பராசக்தி
காட்சி 46 · 46 / 46
சரஸ் : தம்பி இதுக்கு இவ்வளவு பெரிய கயிறு தேவை இல்லையே! சின்னக்கயிறு...கழுத்துக்கு பொருத்தமா இருந்தாலே போதும்! அதிலே ஒரு மஞ்சள்...
குண : அதெல்லாம் இந்தக் காலத்துக்கு தேவையில்லை அண்ணி. ரெண்டு மாலை, ஒரு சொற்பொழிவாளர் விஷயம் முடிஞ்சது. (இந்நேரம் கல்யாணி வருகிறாள்)
கல் : அதோமட்டும் போதாது. என் பையனுக்கு ஒரு பொண்ணு பெத்துக் கொடுக்கணும்!
குண : வாங்க...அம்மா! ஒரு காலணவுக்கு இட்லி தர்றீங்களா? ஏன் சிரிக்கிறீங்க? பைத்தியக்காரனு நினைச்சிட்டியா மந்திரி நமது மாநகர் தன்னிலே மாத மும்மாரி மழை பெய்கிறதா டும்! டும்! (பழையதை நினைவூட்டுகிறான்)
ஞான : சரிதான்! அப்படியா நீங்களெல்லாம் இங்கேயே இருங்க. நான் வர்றேன்.
சேகர் : ஏன் தம்பி நீ எங்கே போறே
ஞான : நமக்கும் உங்களுக்கும் சரிப்பட்டு வராது. நீங்க பங்களா ஆபீஸ்னு பழகிட்டீங்க. நான் பரதேசி மடம், ஆலமரத்தடி இப்படி பழகிட்டேன் அங்கேயே போகிறேன்.
கல் : அப்போ நானும் வர்றேன்.
குண : நானும் புறப்பட்டுட்டேன் அப்படின்னு.
விம : எல்லோருமே பரதேசி மடத்துக்கு போறதுக்குப் பதில் பரதேசிகளெல்லாம் பங்களாவுக்கு அழைக்கிறது தான் நல்லது.
சேகர் : ஆமாம்! அதுதான் சரியான யோசனை; ஞானசேகரா உன் கொள்கைப்படி பங்களாவாசி பரதேசியாக மாறக்கூடாது! பரதேசிகள் பூராவையும் பங்களாவாசியாக மாற்றுகிறதுதான் நல்லது.
ஞான : அப்படின்னு நான் போய் எல்லோரையும் கூட்டிட்டு வர்றேன். (பேதமின்றி பாடுகின்றனர்)
(சாந்தநாயகி அநாதை விடுதி திறக்கப்படுகிறது)
எல்லோரும் வாழ வேண்டும்—உயிர்கள் இன்புற்றிருக்க வேண்டும் நல்லோர்கள் எண்ணமிது—முத்தம்மா நல்லற வாழ்வுமிதே (எல்லோ
கல்லாதார் என்றொருவர் நம்மிடையே இல்லாமல் ஆக வேண்டும் கொல்லாமை போற்ற வேண்டும் மனிதர்கள் கூட்டுறவாக வேண்டும் (எல்லோ
இல்லாதாரை படைத்தான் என்றொருவன் இருந்தால் அழியட்டுமே இல்லார்கள் உள்ளாரென்று—முத்தம்மா ஏனிந்த வேற்றுமைகள் (எல்லோ
—சுபம்—
கோபி பிரிண்டர்ஸ், சென்னை -1.
