என்ற வாதத்தை பாலர்களிடம் கூறினால்-அவர்களும் பரமாத்மாவாகத்தான் ஆசைப்படுவார்கள். பரமாத்மா ஆக என்னென்ன செய்யவேண்டும் என யோசிப்பார்கள். பள்ளிக்குச் செல்லாதிருக்கவேண்டும். பகலிலே பக்கத்து வீட்டிலே வெண்ணெய் திருடவேண்டும். குளத்திலே நீராடும் பெண்களின் சேலைகளைத் திருடவேண்டும். மாற்றான் மனைவி ராதாவைக் கொஞ்ச வேண்டும். இந்த வழிகளையெல்லாம் கடைப்பிடித்து அவர்கள் பரமாத்மா ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது?
கிருஷ்ணனே பரமாத்மா என்று சொல்லுகிற பாட திட்டங்கள் கூட பள்ளியிலே இருக்கக்கூடாது என்கிறோம் நாம். ஆனால் ஆச்சாரியார் பக்தர்கள் அவனை ஆபிரகாம் லிங்கனுடன் சேர்த்து எழுதுகிறார்கள்.
“கடவுள் உண்மையானவர்-அவர் சாபங்கொடுத்தார் - கோபங் கொண்டார் - பொய் சொன்னார் என்பது போன்ற கதைகளெல்லாம் பிள்ளைகளுக்குப் பாடமாக
காதீர்கள்” என்ற கருத்தை பிளேட்டோ வலியுறுத்திச் சொல்கிறான். ஆனால் இங்கிருப்பவர்களோ மூன்று மணி நேரமும் மும்மூர்த்தி லீலைகளைப்பற்றி சிறுவர்களுக்குப் போதித்துவிட்டு - கற்ற பாடங்களை கண்ணன் காட்டிய வழியில் செய்து காட்டிட சிறுவர்களுக்கு மீதி நேரத்தையும் ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.
3 மணி நேரப் படிப்பை குழந்தைகள் கொண்டாட்ட முடன் வரவேற்கிறார்கள் என்று ஆதாரம் தேடுகிறார்கள் ஆச்சாரியார் பக்தர்கள். இரண்டுதார திருமணம் வேண்டுமா என்று ஸ்திரீலோலனைக் கேட்டால் என்ன சொல்லுவான்? குடிகாரனிடம் மதுவிலக்குப்பற்றி அபிப்பிராயம் கேட்டால் என்ன பதில் கிடைக்கும்?
குழந்தைகட்கு என்ன தெரியும் எதிர்காலம்? கவலைப்படவேண்டியவர்கள் நாமல்லவா? இப்புதிய திட்டத்தால் பூத்துவரும் புதிய சமுதாயம் பொட்டல் காடாகிவிடும் என்று நாடு எச்சரித்தது - நல்லோர் எச்சரித்தனர்- திட்டம் தருவோரின் கட்சித் தலைவர்களே எதிர்த்தனர் - ஏன்; பின்னர், “நிறுத்தி வைத்திடுக” என்று சட்ட சபையே தீர்ப்புக் கூறியது - எதையும் கேட்கும் எண்ணம் வர்ணாசிரமத்தின் வாரிசுக்கு இல்லை.
ஆகவே ஜூன் மாதம் 21ம் நாள், நாடு முழுதும் தி. மு. கழகத்தினரால் கண்டனக் குரல் எழுப்பப்பட்டது; காட்டுமிராண்டிக் கல்வித் திட்டத்தை எதிர்த்து!
அந்த நாளிலே தான் திருச்சியிலேயுள்ள மதுரை ரோடு தி. மு. கழகத்தின் திறப்பு விழாவை நடத்திவைக்கச் சென்றிருந்தோம். அன்று காலை தோழர் கண்ணதாச
னும் வந்திருந்தார். தஞ்சையிலே யிருந்து நண்பர் சண்முக வடிவேலும் வந்திருந்தார். அந்தத் தி. மு. கழகத்தின் திறப்புவிழாவிற்கு மூலவர்கள் முஸ்லிம் இளைஞர்கள். பீடி சுற்றும் தொழிலாளிகள். அந்தத் தொழில் நண்பர்களுக்கிடையே தூண் போன்றவரும் - துணிவுடை நெஞ்சு பெற்றவருமான - தோழர் ஜ. எம். ஷரீப் என்பாரின் சிறப்பான முயற்சியால் அக் கழகத் துவக்க விழா நடைபெற்றது. கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது. பீடித் தொழிலாளர்கள் - அதுவும் முஸ்லிம் இளைஞர்கள் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில் சேர்ந்துவிட்டார்களே என்று ஆத்திரமடைந்த ஒரு பீடி முதலாளி - அவரும் முஸ்லிம்தான் - நல்ல பணபலமுடையவர்.
ஆளும் கட்சியின் ஆசி தேவை என்பதற்காக அடிமை பேரிகை கொட்டும் ஒரு சில முஸ்லிம் பெரியவர்களைப் போன்ற பண்பு பெற்றவர் - அவர், தானே முன்வந்து நின்று கூட்டத்திலே சோடாபுட்டிகளை வீசி, கம்பு கொண்டு மக்களைத் தாக்க முற்பட்டார். அவர் முயற்சியால் விழாவின் பெருமை வீழ்ந்து விடவில்லை. அந்த வட்டாரத்து மக்களின் பலமான ஆதரவு மதுரை ரோடு தி. மு. கழகத்திற்கு கிடைக்க அது ஒரு நல் வாய்ப்பாயிற்று!
“ஏனோ தெரியவில்லை - ஒரு சில முஸ்லிம் பெரியவர்களும் - வாலிபர்களும் - நமது திராவிட இயக்கத்தை எதிர்த்திடவும் - அவதூறாகப் பேசவும் எழுதவும் முற்பட்டிருக்கின்றனர். நபிகள் நாயகம் விழாக்களுக்கு நமது அண்ணாவும், பெரியாரும் போகாமல் நடந்தது கிடையாதே - பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கான ஆதாரம் நம்மைப் போல யாரும் தந்தது கிடையாதே - அவர்களும் திராவிட முஸ்லிம்கள் தான் என்ற எண்ணத்தை நாம் மாற்றியது இல்லையே - அப்படியிருக்க அவர்களில் சிலர் நம்மீது காய
வதேன் - பாய்வதேன்?”
என்ற கேள்விகள் நம் தோழர்களிடமிருந்து கிளம்புகின்றன. இதற்கெல்லாம் ஒரே பதில் - “எல்லா முஸ்லீம்களும் நம்மை எதிர்ப்பதில்லை - எதிர்ப்பவர் ஒரு சிலர் - அதற்கும் காரணம்; ஆளுங் கட்சியின் அபிமானத்தைப் பெற!” என்பதைத் தவிர வேறில்லை. அந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தவர்தான் அந்தப் பீடி முதலாளியும்.
இந்த எதிர்ப்புகளால் நாம் குறைந்து விட்டோமா? இல்லை! இல்லை!! அதே நாள் மாலையில் திருச்சியில் நடைபெற்ற ஊர்வலமிருக்கிறதே; அது சொல்லுகிறது “ஊதாரிகளின் உறுமல்களால் உயர்ந்த லட்சியத்தை அழிக்க முடியாது” என்ற உறுதி மொழியை!
மாலையிலே உறையூரில் பொதுக்கூட்டம். கல்வித் திட்டத்தை எதிர்த்து மக்கள் குரலெழுப்பினர். கண்ணதாசன் எங்களிடம் விடைபெற்று அன்று மாலை கும்பகோணம் சென்றுவிட்டார். இரவு பத்து மணிக்கு சென்னை யிலேயிருந்து “டிரங்க்கால்” வந்தது.
“திரும்பிப்பார்” படம் (சென்சார்) தணிக்கை போர்டில் தகராறு என்றும், என்னை உடனே வரும்படியும் மாடர்ன் தியேட்டர்சார் கூப்பிட்டார்கள். மறுநாள் அரியலூரிலே - 22ந் தேதி கூட்டம். 21ந் தேதி இரவு ‘டிரங்க் கால்’ வருகிறது. அரியலூர் கூட்டத்திற்கு வந்துவிடுவதாகச் சொல்லிவிட்டு அன்றிரவே சென்னைக்குப் புறப்பட்டேன்.
திரைப்படங்கள் வெளியிடப்படுவதற்கு முன் தணிக்கை என்று ஒன்று இருக்கிறது. தக்கோர் சிலர்
பாதுகாவலர் - ஆச்சாரியார் “சினிமா ஒழிக” என்று கர்ஜித்தார். ஆத்திரப்பட்டோர் - ஆயாசமடைந்தோர் - தோல்விகண்டோர் - ஆகிய சிலர் அவர் பக்கம் சேர்ந்து கொண்டனர். நல்ல தங்காளும் - நள தமயந்தியும் படமாக்கப்பட்ட நாட்கள் ஒழிந்து - வேலைக்காரி - மந்திரி குமாரி - சர்வாதிகாரி - ஓர் இரவு - மணமகள் - பராசக்தி - நாம் - சொர்க்கவாசல் - இப்படிப் படங்கள் வருவதைக் கண்டால் - பட உலகத்தை எகபோக சொத்தாக வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு எரிச்சல் ஏற்படத்தானே செய்யும்?
அதன் காரணமாக தணிக்கை நிலையத்தின் கத்தரிக் கோல் வேகமாக வேலைசெய்ய ஆரம்பித்து விட்டது. தாறுமாறான கத்திரிக்கோல் பிரயோகத்துக்கும் அது தயாராகிவிட்டது.
நமது படங்கள் - இல்லை இல்லை ... நம் தோழர்கள் எழுதும் படங்கள் - என்றாலே காதையும் கண்ணையும் தீட்டிக்கொண்டு கருத்தை மட்டும் மழுங்க வைத்துக்கொண்டு கத்திரிக்கோல் கைபிடித்தபடி விஜயம் செய்கிறது தணிக்கைக் குழு.
பட முதலாளிகள் - அநேகமாக தாங்கள் போட்ட பணத்தை திருப்பி எடுக்கவேண்டும் என்ற ஆசையுடையவர்களாயிருப்பார்களே தவிர - தணிக்கை நிலையத்தை எதிர்த்து வழக்காடும் துணிவு பெற்றவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். ஒரு சிலர் இருந்தாலும் அவர்கள், அவர்களாகவே இருப்பார்கள். இந்தக் காரணத்தைத் தங்களுக்கு சாதகமாகக்கொண்டு பட முதலாளிகளை பய முறுத்தி - “அதை வெட்டு - இதை வெட்டு -” என்று அலக்கழித்து - “எதையாவது வெட்டிக்கொள்!
என்னை விட்டால் போதும்” என்று பட முதலாளி சொல்லிவிட்டு
ஒதுங்கற வரையிலே தங்கள் சாமர்த்தியத்தைப் பிரயோகிப்பார்கள்.
“கடவுள் ஒரு கற்பனை” - இந்த வசனம் கூடாது என்று சொல்வார்களானால் அதையாவது மன்னித்து விடலாம். ஆஸ்திக சர்க்காரில் - நாஸ்திகப் பிரச்சாரம் கூடாது (!) என்பதற்காக! “இந்த அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்க வேண்டும்” என்று இருந்தால். நீக்கச் சொல்லலாம் - அதையும் நாம் மன்னிக்கலாம். கழகத்துக்காரன் எழுதுகிற படத்தில் “கடவுள் துணை” என்று வந்தால் கூட சந்தேகப்பட்டு கத்திரிக்கோலைப் பாய்ச்சுகிற அளவுக்கு நடுங்கிச் சாகிறார்களென்றால் எப்படித்தான் வர்ணிப்பது அந்த நிலையை!
“சகோதரியால் திருத்தப்பட்ட அருணகிரிநாதன் பக்தனானான் - நான் பகுத்தறிவாளனாகி விட்டேன் - ” இந்த வசனம் கூடாதாம்!
“கொள்கை முழக்கம் செய்வதற்காக கோபுரம் ஏறி நிற்கும் தலைவர்களே! அந்தக் கொள்கையிலிருந்து எத்தனை முறை வழுக்கி விழுந்திருக்கிறீர்கள் - திரும்பிப் பாருங்கள்!”
இந்த வசனம் கூடாதாம்! ஏன் தெரியுமா? திருக்கோஷ்டியூரிலே ராமானுஜர் என்ற வைணவ பக்தர் கோபுரமேறிக் குதித்தாராம் - அதைக் கிண்டல் செய்வதாக இருக்கிறதாம் இது! எவ்வளவு அபாரமான ஆராய்ச்சி பாருங்கள் தோழர்களே!
“செல்வங் கொழிக்கும் சீமானே! அந்த செல்வத்தை சேர்க்க - சேமிக்க - பாடுபட்ட தொழிலாளிகளைத் திரும்பிப் பார்!”
இந்த உரையாடலும் உதவாதாம்!
“மாளிகையிலிருந்தபடியே மண் குடிசைகளைத் திரும்பிப் பார்த்தான் சித்தார்த்தன்; மக்களைத் திருத்தும் புத்த ஞான - கலிங்கத்துப் போர்முனையைத் திருப்பிப் பார்த்தான் அசோகன் - கெளதமர் வழிசேர்ந்தான்”
இதையும் படத்திலே பரந்தாமன் பேசக்கூடாதாம்!
இந்த உதாரணங்களிலிருந்து என்ன தெரிகிறது?
கழகக்காரன் எழுதினால் - ஆட்சேபகரமான கருத்துக்கள் மட்டுமல்ல; அழகான எழுத்துக்களையும் வெட்டி எறிய வேண்டும் என்ற முன்னேற்பாடான சதித் திட்டம் சனாதனிகளின் மனதிலே ஊறிவிட்டிருக்கிறது.
நாட்டிலே நடமாடும் படங்களையும் - நமது தோழர்கள் எழுதும் படங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் தணிக்கை போர்டாரின் தன்மை நன்கு புரிந்திடும்.
அந்தத் தன்மையால் ‘திரும்பிப்பார்’ படம் மூவாயிரம் அடிக்குமேல் கத்திரிக்கோலுக்கு இறையாகக்கப்பட்டது. பட முதலாளிகள் வழக்கு போடும் சூழ்நிலையில் இல்லை. எழுத்தாளர்களுக்கோ வழக்குபோட வசதியில்லை. மக்கள் மன்றத்திலேதான் வழக்கு போடவேண்டும். அங்கே கிடைக்கும் நீதிதான் - நிரந்தரமானதாக - சக்தி வாய்ந்ததாக - இருந்திடவும் முடியும். அந்த நினைவோடு - 22ந் தேதி, திரு டி. ஆர். சுந்தரம் அவர்கள் சந்தித்த பிறகு - பிற்பகல் 2 மணிக்கு சென்னையை விட்டு அரியலூர் கூட்டத்திற்குப் புறப்பட்டோம்.
உளுந்தூர்ப்பேட்டை யிலிருந்து, விருத்தாசலம் சென்று - பாதை தவறியதின்
காரணமாக - பல மைல்கள் சுற்றியலைந்து கடைசியில் திருச்சி சாலையைப் பிடித்து இரவு 8 மணிக்கு அரியலூர் கூட்டத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.
அரியலூர் :
என் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு ஊர். அங்கே தான் நான், நாட்டுப்பணி ஆற்றியது குற்றமென்று தீர்ப்பு கூறப்பட்டு ஆறுமாதக் கடுங்காவல் தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
22ந் தேதி 8 மணிக்கு அரியலூரிலே இருபதாயிரம் மக்களுக்கெதிரே மேடையிலே நிற்கும்போது நான் சொன்னேன்; ‘விரைவிலே நான் கூண்டில் நிற்கவேண்டியிருக்கும்’ என்று! ஆனால் அரியலூர் நீதிமன்றத்துக் கூண்டிலே நிற்கப்போகிறேன் என்பது அப்போது தெரியாது.
அரியலூரிலே பல தோழர்கள் இருக்கிறார்கள், நமது பாசறையில்! அவர்களின் முகம் எனக்கு நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது. சிலரின் பெயர் மறந்துவிட்டது. திராவிட முன்னேற்றக் கழக உறுப்பினர் என்ற அந்த சிறப்புப் பெயரை நான் மறந்துவிடவில்லை. என்னுடன் மூன்றுமாத் தண்டனை பெற்று சிறையில் எனக்கு உறுதுணையாக இருந்த தோழர் எத்திராஜ்- அந்த ஊரின் செயலாளர்.
பண்பு நிறைந்தவர். எந்தக் காரியத்தையும் நிதானமாகவும் - நேர்த்தியாகவும் செய்யவேண்டுமென்று உறுதி படைத்தவர். அரியலூர் செயலாளராக இந்த இளைஞர் கிடைத்திருப்பது அந்த ஊர்த் தோழர்கட்கு ஒரு நல் வாய்ப்புத்தான். கூட்டம் முடிந்து - கழகத்தில் அமர்ந்து தோழர்களுடன் உரையாடி - பின்னர் திருச்சிக்குப் புறப்
பட்டோம் - இரவு ஒருமணி சுமாருக்கு திருச்சியை அடைந்தோம்.
குமே! பத்திரிகைகளில் அவர் படம் வெளிவருகிற அளவுக்குக்கூட ‘சுயராஜ்யம்’ அவருக்கு பெருமை தரவில்லை. அப்படிப் புகழ்வதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது. அவர் ஒரு திராவிடர். அவர் மார்பிலே ‘பூணூலும், மனதிலே ஆரியமும் இருந்திருந்தால் - தென்னாட்டு வினோபாபாவே ஆகியிருப்பார்.
அடிமை மண்ணின் தெருக்களிலே கத்திக் கத்தி, ஊர்க்கேச் சுற்றிச் சுற்றி வந்த அந்த பரிதாபத்திற்குரிய ஜீவன் என்ன ஆயிற்றே தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவர் செய்து காட்டிய தொண்டு என் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை. கொள்கை பேதமிருக்கட்டும் ஒருபுறம்; கொண்ட கொள்கையில் அவருக்கிருந்த வெறியை என்னால் மறந்திடவே முடியாது. தலையிலே ஒரு காந்திக் குல்லாய் - ஒரு வெள்ளை சட்டை - பழுப்புப் பூக்கள் ஓரத்திலே பெற்றிருக்கும் ஒரு சால்வை - கையிலே மூன்று நிறக் கொடி.
மறக்கமுடியாத அந்த அவர் - உழைக்கும் தோழர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டி. எந்த இயக்கத்திலுமுள்ள தொண்டர்கள் - தோழர்கள் - அவர் போன்ற கடமை யுணர்ச்சி பெறவேண்டும். கையிலே கொடி தூக்கி தன்னந்தனியாகச் சென்று ஊர் ஊருக்கும் பிரச்சாரம் செய்வது ஒன்றுதான் சிறந்தது என நான் குறிப்பிடவில்லை.
முறை அதுவாக இல்லாவிட்டாலும் - உள்ளம் அவர் போன்றதாய் அமையவேண்டும் - உழைத்திடும் உத்தமர்களுக்கு!
பயன் கருதி அத்தகு பணியில் இறங்கக்கூடாது. பிறகாலத்தில் பெருமையும் புகழும் வருமென்று அவர்
பிரச்சாரப் பணியில் ஈடுபட்டார்? இல்லை! சொந்தக்கட்சி மறந்தாலும்கூட, அவரது மாற்றுக்கட்சியாளரின் மனதிலே இடம் பெறுகிறவராக ஆகிவிட்டாரா இல்லையா? தொண்டுக்கு குட்டப்படுகிற உண்மையான புகழ்மாலை இதுதான்!
அவர் போன்றவர்கள் கிராமங்களிலே தோன்றவேண்டும். நமது கழகம் சில ஆண்டுகளாக கிராமாந்திர மக்களின் மனதில் குடி புகுந்திருக்கிறது - பிரச்சாரப் படையும், தலைவர்களும் செல்லமுடியாத பட்டி தொட்டிகள் நிறைய இருக்கின்றன. அங்கெல்லாம் என் நெஞ்சை விட்டகலாத தெருப் பிரசங்கிகள் கிளம்பவேண்டும், எதென்ஸ் நகரத்திலே சாக்ரடீஸ் எழுந்தது போல!
கடைத் தெருவிலே - சந்து முனையிலே - நடைபாதைகளிலே - குளக்கரையிலே - சிற்றூர்களின் ஓரத்திலே - சிங்காரக் கொல்லைகளின் அருகாமையிலே - போவோர் வருவாரை நிறுத்திவைத்து நீண்ட பிரசங்கம் செய்வானும் எதென்சுப் பெரியோன் சாக்ரடீஸ்!
கற்ற பெரியோர் - இளைஞர் - மாணவர் - எத்தனையோ வேலைகள் வேண்டாமென பட்டி தொட்டிகளிலே பயிர் பச்சையைக் கவனித்தபடியும் - ஓய்வு நேரத்தை எப்படிக் கழிப்பது என்று தெரியாதபடியும் இருக்கிறார்கள்! அவர்கள் எல்லாம் - தெருப் பிரசங்கிகளாக ஆகலாம். திராவிடத்து மண்ணை தீராத அடிமையிலிருந்து மீட்டிட திரா படையைத் திரட்டலாம்.
குக்கிராமத்து இளைஞர்களே! கோழி கூவுகிறது - “விடிந்தது விடிந்தது” என்று! நீங்களும் கூவுங்களேன் “விடுதலை! விடுதலை!” என்று!
அப்படிக் கூவிடும் கிராமங்கள் இரண்டை எங்கள் சுற்றுப்பயணத்திலே சந்தித்தோம். நெளூர் என்று ஒரு கிராமம். இங்கே கூட்டம் கூடுமா என்று காத்துக்கிடந்தோம். “இந்தக் காரை பார்க்கவாவது பத்து பையன்கள் வருவார்கள் சார்!” என்றார் தோழர் சக்தி. இந்தக் கிராமத்தை எப்படி அய்யா கண்டுபிடித்தீர்கள் என்று அம்மா பிள்ளையும், மணியையும் நான் கேட்டேன். கூட்டம் வரட்டும் என்று சொல்லிவிட்டு நாங்கள் கொஞ்சதூரம் உலாவப் போனோம்.
திரும்பி வந்தோம். திடுக்கிட்டோம். ஐயாயிரம் மக்களுக்கு மேலாக அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை; எங்களால்! கரூர் நண்பர் கரிகாலனின் முயற்சிகளிலே ஒரு நல்ல அறுவடை நெளூரில் கழகம்.
நெளூர் நண்பர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்கள். அதே போல் எசனே என்று ஒரு ஊர் - அங்கேயும் கூட்டம். நெளூர் நிகழ்ச்சிக்கு முதல்நாள் சின்ன தாராபுரம் கூட்டம் நடைபெற்றது. சின்ன தாராபுரத்திலே கழகத்தை வளர்க்க உணர்ச்சிமிக்க காளையர் மிகப்பலர் இருக்கிறார்கள். கூட்டத்திற்கு முன்பு ஒரு ஊர்வலம் நடத்தினார்கள். அடடா! அதிலே ஒலியெழுப்பும்போது அந்த இளைஞரேறுகள் கொண்ட ஆர்வமிருக்கிறதே; அது கொந்தளிக்கும் கடலையும் வெல்லும்!
குமுறிவரும் படையையும் கொல்லும்! சின்ன தாராபுரம் கூட்டத்திற்கு மறுநாள் தான் எசனேயிலே கூட்டம். பழைய பட்டிக்காடு அது!
அங்கே பத்தாயிரம் பேரா?
“ஏ! பழமையே! பல் இளிக்கும் பகையே! அடக்கு முறைகளே! அதிர் வேட்டுக்களே! அடிமைப்படுத்தும் ஆணவமே! அதிகாரத்தின் போதையே! வளர்ந்துவரும்
எம்மைப் பார்! இன உணர்ச்சியை உற்று நோக்கு! அடங்கு! ஆமையாகு! முடங்கு! ஓடிவிடு! கண்ணை மூடிவிடு!”
என்ற எச்சரிக்கை முரசத்தை காது செவிடுபடும் படியாக எசனே என்ற அந்தப் பட்டிக்காடு கொட்டிக் காட்டிற்று; கோணல் புத்திக்காரர்களுக்கு!
முகிலத் தொடும் கொடியை உயர்த்தினார்! முரசுகள் முழங்கின! நல்லதோர் நாடகமும் நடத்திக்காட்டினார்.
எசனே நிகழ்ச்சி முடிந்து நான் - சத்தி - செல்லமுத்து மூவரும் சென்னைக்குப் புறப்பட்டோம். அம்பிலையும், மணியையும் திருச்சிக்கு அனுப்பவேண்டும். வழியிலே ஏதாவது லாரிகள் திருச்சி சென்றால் அதில் ஏற்றிவிடுகிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டே ஐம்பது மைல்கள் கடந்துவந்து அவர்களை உளுந்தூர்ப்பேட்டை புகைவண்டி நிலையத்தில் இறக்கி விட்டுவிட்டு விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு சென்னை வந்தடைந்தோம்.
சுற்றுப்பயணத்தின் போது தோழர்கள் உடனிருந்தால் அலுப்பே தெரிவதில்லை. திடீரென வெடிக்கும் வேடிக்கை நிகழ்ச்சிகள் - அதன் விளைவாக எழும் கிண்டல்கள் கேலிகள் - வயிறு வலிக்க சிரிக்கவும் வாய் வலிக்கப் பேசவும் பயன்பட்டு பயணம் உற்சாகம் குறையாமல் அமைந்திட வழியும் ஏற்படும்.
இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் வட ஆற்காடு மாவட்டத்திலே சுற்றுப்பயணம் நடைபெற்றது. மாவட்ட சார்பில் அமைக்கப்பட்ட வாடகைக்கார் ஒன்றில்,
நான் - சத்தி - கண்ணதாசன் - செல்லமுத்து - திராவிடன் பதிப்பகம் கிருஷ்ணன் - ஆகியோர் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். எங்களுக்காக அமர்த்தப்பட்ட கார் மிகவும் பழமையானது. “டடடட” என்ற ஒலியுடன் புறப்பட்டதேயானால் மாதம் போம் காத வழி! அதுவும் ‘டயர்’ பொத்துக்கொள்ளாமல் - எண்ணை அடைத்துக் கொள்ளாமல் - என்ஜினுக்கு வலிப்பு நோய் வராமல் இருந்தால்! “இந்தக்கார் எத்தனை ஹார்ஸ் பவர்?”
என்று கேட்டார் கண்ணதாசன். “ஒரே ஹார்ஸ் பவர் தான் - அதுவும் தென்னலிராமன் ஹார்ஸ் பவர்” என்றேன் நான்!
வயதான காலத்திலும் இப்படித் துன்பப்படுத்துகிறீர்களே, என்று பெருமூச்சு விட்டபடி - புகைச்சலைக் கக்கிக்கொண்டு கார் போய்க்கொண்டிருந்தது.
வழியிலே ஒரு திருப்பம். எதிர் எதிரே வரும் வண்டிகள் தவறாமல் ஒலி முழங்கினால்தான் பத்திரமாக அந்தத் திருப்பத்தைக் கடந்து செல்லமுடியும். எதிரே ஒரு பஸ் வந்தது. எங்கள் காரும் சென்றது. இரண்டும் பெரிய விபத்துக்குள்ளாகி நொறுங்கிப்போகவேண்டிய பெரிய ஆபத்திலிருந்து ஒரு நூலிழையில் நாங்கள் தப்பித்துக் கொண்டோம். காரணம் எதிரே வந்த பஸ் டிரைவர் “ஹாரன்” செய்யாமல் வந்துவிட்டார் - அதனால் வந்த பயங்கரம்.
அந்த பஸ்ஸில் ஒரு சப் இன்ஸ்பெக்டரும் - சில போலீசாரும் இருக்கிறார்கள். எங்கள் கார் டிரைவர் கோபமாக கீழே இறங்கினார். பஸ் டிரைவரைப் பார்த்தார்.
“என்னய்யா ஹாரன் பண்ணுமா வரே?
நான் வேற பிரேக் இல்லாம வரேன்!”
என்று கத்தினார் ஆத்திரமாக! பஸ் போய்விட்டது. எங்களுக்கு சிரிப்பால் ஏற்பட்ட வயிற்றுவலி போகவில்லை.
இம்மாதிரி ‘டிரைவர் தமாஷ்’ நிறைய நடப்பதுண்டு. திடீரென திருச்சி மாவட்டத்திலிருந்து வட ஆற்காடு மாவட்டத்திற்கு போய்விட்டோமே என்று எண்ணுகிறீர்களா! இரண்டு மாவட்டங்களுக்கும் தொடர்பு இருப்பதால்தான் உங்களை அங்கே அழைத்துச் சென்றேன்.
வட ஆற்காடு மாவட்டத்திலே வாணியம்பாடிக்கு அருகிலேயுள்ள மல்லக்கொம்பையெனும் தமிழர் தந்த செல்வம் தோழர் சத்தி, கல்லக்குடி போராட்டத்து முதல் வரிசைப் படைவீரராவார். திருச்சி சுற்றுப்பயணம் முழுதும் என்னுடன் இருந்தார். அவருக்கும், செல்லமுத்துக்கும், சிவப்பிரகாசத்திற்கும், பயணத் திட்டத்தை வகுத்தளித்த மணிக்கும், சிறப்பாக நடத்திட செயலாற்றிய அம்பிலுக்கும், துணைபுரிந்த தோழர் முத்துகிருஷ்ணனுக்கும் டால்மியாபுர போராட்ட செயற்குழுவின் சார்பாக எசனே கூட்டத்திலே நன்றி தெரிவிக்கப்பட்டது.
திருச்சியில் நடந்த வெற்றிகரமான பொதுக்கூட்டங்களையும், மக்கள் காட்டிய ஆதரவையும் பொதுச்செயலாளர் அவர்களிடத்திலே தெரிவித்தேன். ஜூலை 15ல் போராட்டத்தைத் துவக்கலாம் என்ற அனுமதியைத் தந்துவிட்டு அண்ணா அவர்கள் விருதுநகர் மாநாட்டிற்கு சென்றுவிட்டார்கள்.
தஞ்சை மாவட்டத்திலே வெங்கிடங்கால் என்ற சிறு கிராமம் ஒன்றிருக்கிறது. ஆர்வத்தின் ஊற்று இவர் என்று சுட்டிக் காட்டக்கூடிய ஒரு இளைஞர் - ஆற்றல் மிக்கவர் - கழகத்திற்குக் கிடைத்த சந்தானம் ஒருவர் இருக்கிறார் அங்கே. ஜூன் 30ல் அங்கே கூட்டம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். நானும், தோழர் S. K. சாமியும் மற்றவர்களும் பேசினோம். நாகை வட்டாரக் கழகத்தின் துவக்கவிழாவும் அங்கு நடைபெற்றது. திருவாரூர்த் தோழர்கள் கருணை ஜமால் உட்பட பலர் வந்திருந்தனர்.
அந்தக் கூட்டம் அங்கே நடைபெறப் பெருமுயற்சி எடுத்துப் பணியாற்றிய தோழர்களில் ஜமாலும் ஒருவர். புதிதாக கழகப் பொறுப்புகள் ஏற்றுக்கொண்டு, தொண்டாற்றிடும் நண்பர் ஜமாலைக் காண்போர் அதிசயிப்பர் - “இவருமா இப்படிப் பணிபுரிகிறார்?” என்று கேட்டு! “வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே!”
என்ற வறட்டு தத்துவத்தின் மேல் வசீகரத்திலே மயங்கி - எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவது என்ற அடிப்படையை ஆராயாத “மைனர்”களின் கூட்டம் செல்வக் குடும்பங்களிலே பிறந்து புறப்படுகிற காலம் இது! இந்தக் காலத்திலே - ஜமால் போன்றவர்கள் கழகப்பணி ஆற்ற முன்வருவது பாராட்டத்தக்கது! - எல்லோருக்கும் வழி காட்டக் கூடியது.
வெங்கிடங்கால் கூட்டம் முடிந்து சென்னைக்கு சென்றோம்.
சிதம்பரத்திலே மாநாடு - ஜூலை 4, 5, இருநாட்களிலே!
முரசு முழங்கியது
“தில்லையிலே, தீக்ஷிதர் கோட்டையிலே, தின தயாபரன் கான முழக்கத்துடன் காலைத்தூக்கி காளியிடம் நர்த்தனம் செய்த கலைப் பதியிலே” என்று பக்தர்கள் வாணிப்பர் அந்த கேத்திரத்தைப்பற்றி. அங்கே நமது மாநாடு!
“தீக்ஷிதர் மூவாயிரம்பேர் உண்டு - அவர்களிலே ஒருவர் எங்கள் ஆடிய பாதர்” என நெஞ்சு நெக்குருகச் சொல்வார் சுந்தரச் செல்வர். அங்கே நமது வீரர்கள்!
“நாளைப் போவார் என்று நாமம் பெற்ற நந்தனுக்கு நந்தி வழிவிட்டதும், செந்தீ பூத உடலைப் பொசுக்கி, புகழுடல் நிறுத்தி, ஜாதியிலே பறையனையும் ஜோதியிலே கலக்கச் செய்ததும் அத்திருத்தலத்திலே” என்பார் பழமை நண்பர். அங்கே நமது சமத்துவப் பேரொலி!
ஆரியாலயம் தில்லையிலே! அங்கே பக்திப் பிரவாகம்! அறிவாலயம் - அதன் எல்லையிலே! அங்கிருந்து பகுத்தறிவு வெள்ளம்! அண்ணுமலை நகரிலே உதயமான புதிய சகாப்தம் - பொன்னை சந்தி - கண்ணென நமது நாட்டைக் காத்திடும் பண் பாடும் படையினர்.
பெருந்தடை கடக்கும் நெடுஞ்செழியன் - பேராசிரியர் அன்பழகன் - பெருமைமிகு மதியழகன் - வண்ணத் தமிழ்ச் செல்வர் அரங்கண்ணல் - வழக்கறிஞர் இளம் வழுதி - வாலிபத் தென்றல் வலிமைமிகு சொல்வாணர் வில்லாளன் - அனைவரையும் நாட்டுக்களித்த அண்ணுமலை நகர். அத்தகையோர் தோன்றுவதால் ஆரியம் சாகும் எனப் பயந்து எழுந்த பொன்னர் மேனியனின் திருக்கோயில்.
இரண்டுக்குமுள்ள வேறுபாடு பாரீர் என வேங்கை யெனத் திரண்ட வீரர் கூட்டம்.
பழமையின் துர்நாற்றம், பக்தியின் பெயரால் பரிமள கந்தமாக்கப்பட்டு - பாழ்பட்டுப் போனதடா தமிழன் வாழ்வு என்பதை வாய்விட்டுக் கதறும் அறிவு இயக்க மாம் - திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், அந்தத் தில்லையிலே மாநாடு கூட்டிற்று.
நடனத்திலே சிறந்தவரா நடராஜரும் சிவகாமியும்! அப்படியானால் கோபிநாத்துக்கும் தங்கமணிக்கும் ஒரு கோயில் வேண்டுமே!
கேலி கலந்த கேள்வி யெழுந்தது.
பூசாருடன் தன்னையும் சேர்த்துக்கொண்டு பூணூல் அணிந்த பெம்மான், ஜாதியின் தூதல்லவோ? என்ற சந்தேகம் வலுப்பெற்றது.
பறையன், நெருப்பிலே முழ்கினால்தான் இறைவனடி சேரலாம் என்னும் நியதி வகுத்தவன் மனுவினும் கொடியவன் - அக்கால மன்னன்! அவன் மகேசனல்ல!
இப்படி எரிமலை வெடித்தது!
ஆண்டவன் பெயரால் - ஆலயப் பெருமைகளால் - ஆஷாடபூதிகளே வளரவிட்டு - ஆரியத்தை உச்சாணிக் கொப்பில் ஊஞ்சலாட்டத் திட்டம் போட்டவர்களின் கொட்டமடக்க எடுத்திருக்கும் பரவியது தி. மு. கழகம். அதன் பட்டுக்கொடி கட்டிப் பறக்கும் இளைஞரில் தில்லையும் ஒன்று.
அங்கே தான் சரித்திரத்தின் செப்பேட்டிலே திராவிடர் கொட்டிய பேரிகை செதுக்கப்பட்டது. பால் வழியும் முகமும் - பண்பு நிறை அகமும் - கால் ஓடிய செயல் புரியும் ஆர்வமும் கொண்ட நண்பர் பாலகுருசாமியை வரவேற்புத் தலைவராய்க்கொண்டு, தென்னாற்காடு மாவட்ட மாநாடு ஜூலை 4, 5, நாட்களிலே தில்லையிலே கூடியது. மூன்று பெரும் போர்க்குரலுக்கு முரசறையப்பட்டது அங்கே!
முன்னணி வீரர்கள் அனைவரும் முழங்கினர்.
புதுக் கல்வித்திட்ட எதிர்ப்புப் போராட்டத் தலைவர் - பெரியாருக்குப் பெரியாரின் திருச் செல்வர் - பேச்சால் - கருத்தால் - மூச்சால் - நாட்டுக் குழைக்கும் தோழர் - E. V. K. சம்பத், தன் தலைமையிலே நடைபெறப்போகும் ஆச்சாரியார் வீட்டுமுன் மறியல் முறையற்றியும் - கல்வித் திட்டத்தால் நமது சிறார்களின் கண்கள் எப்படிக் குத்தப் படுகின்றன என்பது பற்றியும் - அவருக்கே உரிய கணீர் குரலெடுத்து முரசறைந்தார்!
டால்மியாபுரப் போராட்டத் தலைவனிய நானும் முரசொலிக்கும் பணி யேற்றேன்!
இறுதியில், எல்லாப் போருக்கும் தலைவராகிய - இந்த நாட்டின் செல்வமாகிய - சிந்தை - அணு - ஒவ்வொன்றும் சிவரத்திடப் பேசும் செந்தமிழ்க் காவலன் - செயல் மன்னன் - சிங்க நடையும், சிங்காரத் தென்றல் நடையும், பொங்கு கடல் நடையும், புரட்சிக் கவி நடையும், புதிய உரை நடையில் கண்ட பூமான் - புன்சிரிப்பால் பகை யோட்டி - புரிப்பால் தம்பிமார் படைமீது விழியோட்டும் -
கோமான்! திராவிடத்தின் ஒளி விளக்கு - தன்மானத் தீபச் சுடர் - தங்கத்துட் தங்கம் - எங்கள் தனித் தங்கம் - அண்ணா பேச எழுந்தார்!
முரசுகள் ஆயிரம் - பதினாயிரம் - முப்பதினாயிரம் - என்ற தொகையின் தாய் ஒலித்தன.
“ஒரு தம்பியை ஆச்சாரியார் வீட்டுக்கு முன்னே அனுப்புகிறேன். ஒரு தம்பியை கல்லக்குடி களத்திற்கு அனுப்புகிறேன். களம் இரண்டோடு முடிவதில்லை தோழர்களே!
ஜூலை 15ம் நாள் - கல்லக்குடி களத்திலே கருணாநிதி நிற்கும்போது - அந்தப் போராட்டத்தின் அறிகுறியாகவும் - தென்னாட்டவரை ‘நான்சென்ஸ்’ என்று இகழ்ந்து பேசிய நேருவை கண்டிப்பதற்கு அறிகுறியாகவும் - தமிழகமெங்கும் உள்ள தமிழர்கள் புகைவண்டிகளை நிறுத்தப் போகிறார்கள்”
என்று அண்ணா சொன்னதுதான் தாமதம் - மாநாட்டுப் பந்தலாகவா இருந்தது அது! வேலோடுவேல் உரசியதோ - வாளொடு வாள் மோதியதோ - எனும் விதத்திலே கையொலியும், அதை மிஞ்சும் நாவொலியும் எழுந்தன!
பேரவை ஒரு போர்வாளாக்கிய அந்த தமிழ்த் தளபதியின் கரம் உயர்ந்தது - நாவோ வீரமுரசம் கொட்டியது - கனல் கிளம்பியது அவர் கண்களில், கனக விசயன் பாதையில் நேரு போகிறார் எனச் சொல்லும்போது! புனலும் எழும்பியது; தமிழரை இழித்திடும் தருக்கரும் உளரோ தரணியில் என்று, அவர் கேட்டபோது!
‘தம்பீ! கருணாநிதி உன் சவ ஊர்வலமா செல்ல வேண்டும்-வேண்டாம்டா வேண்டாம்-வெற்றி ஊர்வலமே செல்லட்டும்! சென்றுவா செருமுனைக்கு!” என்று அவர் வாழ்த்தியபோது கண்களிலே களிப்பு பொங்கியது எனக்கு - அதோடு கண்ணீரும் பொங்கியது - ஏன்? - என் அண்ணாவின் அன்புக்கரங்கள் அவ்வளவு பாசத்தோடு என் இருதயத்தைத் தழுவிவிட்டன; அதனால்!
வடநாட்டு மொழி ஆதிக்கத்தை எதிர்க்க இந்தியை எதிர்த்தோம் - ‘நான்சென்ஸ்’ என்றார் நேரு!
பெரிய மனிதர் என எண்ணி ஒரு முறை எச்சரித்தோம்.
திருத்தணிப் போரிலே திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் கலந்து கொண்டது. மீண்டும் நேரு சொன்னார் ‘நான்சென்ஸ்’ என்று!
கண்டனத்தைக் காட்ட ‘ரயில் நிறுத்த’ மென்றது தமிழகம்!
வடநாட்டு வாணிப ஆதிக்கம் - தமிழகத்தில் கூடாது - திராவிடத்திற்காகாது - தமிழர் நாட்டில் தமிழர் பெயர் வைக்கவும் உரிமையில்லையா? டால்மியாபுரத்தை மாற்றி கல்லக்குடியாக்கு என்றோம். கேட்கவில்லை - போர் என்றோம்.
வளரும் சமுதாயத்தை மூளையில் கிள்ள இங்குள்ள வட ஏகாதிபத்தியத்தின் மொத்த வியாபாரி ஆச்சாரியார் முயன்றார்.
அதற்கும் ஒரு போர் என அறிவித்தோம். போர் முனைக்குச் செல்க என்றார் பொதுச் செயலாளர்! எடுத்துச் செல்லவேண்டிய கருவிகளையும் குறிப்பிட்டார்.
கடமையெனும் வாள் - கண்ணியமெனும் கேடயம் - கட்டுப்பாடெனும் கவசம் - மூன்றும் எடுத்துச் செல்க என்றார்; அந்த மூன்றெழுத்துச் செல்வர் அண்ணா!
முரசு அதிர்ந்தது! வடவர் ஆதிக்க அரசு கவிழ்ந்திடுக என முரசு அதிர்ந்தது! திராவிடர் தனி - பயமில்லே இனி - என்ற முரசு அதிர்ந்தது! - முத்தமிழ் படை கெட - முன்னேற்றம் தடைபட - இனி விடோம்! விடோம்! என முரசதிர்ந்தது! எதிரிகள் கோடி இட்டழைப்பினும் தொடோம்! தொடோம்! என முரசதிர்ந்தது! ரத்தக் கடல்கள் - கொத்தும் இடர்கள் - எதையும் தாங்கும் இதயங் கொண்டோர் - எழுந்தார் எனவே அதிர்ந்தது முரசு! விழுந்தது பகையென
அதிர்ந்தது முரசு!
அதிர்ந்தது முரசு!!
அதிர்ந்தது முரசு!!!
★
களம்
கல்லக்குடி
சிதம்பரம் மாநாடு போராட்டப் பொன்னேடாக மாறியது கண்டு திராவிடத் தரணி பூரிப்பில் ஆழ்ந்தது. நானும், சத்தியும், முத்துவும், திருவாளர் நண்பர்கள் விசயராகவன், தென்னன், தியாகராசன் ஆகியோரும் தஞ்சைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். கல்லக்குடி போராட்ட நிதிக்காக தஞ்சையிலே ‘பாப்பிரம்மம்’ நாடகம் ஜூலை 7ல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.
திருச்சி மாவட்டத்திலே நடைபெறும் போராட்டம் - திருச்சி மாவட்டக் கழகம் பொறுப்பேற்று நடத்தும் போராட்டம்- அதற்கு தஞ்சை மாவட்டத்திலா நிதிவசூல் என்கிறீர்களா! - அப்படிப் பார்த்தால் திருச்சி போராட்டத்திற்கு தலைமையேற்று நடத்துபவனே தஞ்சை மாவட்டத்துக்காரன் தானே!
தஞ்சைத் தரணியும் - திருச்சி பூமியும் காதலன் காதலி போல! தஞ்சையிலே வீசிய புயல்கூட திருச்சியையும் எட்டிவிட்டுத்தானே சென்றது! அவ்வளவு தொடர்புடைய தஞ்சையிலே நாடகத்தை நடத்தும் பொறுப்பை தோழர் N. S. சண்முகவடிவேலும் - தஞ்சை தி. மு. கழகத் தோழர்களும் - ராசகோபால் போன்ற நண்பர்களும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
தோழர் சண்முகவடிவேல் - எடுத்த காரியத்தை இனிது முடிக்கும் இயல்புடையவர் - எதையும் முடியாது
என்று என்னிடம் கூறமாட்டார் - சந்திரனுக்குத் தாவ வேண்டுமா - சூரியனைப் பிடிக்கவேண்டுமா - இதுபோன்ற கடினமான காரியங்கள்கூட அவருக்குச் சிறு கடுகு! நான் சொன்னால்!! பொன் குணமும், புன்னகையும், தோழமையில் கலங்கமற்ற தன்மையும் கொண்ட சண்முகவடிவேலை என்னால் மறக்கவே முடியாது.
மறைந்த வீரர் டி. என். இராமனின் குடும்ப நிதிக்காக தஞ்சையிலே ‘பாப்பிரம்மம்’ நாடகம் நடத்தினோம். அங்குள்ள அந்த சிறிய தியேட்டரிலே இரண்டாயிரம் ரூபாய் மீதப்படுத்தி இராமன் குடும்ப நிதிக்குத் தந்திடும் வாய்ப்பை, வெகு பொறுப்புடன் உண்டாக்கித் தந்தார். முன்போல் - அவர் முழுநேரம் கட்சிப் பணிக்கு செலவிட்டால் இன்னும் மகிழ்வேன் நான்.
தஞ்சையிலே ‘தாக்குமேடை’ நாடகம் நடத்தப்பட்ட காலத்திலே எனக்கு அறிமுகமானவர் தோழர் இராசகோபால். இயக்க ஆர்வத்தின் காரணமாக சில இடையூறுகளுக்காளாகி - ஆனால் எந்த நேரத்திலும் என்பால் கொண்ட அன்புக்கு குறைவு வராமலும், இயக்க வளர்ச்சிக்கு உழைத்திடும் நெஞ்சுடனும், உலவுகிறார் அவர்.
தஞ்சையிலே, பதி, பட்டு, பெத்தண்ணன், சோமு, பஞ்சாபிகேசன், நடராசன் முதலிய இயக்கத் தோழர்கள் கழகத்தின் தூண்களாக அமைந்திருக்கின்றனர்.
நாடகத்திற்கு மறுநாள் ஜூலை 8ல் தஞ்சை பொதுக் கூட்டம். மக்கள் வெள்ளத்திடையே - தில்லையிலே அண்ணா கொட்டிய முரசின் எதிரொலியாக இருந்தது. நானும், மணி, அம்பில் முதலிய தோழர்களும் பேசினோம்.
ஜூலை 8 - ஒரு சிறப்பான நாள். புதிய கல்வித் திட்டத்தைக் கண்டித்து சட்டசபையிலே குரலெழுப்ப வேண்டுமென்று திராவிட முன்னேற்றக் கழக ஆதரவு பெற்ற சட்டசபை உறுப்பினர்களிடம் கழகத்தின் சார்பாக ஊர்வலம் நடத்தி ‘மகஜர்’ சமர்ப்பிக்கப்பட்டது, அந்த நாளில் தான்.
அந்த முறைகூட தவறு என்று கூறிடும் விதத்திலே - இந்த நீதிவாய்ந்த அரசாங்கம் - சென்னையிலே மகஜர் அளிப்பதற்காக ஊர்வலம் நடத்திய விருதுநகர் வீரர் - தோழர் ஆசைத்தம்பி - சென்னை மாவட்ட செயலாளர் கண்ணபிரான் - அலமேலு அம்மையார் ஆகியோர், உள்ளிட்ட ஐம்பதுக்கு மேற்பட்ட தோழர்களை கைது செய்து தண்டித்தது.
கருணாமிக்க ஆட்சியின் அடக்குமுறை அவிழ்த்து விடப்பட்டு ஒத்திகை பார்த்த நாள் ஜூலை 8 என்று கூறலாம்.
தஞ்சைக் கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு கல்லக்குடிக்குச் சென்றோம் - களத்தை முன்கூட்டியே பார்வையிடுவதற்காக!
கல்லக்குடி கழகத்தின் செயலாளரும், போராட்ட செயற்குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவருமான தோழர் தம்புசாமி எங்களை வரவேற்றார். தொண்டர்கள் தங்குவதற்கான பாசறை அமைக்க கல்லக்குடியிலே ஒரு இடம் தேடினோம்.
நாலைந்துபேர்கூட தங்குவதற்கு முடியாத சிறுசிறு குடிசை வீடுகள் தான் எங்களுக்குக் காட்டப்பட்டன.
புதிதாகவே ஒரு இடம் அமைக்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தோம். தோழர் தம்புசாமி தந்த ஒரு இடத்திலே போராட்டம் முடியும் வரையில் தற்காலிகமாக ஒரு கொட்டகை போடுவதற்குத் திட்டமிட்டோம். ஒரு கொட்டகை போடும் நண்பரை அழைத்து எவ்வளவு பணம் தேவையென்று கேட்டோம். அவர் எங்களைப் பார்த்தோ - அல்லது கொட்டகைபோட ஏற்படும் உழைப்பிற்கான சம்பளத்தைக் கணக்குப்பார்த்தோ - தொகை கேட்கவில்லை; எங்களின் மோட்டார்காரைப் பார்த்து தொகை கேட்டார்.
அவருக்குத் தெரியாது; அது ஊர் சுற்றுவதற்காக உள்ள சாதனம் என்று! மிகமிஞ்சிய பணத்தின் உருவம் என்று எண்ணிக்கொண்டார் ‘பாவம்’!
பின்னர் லால்குடி வந்து ஒரு தோழரை ஏற்பாடு செய்து கூடுமானவரையில் குறைந்த செலவில் கொட்டகை அமைக்கச் சொன்னோம். ஏறத்தாழ நூறுபேர் தங்குவதற்கு வசதியான நல்ல கொட்டகை “தொண்டர் முகாம்” என்ற பெயரில் அமைக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மற்றும் ஆகவேண்டிய காரியங்களை தோழர் தம்புசாமி அவர்களின் பொறுப்பிலே ஒப்படைத்தோம்.
தம்புசாமி - இளைஞர். குழந்தையுள்ள பல தொல்லைகளுக்கிடையே நமது படைவரிசையில் பணிபுரியும் நண்பர்.
எல்லோரும் களத்தை சுற்றிப்பார்க்கச் சென்றோம்.
கல்லக்குடி ஒரு சிற்றூர். அங்கே நமது பூமியின் வயிறு அலங்கோலமாகக் கிழிக்கப்பட்டுக் கிடக்கிறது
வடநாட்டு முதலாளியால்! சிமெண்டு செய்வதற்கான மூலப் பொருளை எடுப்பதற்காக தாறுமாறாய்ப் பிளந்தெறியப்பட்டுள்ள கல்லக்குடி கிராமம் திராவிடர் உள்ளத்தையும் பிளந்திடத்தான் செய்கிறது தன் நிலையைக் காட்டி!
மண்ணையும் மூலப் பொருள்களையும் தொழிற்சாலைக்கு அள்ளிக்கொண்டு செல்வதற்காக தண்டவாளம் போட்ட வண்டிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வண்டிகளுக்கு ஓய்வே இல்லை. அந்த கிராமத்தின் நடுவிலே - இருதயத்தைக் கீறும் விதத்திலே - இருப்புப்பாதை அமைத்து - அதிலே சிமெண்டு செய்யும் பொருள்களை - ஏற்றிச் செல்கிறார்கள் திராவிடத் தொழிலாளிகள் - வடநாட்டு முதலாளி கொழுப்பதற்காக!
இன்று போலப் பல இடங்கள் தோண்டப்பட்டிருக்கின்றன. ஆழமான குளம்போல பல இடங்களில் பெருங்குழிகள் காணப்படுகின்றன. அந்தக் கிணறுகளிலும் - பெருங்குழிகளிலும் - பாளம் பாளமாக சுண்ணாம்புக் கற்கள் பலகை போல அமைந்திருக்கின்றன. புத்தகம் அடுக்கப்பட்டிருப்பது போல காணப்படும் அந்த மூலப்பொருள் செந்தமிழ்த் தாயிடமிருந்து வடநாட்டான் அபகரித்துப் பெரியதோர் ஆலையை வானளாவக் கட்டியிருக்கிறான். அந்த ஆலையின் புகைக்கூண்டிலிருந்து கிளம்புகிற புகை மேகம்போல் விண்ணில் பரவி கனத்தின் காரணமாக - காற்றோடு கலக்க முடியாமல் சிறிது தூரத்தில் உள்ள ஏழை விவசாயிகளின் வயல்களிலே இறங்கிப் படிந்து அவர்களுடைய பயிர் வளத்தையும் நாசமாக்குகிறதாம்.
இரண்டாயிரம் திராவிடத் தொழிலாளர்களின் வியர்வை சிந்தப்பட்டு - அந்த வியர்வையிலே கல்லக்குடியின் மண் கலக்கப்பட்டு - அந்த ரத்தச் சேற்றை அந்தப் பட்டாளிகளின் சூடான பெருமூச்சாலேயே உலரவைத்து - சிமெண்டு செய்து அதை திராவிடத்தின் வாணிபத் தெருவிலேயே வெள்ளிப் பணமாக்கி - அந்த வெள்ளிப் பணத்தைக் கொண்டே ஒரு ஏகாதிபத்தியத்தை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு ஏகத்தாளம் போடுகிறான் இருதயமிழந்த வடநாட்டான்.
கல்லக்குடி, தொழில் வளம் தரும் செழிப்பான நிலம். அந்த நிலத்துக்குடையோர் நித்திய தரித்திரர். குனிந்து செல்லவும் முடியாத குடிசைகள் அவர்களின் மாளிகை. அவர்கள் அண்ணாந்து பார்த்து பெருமூச்செறியும் அவ்வளவு உயரமான வடநாட்டு ஆலை!
ஆலையிலே புகை - அதிலே தமிழர் மானம் போகும் நிலை!
1938ல் அந்த மண்ணிலே காலெடுத்து வைத்த வடநாட்டு முதலாளிதான் டால்மியா. தனக்குச் சொந்தமாக ஒரு இடத்தை வாங்கி அதிலே டால்மியா தொழிற்சாலையை அமைத்தார். தனக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு இடத்திலே அமைந்த புகைவண்டி நிலையத்திற்கும் தன் பெயரை சூட்டிட ஏற்பாடு செய்தார். வெள்ளைக்காரனுக்கும் வடநாட்டு முதலாளிக்கும் ஏகபோக சுரண்டல் கூட்டமாக இருந்த திராவிடநாடு - வெள்ளைக்காரன் அந்த உறிஞ்சும் கூட்டுறவிலிருந்து விலகி தன் நாட்டிற்கு சென்றுவிட்ட பிறகு - வட நாட்
டானின் நிரந்தரமான சுரண்டல் பூமியாக ஆக்கப்படுவதற்கான குழியில் தினம் தினம் பலமடங்கு வருகின்றது. அதற்கு ஒரு உதாரணம் டால்மியாபுரம்!
வீட்டிலே நுழைந்த திருடன் தூங்கும்போது கொள்ளையடித்தது மில்லாமல் - பொருள்களை மூட்டை கட்ட - தூங்கியவன் தொடையிலேயே கயிறு திரிப்பது போல - நமது மண்ணைச் சுரண்டிக் கொழுக்கும் வடநாட்டினர் - இந்த மண்ணிலே தங்கள் பெயரையும் பொறித்திடத் துணிந்துவிட்டனர்.
பொருளைத்தான் கொடுத்தோம் - போற்றி வளர்க்கும் மானத்தையும் கொடுத்துவிட வேண்டுமாம் - “ஆமாம், கொடுக்கத்தான் வேண்டும்” என்று அகங்காரமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது - கல்லக்குடியிலே “டால்மியாபுரம் ஸ்டேஷன்.”
புகைவண்டி நிலையத்தை சுற்றிப்பார்த்தோம். ஏராளமான தொழிலாள நண்பர்களும் - கல்லக்குடி பெரியவர்களும் - இளைஞர்களும் - மாணவர்களும் எங்களை வந்து சந்தித்து, போராட்டத்தைப் பற்றிய செய்திகளை ஆவலோடு விசாரித்தனர்.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு கல்லக்குடியில் ஏற்பட்ட தீ விபத்தால் சில குடிசைகள் நாசமாகி மக்கள் அவதிக்குள்ளாயினர். அவர்களுக்கு நிவாரணம் அளிப்பதற்காக நானும், புரட்சி நடிகர் எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் அவர்களும் தலைமை வகித்து நாடகம் ஒன்று நடத்தப்பட்டு நிதியொன்று அளிக்கப்பட்டது.
நாடகத்தன்று அங்கு நடந்த பொதுக்கூட்டத்திற்கு டால்மியா தொழிற்சாலை தொழிலாளர் சங்கத்தின் உபதலைவர் மைனுதீன் அவர்கள் தலைமை ஏற்று நமது போராட்டத்தை ஆதரித்துப் பேசியதோடு தொழிலாளர் உதவியையும் தருவதற்கு தடையில்லை என்று குறிப்பிட்டார்.
களம் பார்வையிடல் முடிந்ததும் நான் - சத்தி - அம்பில் முதலியோர் சென்னைக்குப் புறப்பட்டோம், சென்னை மாநாட்டில் கலந்துகொள்வதற்காக!
சென்னையில் ஜூலை 11 - 12 தேதிகளில் மாவட்ட மாநாடு நடைபெற்றது.
அந்த மாநாட்டிலே ஒரு பெருஞ் சிறப்பு என்னவென்றால் கழகத்தின் வைரம் பாய்ந்த கிழவர் - அனுபவப் பெரியார் - S. V. லிங்கம் அண்ணா அவர்கள் தலைமையேற்று கருத்தும் - அழகும் நிறைந்த பேருரை ஆற்றியதுதான்!
“ஆச்சாரியார் கூறுகிறார் - தன்னுடைய கல்வித் திட்டம் சரியில்லை என்றால் - தன் கல்லறை மீது மண்ணை வாரி இறையுங்கள் என்று! பாவம்! அவர் நீடூழி வாழட்டும் - நாங்கள் அவருடைய கல்வித் திட்டத்தின் மீது மண்ணை வாரிப்போட்டு மூடுகிறோம்” என்று லிங்கம் அண்ணா கூறியதும் எங்களை அறியாமலே எழுந்து குதித்து விட்டோம்.
கடினமான அரசியல் கருத்துக்கள் - அவருடைய கொச்சைத் தமிழால் எளிய உருவம் பெற்று - எவருக்கும் விளங்கும் விதத்திலே வெளிவந்தன.
எளிமையான வாழ்க்கை முறையும் - யாதும் ஊரே என்ற வாழ்க்கைத் தத்துவமும் - சிறியோரானாலும் சிறப்புடையோரை பெரிதும் மதித்திடும் சீரிய பண்பாடும் - பெரியோராயினும் பிழை புரிந்தோரை தூசெனக் கருதும் உள்ளமும் - இயக்கத்திற்காக ஓடி ஓடி, கோடி கோடி செயல்கள் புரியவேண்டுமென்ற ஆசையும் - ஆனால் அதற்குத் தடையாக எதிர் நிற்கும் தள்ளாத கிழப் பருவமும் - கொண்ட லிங்கம் அண்ணா தன்னுடைய பல ஆண்டு காலப் பொதுவாழ்வில் அன்றுதான் ஒரு மாநாட்டிற்குத் தலைமையேற்கும் வாய்ப்பு பெற்றார்.
அந்த மகிழ்ச்சியான செய்திகேட்டு சென்னை பூரிப்படைந்தது. அவரை இருட்டுக்குள் தள்ளிவைத்திருந்த பெரிய மனிதர்கள் இப்போது வயிறு எரிந்திருப்பார்கள்.
லிங்கம் - ஒளிப்புறத்திற்கு வந்தார். இளைஞர்கட்கும்-ஒளிப்பாதையைக் காட்டினார்.
11ம் தேதி இரவு மாநாட்டில் ‘பாப்பிரம்மம்’ நாடகம். நாடகத்தை முடித்துவிட்டு நானும், நண்பர்களும் உடனே திருச்சிக்குப் புறப்பட்டோம், 12ம் தேதி திருச்சி மாவட்ட செயற்குழுவில் கலந்துகொள்வதற்காக!
12ந் தேதி காலை சென்னையிலே - தாயிடமும் - சேய்களிடமும் - துணைவியிடமும் விடைபெற்று - கல்லக்குடி களம் செல்கிறேன்! நான் வந்து உங்களைப் பார்ப்பேனோ - அல்லது நீங்கள் வந்து என்னைப் பார்ப்பீர்களோ - தெரியாது” என்று கூறிவிட்டு திருச்சியை நோக்கினேன்.
பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு திருச்சி வந்தடைந்தோம். மாவட்ட செயல்வீரர்கள் அனைவரும் வந்திருந்தனர். அவர்
களிடத்திலே போராட்டம்பற்றி கலந்து பேசியபிறகு - இப்போதுள்ள செயற்குழு, அடக்குமுறைக்கு ஆளானால் அடுத்து வேலை செய்ய ஒரு செயற்குழுவைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். அது, மற்றொரு செயற்குழுவை அமைத்துக் கொள்ளலாம் என்கிற அதிகாரமும் அந்தக் குழுவிற்கு அளிக்கப்பட்டது. இப்படி அமைப்பு முறையோடு போராட்ட திட்டங்களும், செயற்குழுக்களும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன.
14ம் நாள் காலையில் திருவாரூர் சென்றேன்; அங்கிருந்து விடைபெற்று லால்குடி பொதுக்கூட்டத்திற்குப் புறப்பட்டேன். 13ம் நாள் எங்கிருந்தேன் என்று சொல்ல முடியாது. போர்முனையிலேதான் போலீசாரிடம் சிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையினில் தூண்டிவிடப்பட்டேன் அதனால் தான்! போலீசார் என்னைத் தேடி நான் ஓடிவிடவில்லை. அதுபோன்ற இயக்கமுமல்ல நாம் சார்ந்திருப்பது! நாமே சென்று அடைபடுவோமே - களத்திலே நம் கடமையை நாம் செய்வோம் - போலீசார் கடமையை அவர்கள் செய்யட்டும் - என்ற கருத்துடனே மருத்துவ மனையில் நண்பர் பாரவிடம் அன்பு விடை பெற்றுக்கொண்டு, நேராக லால்குடியில் நடைபெறும் பொதுக்கூட்டத்திற்கு சென்றேன்.
செல்லும் பாதையிலேயே - பொதுச்செயலாளர் அண்ணா, நெடுஞ்செழியன், சம்பத், மதியழகன், நடராசன் ஆகிய செயற்குழுவினரை செயற்குழுக் கூட்டத்தில் போலீசார் கைது செய்துவிட்டனர் என்ற செய்தி கிடைத்தது.
கல்லக்குடி எனக்குக் களமாகத் தெரியவில்லை. திராவிடமே ஒரு போர்க்களமாகக் காட்சியளிப்பதுபோல் தெரிந்தது. திராவிட முன்னேற்றக் கழக ஆதரவு பெற்ற
சட்டசபை உறுப்பினர்களும் மற்றவர்களும் சுமார் நூறு பேர் அண்ணா முதலியோரை கைது செய்ததைக் கண்டித்து சட்டசபையிலிருந்து வெளியேறினார்கள் என்ற செய்தியும் திராவிடத்தை உற்சாகப்படுத்திற்று.
லால்குடியை அடைந்தோம் ஜூலை 14-ம் நாள்! மறுநாள் காலையிலே ஜூலை 15! ஆம் குளுரைக்கும் ஜூலை 15! “முரசொலி கேட்குது; முன்னணி அமையுது!” என்று மூவேந்தர் பாரம்பரையை அழைத்த ஜூலை 15! இழிவு துடைக்க வாரீர்! இன உணர்ச்சி கொள்வீர்! வஞ்சக வடநாட்டிற்குத் தென்னாட்டில் ஆதிக்கமாம்; நெஞ்சுமுத்தம் பாரீர்! நேற்று மூவேந்தர் - இன்று டில்லி - நாளை நாம் - என்ற உறுதிப் படையெடுப்போம் - இறுதி வரை எதிர்ப்போம் - கல்லக்குடியில் முதல் களம் அமைப்போம் - உயிர் வெல்லமென்போர் வீழ்ந்தனர் - அவர் விலகட்டும்!
புறப்படுவோம் போர்முனைக்கு! புறநானூறு நமது கையில்! பழந்தமிழர் வரலாறு நமது நெஞ்சில்! எதிரே பகைவர்! இனித்து நிற்கும் ‘டால்மியாபுரம்’ என்ற பெயர்! திராவிடமே உனது தீர்ப்பை வழங்கு! என்று பரணி பாடியபடி படை கிளம்பிய ஜூலை 15.
பகை தாக்கப்போம் - நகை உதிர்ப்போம், வென்றே மென்று! என வீர முரசு கொட்டிய ஜூலை 15!
திராவிடா! வடநாட்டில் உன் நாட்டுக்குப் பெருமை கிடையாது. உனது தலைவர்களுக்கு ஞாபக மண்டபம் கிடையாது.
ஆனால்; இழிவு நிரந்தரமே! இந்த நாட்டில் வடநாட்டாருக்குப் பூரணகும்பம், பூரிப்பான வாழ்வு, உல்லா
சம், உற்சாகம். அய்யகோ! அவமானம்! அவமானம்! எனக் கதறியது ஜூலை 15! உடனே புறப்பட்டு - உறைவிட்டெழும் வாளெனவே புறப்பட்டு - புலியே! புயலே! எழுந்திரு நிலவு சிரிக்கிறது நின்று நிலைகண்டு - விண்மீன் கண் சிமிட்டிப் பரிகசிக்கிறது; சிங்கத் திருவிடத்தில் சிமண்டு முதலாளியின் பெயரா என்று கேட்டு! ஆனால் - இதோ - கடல் குமுறுகிறது - உனக்கும் அழைப்பு, மடல் விடுகிறது - புறப்பட்டு - புறப்பட்டு - என்று ஒலி கிளப்பிய ஜூலை 15!
அந்த ஜூலை 15 பற்றிய கடைசிக்கூட்டம் ஜூலை 14ல் லால்குடியில் நடைபெற்றது. சில மாதங்களுக்கு முன் லால்குடியிலேதான் டால்மியாபுரம் பற்றிய தீர்மானம் நிறைவேறியது - அதற்குப் பிறகு நடந்தவை என்ன - என்பதை விவரித்து போர்முரசு கொட்டிய கூட்டமும் அதே லால்குடியிலேதான் நடத்தப்பட்டது. அந்த லால்குடிதான் கல்லக்குடி களத்திலே பிணமாகப்போன நடராசனைப் பெற்றெடுத்த பெருமையுடைய பூமி. பொதுக் கூட்டத்திற்கு தோழர் பழனியாண்டி M.
L. A., அவர்கள் தலைமை தாங்கினார். அவர் டால்மியா தொழிற்சாலை தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவர். திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின்பால் அன்பு கொண்டவர். டால்மியாபுரப் போராட்டம் எவ்வளவு அவசியமானது என்பதை அவர் விளக்கினார்.
கூட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே நண்பர் கண்ணதாசனும் - காரைக்குடி தோழர் ராமசுப்பையாவும் மேடைக்கு வந்தார்கள். கண்ணதாசனும் கூட்டத்தில் பேசினார். போரில் கலந்துகொள்வதற்காகவே தானும் ராமசுப்பையாவும் வந்திருப்பதாகக் கூறினார்.
கூட்டம் சிறப்புடன் முடிவுற்றது. அன்றிரவே எல்லோரும் கல்லக்குடிக்குப் புறப்பட்டோம்.
பொதுச்செயலாளர் அண்ணாவைப் பூட்டிவிட்ட காரணத்தால் போராட்டம் புகைந்து போய்விடும் என்று ஆட்சியாளர் கருதினர். புகைவண்டிகள் நிற்காமல் ஓடும் என்று உறுதியாக நம்பினர். ஆச்சாரியார் வீட்டு மறியலுக்கு யாரும் வரவே மாட்டார்கள் என்று தப்புக்கணக்குப் போட்டனர். கல்லக்குடியிலே எட்டிப் பார்ப்பதற்குக் கூட ஆள் இருக்கமாட்டார்கள் என்று கனவு கண்டு களிப்படைந்தனர்.
“அமைதி அமைதி!” என்று முழங்கிக்கொண்டிருந்த அண்ணாவை சிறையில் பிடித்துப்போடுவதற்கு இவர்களுக்கு எந்த நியாயம் இடம் கொடுத்ததோ தெரியவில்லை. அவரைப் பிடித்து அடைத்துவிட்டால் அறப்போர் அடங்கிவிடும் என்று எந்த ஆணவக்காரன் சொன்னானோ தெரியவில்லை! அண்ணா சிறையில்! ஆனால் அவர் தந்த உரைகள் - போராட்ட முறைகள் - பொன்னிக் மொழிகள் - வெளியில் - ஆயிரமாயிரம் உள்ளத்திலே குடியேறிவிட்டவை என்பதை உணரவில்லை - ஊராள வந்தவர்!
அதை உணரச்செய்கிறோம் என்று குருதி கொதித்தவர்கள் காத்துக் கிடந்தார்கள்.
கல்லக்குடியிலே இரவு இரண்டு மணிக்கு தொண்டர்கள் பாசறையிலே அறப்போர் வீரர்களின் அணிவகுப்பு நடைபெற்றது. போராட்டத்திற்கு பதிவு செய்யப்பட்டு முதல் இரண்டு நாள் போரிலே கலந்துகொள்ளவேண்டிய
வர்கள் 14ம் தேதி இரவே வரவேண்டுமென்று அழைப்பு அனுப்பப்பட்டவர்கள் எல்லாம் - அந்த அழைப்புச் சீட்டை அடையாளமாகக்கொண்டு பாசறையில் இடம் பெற்றார்கள்.
15ம் தேதி போருக்கான வீரர்கள் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
முதல்படை - இரண்டாம்படை - மூன்றாம்படை. ஒவ்வொரு படைக்கும் இருபத்தைந்து வீரர்கள். முதல் படைக்கு நான் தலைவன். இரண்டாம் படைக்கும் மூன்றாம் படைக்கும் முறையே காரைக்குடி தோழர் ராமசுப்பையா- தோழர் கண்ணதாசன் ஆகியோர் தலைவர்கள்.
போராட்டத்தில் எப்படியெப்படி அமைதியோடும் - கண்ணியத்தோடும் - கட்டுப்பாட்டோடும் நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று தொண்டர்களுக்கு பயிற்சியளிக்கப்பட்டது. நல்ல இரவு. திராவிடத்தை இருள் கவ்விக் கொண்டு போலவே வையகத்தையும் இருள் கப்பிக்கொண்டிருந்தது. அந்த இரவில் யாருக்குமே தூக்கம் வரவில்லை. மறுநாள் காலையில் நடைபெறப்போகும் போராட்டத்தைப்பற்றிக் கற்பனைகள் செய்துகொண்டிருந்தோம்.
போர் நிகழ்ச்சிகளில் உடனிருந்து உதவுவதற்காக தஞ்சையிலிருந்து தாமரைச்செல்வன் வந்திருந்தார்.
தாமரைச்செல்வன் என்ற தமிழ்ப் பெயரிலே - புனைப் பெயரிலே - உலவும் தோழரை நீங்கள் அறிவீர்கள். பேச்சிலே தென்றலும், எழுத்திலே அருவியோட்டமும் கொண்ட நண்பர் தாமரைச்செல்வன், நெருக்கடியான
நிலைகளுக்கிடையிலும் சுற்றிச் சுற்றி பிரசாரப் பணி புரியும் சுழல் விளக்கு. இளைத்த உடல் - வலுத்த உள்ளம் - அந்த இளைஞரேறு அறப்போர் முனையிலேயிருந்து ஆவன செய்தார். வீரர்களுக்கு ஆர்வமூட்டினார். இலட்சியக் கதைகளைப் பேசி பேசி அந்த இரவை ஓட்டினோம். அவர், நான், மணி, அம்பில், சத்தி, முத்து, கண்ணதாசன், ராமசுப்பையா, C. D. மூர்த்தி ஆகியோர்!
ஜூலை 15! விடிவெள்ளி முளைத்தது - வீழ்ந்த திராவிடத்திற்கும் விடுதலை உதயமாகப் போகிறது என்பதை அறிவிப்பதுபோல்!
சேவல், “கொக்கரக்கோ” எனக் கூவிற்று; அது எல்லோரும் “புறப்படுங்கோ!” என்பதுபோல் இருந்தது.
செங்கதிரோன் எழுந்தான் - வெங்கு நதி தனிற் அமிழ்ந்து வீரஞ் செய்கின்ற மூச்சோடு தமிழகமே எழுந்தது.
தமிழர் மீது தருக்கு மொழி வீசுவது வடவர்க்கு வாடிக்கை - ஆனால் வரலாறு சொல்கிறது; தருக்குமொழி பேசியோர் தலையொடியக் கல் சுமந்தனர் என்று! வரலாற்றை மறந்தனர் - வாடிக்கையை மறக்கவில்லை! அந்த வடநாட்டாருக்கு எச்சரிக்கை செய்வோம்.
ஏ! தமிழ் நிலமே! எழுந்திரு! என முழங்கியது கடல்!
கடலின் கொந்தளிப்பு உள்ளத்திலே! காலக் கதிரவனின் நிறம் கண்களிலே! சேவலின் மிடுக்கு நடையிலே!
தமிழர் பட்டாளம் எழுந்தது! எழுந்தது! எவரும் எமக்கு இணையில்லை - எனக் கூறி எழுந்தது!
மகதமும், அவந்தியும் மணி மண்டபங்கள் - தோரண வாயில்கள் - முத்துப்பந்தாக்கள் - எங்கள் கரிகாலன் எனும் திருமாவளவன் காலிலே வைத்து - காணிக்கை செலுத்தி - கைகட்டி நின்ற காலமொன்றிருந்தது! அந்த வடநாடு இன்று கரிகாலன் பரம்பரையை இகழ்ந்து பேசுகிறது! இமயத்தின் நெற்றியிலே புலிக்கொடி! இது தமிழர் ஏடு! அதிலே மண்மேடு குவிய மதோன்மத்தர்கள் முயல்வது - நாமும் பழைய பண்பாடு மறப்பது! நியாயமா மாநிலமே! மறவர் மண்ணே!
மாசற்ற பூமியே!
கண்ணீரும் - கனலும் சேர்ந்து கிளம்பும் விழியுடை வீரர்கள் எழுந்தனர்! எழுந்தனர்! பறந்தனர் - பறந்தனர் - படை முகாம்களுக்கு!
வீரர்களின் அடிச்சுவடுகளை குழுச்சிக்காரர்கள் அழித்துவிட்டிருக்கலாம்; ஆனால் காலம் - ஊழியவரையில் அவைகளைக் காப்பாற்றித்தான் வைத்திருக்கிறது. அதையும் ஒழித்துக்கட்ட முயலும், ஒண்டவந்த பிடாரிகள் - அவர்களுக்கு சாமரம் வீசும் தமிழ்நாட்டு ஒதிய மிலர்கள் - ஒழிந்திடுக! ஒழிந்திடுக! என உயர்ந்திட்டது போராட்டக் கொடி!
சிவப்பும் கருப்பும் கலந்த கொடி - இழிவுதனைக் காட்டிக் கொண்டோம். இருள் நிறைந்த திராவிடமே! பழி தீர்த்துக்கொள்ளத்தானே பச்சை ரத்தம் பாய்ச்சிடுவோம் - என்று பறைசாற்றிடும் கொடி! உயர்ந்து! உயர்ந்தது! தமிழ்நாட்டுத் தெருவெல்லாம் நிறைந்தது! - கல்லக்குடியிலே - டால்மியா தொழிற்சாலையிலே புகை கிளம்பிற்று. புரட்சி எரிமலையிலும் புகை எழும்பிற்று!
அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆணவத்தை - அதிகாரக் கொழுப்பை - எதிர்த்திட திராவிடம் கொடி தூக்கிய நாள் - கொடுமையைக் கிளந்திட வரிந்துகட்டிய நாள் - குள்ளநரிக்குணம் படைத்தோர் கூட்டம் அடங்கிடக் கொக்கரித்த நாள் - மூவேந்தர் மரபு மீண்டும் முரசு கொட்டிய முதல் நாள் - ஜூலை 15ம் நாள் - மலர்ந்தது!- மலர்ந்தது! ஆட்சிக்காரர் நெஞ்சிலே எஞ்சியிருந்த இரக்கம் உலர்ந்தது! உலர்ந்தது!- ஆனாலும் அவர்கள் பிடி தளர்ந்தது!
ஆணவத்தின் தலையிலே இடி விழுந்தது!-
ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், களங் காண வந்துவிட்டனர், கல்லக்குடிக்கு! தொண்டர் பாசறையிலே முதல் முரசு ஒலித்தது! முதல் படை கிளம்பியது!
நான் முன்னே - என் பின்னே இருபத்திநாலு வீரர்கள் - எம்மைச் சுற்றி ஆயிரமாயிரம் தோழர்கள் - திராவிடத் தாயின் தலையிலே வடநாட்டான் சூட்டிய அவமானக் கிரீடம். அதைக் கழற்றி குப்பைமேட்டில் எறிய முடியாதபடி தாயின் கரங்களில் விலங்கு. அந்த விலங்கொடிக்கும் விடுதலைப்பட்டாளம் முதல் படை - கல்லக்குடியிலே நடைபோட்டது. ‘கிளம்பிற்றுக்காண் தமிழர் சிங்கக் கூட்டம் கிழித்தெறியத் தேடுதுகாண் பகைக் கூட்டத்தை’ என்றிடும் விதத்திலே - இந்நாட்டான் இங்கு வாழ்வான் தமிழ்நாட்டான் தலை குனிந்தான் - இதோ நிமிர்ந்தான்!
விழித்துவிட்ட காட்சியைப் பார் - இனிக் கொழித்துவிட்ட உமிகள்தான் கொடுங்கோன்மைக் கூட்டத்தார்! என்றிடும் விதத்திலே - புழுதி யெழுப்பியவாறு போர்ப்படை களம் நோக்கி விரைந்தது! - நடந்தனர் வீரர்கள்! பல தெருக்களைக் கடந்தனர் தீரர்கள்! குருடர்களும் பார்த்தனர் - கூனர்களும் நிமிர்ந்தனர்!
“அடைந்தே தீருவோம் அருமை மிகு திராவிடத்தை!”
“புலிவாழ் நாட்டில் எலிக்கு காவியமா?”
“தமிழர் வீட்டில் வடவர் மொழியா?”
“எங்கள் மண்ணில் அயலான் பெயரா?”
முழங்கினர்! முரசு கொட்டினர்! முன்னேறினர்!
செவிடர்களும் கேட்டனர்! ஊமைகளும் வாழ்த்தினர்!
களம் வந்தது - செந்தமிழன்னையின் கண்களுக் குத்தியிருக்கும் இடம் வந்தது - பெருமைக்குரிய தாய் - புலம்பிக்கொண்டிருந்த இடம் வந்தது - வடநாட்டு ஆதிக்கம் திராவிடர் நெஞ்சிலே ஈட்டியால் குத்திக்கொண்டிருக்கும் இழிவுநிறை இடம் வந்தது - தமிழரின் சொத்து சுருட்டப்படும் இடம் வந்தது - தமிழரின் வீரம் புதைக்கப்பட்ட சுடுகாடு வந்தது.
“டால்மியாபுரம்” அந்த அவமானச் சின்னம், பலகை இளித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது! அன்னையின் தலையிலே அழுத்தப்பட்ட முள் கிரீடம்! திராவிடர் மானத்தை சித்திரவதை செய்ய அமைக்கப்பட்ட சிலுவை! அய்யோ! அந்தக் கிரீடத்தின் வழியாக எங்கள் பெற்ற தாயின் குருதி சொட்டிக்கொண்டிருந்தது! அய்யகோ! பிறந்த பொன் நாட்டின் உதிரம் வெள்ளம்போல் பெருக்கெடுத்து அந்த சிலுவையின் வழியாக!
எங்களைச் சீராட்டிப் பாராட்டி செந்தமிழையும் ஊட்டிய சிலம்பணிந்த செல்வி - மணிமேகலாதேவி - மாணிக்க
குறள் ஒலிக்கும் மாதா - வளையாபதியுடைய குண்டல கேசி - வஞ்சகர் பூட்டிய விலங்கால் வாட்டமுற்றுக் கிடந்தாள்!
அவள் வாட்டம் போக்க வந்துவிட்டோம் நாங்கள்! எங்கள் செல்வத் திருநாட்டை சித்திரவதை செய்யும் சிலுவையை போலீசார் புடைகுழ்ந்து காத்தனர்.
நாங்கள் விலக்கவந்த விலங்கிற்கு துப்பாக்கி வேலி போட்டனர்.
துடித்தெழும் மாதாவை - தூரத்திலேயிருந்து பார்! தொடாதே! அவள் தொல்லையுறுவதை ரசி! என்று அரசாங்கம்!
கோழைகள் கேட்பர் - மோழைகள் பின்னடைவர் - “நாங்கள் வாழைக்குக் கன்றல்ல - ஆளுக்கு விழுதுகள்” - அன்னை திராவிடத்திற்கு மக்கள் - இப்படிப் பதில் தந்தோம்! ஓடினோம்; அன்னையிடம்! முள் கிரீடத்தைக் கழற்றி எறிந்தோம் - ரத்தம் கசியும் நெற்றியிலே மருந்து வைத்தோம்.
“டால்மியாபுரம்” என்ற பெயரை மறைத்தோம். “கல்லக்குடி” என்ற பெயரை அந்தப் பலகை மீது ஒட்டினோம்.
வடநாட்டான் வசமுள்ள புகைவண்டி வந்து நின்றது. “அதிகாரபூர்வமாகப் பெயரை மாற்று! அதன் பிறகு ரயில் செல்லட்டும்” என்று முழங்கினோம். நாங்கள் இருபத்தைந்துபேர் - இலட்சிய பேரிகை ஒலித்தோம். புகைவண்டி புறப்பட ஆயத்தமானது.
முதலில் ஐவர்! புகைவண்டியின் முன்னே படுத்தோம். நான் - சத்தி - கஸ்தூரி - குமாரவேல் - குழந்தைவேல் - தண்டவாளத்தைத் தலையணையாகக் கொண்டு - இருப்புப் பாதையை பஞ்சுமெத்தையாக்கி - நீண்ட தூக்கத்தை அளிக்கக்கூடிய மாமருந்தாம் புகைவண்டிக்குப் பக்கத்திலே சாய்ந்தோம்.
கூடிநின்ற ஆயிரமாயிரம் உள்ளங்களும் துடித்தன. ஒரே அமைதி. என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்று மக்கள் வெள்ளம் அலையடங்கிக் கிடந்தது. துப்பாக்கி ஏந்திய ரிசர்வ் போலீசார் வளையம் வளர்ந்தது. கலெக்டர், ஏ. டி. எஸ். பி., சர்க்கிள், சப் இன்ஸ்பெக்டர், மாஜிஸ்டிரேட், சார்ஜண்ட் எல்லோரும் எங்கள் பக்கம் வந்தனர்.
‘ஏன் இப்படிப் படுத்திருக்கிறீர்கள்?’ என்றனர்.
‘எங்கள் இலட்சியத்தை எடுத்துச் சொல்வதற்காக’ என்றேன்.
“இது பொதுஜனங்களுக்கும் பிரயாணிகளுக்கும் இடையூறான காரியம் அல்லவா?”
“அப்படி நீங்கள் கருதினால் வருந்துகிறோம்; ஆனால் இந்தப் பொதுஜனங்களைக் கேளுங்கள் - அல்லது வண்டியிலுள்ள பிரயாணிகளைக் கேளுங்கள் - அவர்கள் சொல்லட்டும் - ‘டால்மியாபுரமே இருக்கவேண்டும் - இந்தப் போராட்டம் கூடாது’ என்று! நாங்கள் உடனே எழுந்துவிடுகிறோம்.”
படுத்துக்கொண்டே பதில் சொன்னோம். பக்கத்திலே ரயில் என்ஜின் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. நாங்களுந்தான்! எங்களைச் சுற்றி நின்ற மக்களுந்தான்!
“டால்மியாபுரம் வேண்டாமென்றால் - அதற்கு, மேலிடத்துக்கு எழுதுங்களேன்”
“எல்லா முயற்சிகளும் முடிந்துவிட்டன. திட்டிய கடிதங்கள் எவ்வளவு - தீர்மானங்கள் எத்தனை - தில்லியின் திருநோக்கு படவில்லை எம்மீது! ஆகவே அவர்கள் கவனத்தை இழுக்க இம்முறையைக் கையாள்கிறோம்”
“இப்படிச் செய்வதால் வெற்றி கிடைத்துவிடுமா?”
“எங்களுக்கு முன்னே நிற்கவைக்கப்படும் - இந்த ரயிலின் ‘கிரீச்’ என்ற சப்தமோ - அல்லது ரயில் எம்மீது ஏறி எமது எலும்புகள் ‘மரக் மரக்’ என்று முறியும் சப்தமோ - ஆட்சிப்பீடத்தின் காதில் எட்டுமோ எட்டாதோ - மக்கள் மன்றத்திற்கு எட்டும்.
நிச்சயமாக எட்டும். அது இந்த ஆட்சிப்பீடத்துக்காரரை ஆயிரம் தேள் போலக் கொட்டும். அது போதும் எங்களுக்கு”
“சொல்கிறோம் - கேளுங்கள் உடனே எழுந்து விடுங்கள்”
“நியாயந்தான் வேண்டும் - டால்மியாபுரத்தை மாற்றி விடுகிறோமென்று!”
“அதுதான் ‘கல்லக்குடி’ என்று ஒட்டிவிட்டார்களே!”
“ஒட்டுவதென்ன - எங்கள் ஓவியர்களைவிட்டு எழுதியே தருகிறோம் கல்லக்குடி என்ற பலகையை! ஆனால் ஆட்சி - அதிகாரபூர்வமாகச் சொல்லவேண்டும்”
அதிகாரிகளின் கேள்விகளும் - என் பதில்களும் அதோடு முடிந்தன. ‘All Right’ என்று கூறிவிட்டு அதிகாரிகள் அப்பால் நகர்ந்தார்கள்.
புகைவண்டி ‘கூ’ என்று ஊளையிட்டது. என்ஜினில் ஒலி கிளம்பியது. சக்கரங்கள் சுழன்றன. ஓரத்திலே நின்றிருந்த மக்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டனர். படுத்திருந்த நாங்கள் எங்களைத் தயார்படுத்திக்கொண்டோம். தேசத்தொண்டர்கள் நடத்தும் தியாக யாத்திரைக்கு தயாராகிவிட்டோம்.
கடைசியாக ஒரு முறை கதிரவனைப் பார்த்தேன் - கல்லக்குடியைப் பார்த்துக்கொண்டேன் - என்னை ஈராட்டிய திராவிட மாதாவை ஆசை தீரப் பார்த்துக்கொண்டேன் - எதிரே நின்ற திராவிடர்களையும் பார்த்துக்கொண்டேன் - எல்லாம் நொடியில் முடிந்தது - கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். சாவின் இன்ப முத்தத்திற்கு கன்னத்தை - தயார்படுத்திக்கொண்டோம் எல்லோரும்! ஆம் - ஐவரும்! கட கட வெனக் கிளம்பிய புகைவண்டி நகர்ந்ததை உணர்ந்தேன்! - ‘திராவிடம் வாழ்க’ என இருதயம் உச்சரித்தது!
- ஒரு சப்தம் மீண்டும்! கண்ணைத் திறந்தேன் - உயிரோடிருந்தேன்! அதை உணர்ந்தேன். சிறிது தூரத்தில் இருந்த புகைவண்டி என் உடலே ஒட்டினாற்போல் நின்றுகொண்டிருந்தது.
மீண்டும் அதிகாரிகள் வந்தனர்.
“முடிவு என்ன” வென்றனர். “முடிவைத்தான் எதிர்பார்க்கிறோம்” என்றேன்.
“சரி எல்லோரும் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்” என்றார்கள். எழுந்தோம். உடனே - மிச்சமுள்ள நண்பர்கள் - என் படைவரிசையினர் படுத்தனர். அவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். இருபத்தைந்துபேரும்
போலீஸ் வண்டியில் ஏற்றப்பட்டோம். பொதுமக்கள் பொங்கும் எரிமலைபோல் ஆயினர். அணையுடைத்தெழும் நித்தம் போலக் காட்சி தந்தனர் - மாணவர் - தொழிலாளர் - இளைஞர் - பெரியோர் - மங்கை நல்லார் - அனைவருமே கனலும் கண்ணீரும் சிந்தினர். ‘கண்ணியம் - கடமை - கட்டுப்பாடு’ என்று உரக்கக் கூவினேன்.
“காப்போம் அதை!” என்று மக்கள் சமுத்திரம் எதிரொலித்தது.
நகரும் கிளிக்கூண்டு நகர்ந்தது - பொதுமக்களிடமிருந்து - அழகு நல் திராவிடத்து வீதிகளிலிருந்து - பிரிக்கப்பட்டோம் - பின்னர் கல்லக்குடி பாதுகாப்பு நிலையத்தில் அடைக்கப்பட்டோம்.
மணி பத்து அடித்தது! சர்க்கிள் இன்ஸ்பெக்டர் அவசரமாக போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் வந்தார். எங்களில் பதினைந்துபேரை எழுந்து நிற்கச் சொன்னார். எழுந்தனர். “நீங்கள் கைது செய்யப்பட்டவில்லை வெளியே போங்கள்” என்றார். போய்விட்டனர். என்ன சட்டமோ - என்ன திட்டமோ - யார் கண்டது!
அடுத்த வண்டி வரும் நேரமாகிவிட்டது. இந்த முறை என்ன நடைபெறுமோ என்று ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். இரண்டாவது படை புறப்பட்டு களத்தை நோக்கித் தெருவிலே செல்லும் பேரொலி எங்களுக்குக் கேட்டது. இனி வெளியுலகச் செய்திகள் எப்போதாவது கேட்கத்தானே முடியும் - பார்க்கத்தான் முடியாதே!
