பராசக்தி
காட்சி 35 · 35 / 46
ஆபீ : போ...போ...இடமில்ல.
ஞான : நாங்க ஒரு கூட்டமே...
ஆபீ : ஒருத்தருக்கே இடமில்ல...போங்கைய்யா சுத்த நியூசென்ஸ் இருக்கு.
ஞான : அப்படியானால் நாங்களெல்லாம் எங்கே போறது?
ஆபீ : என்னையே வந்து வழிகாட்டச் சொல்றியா போயி எங்கேயாவது விழுந்து சாவுறதுதானே.
ஞான : கால் ஒடிந்த பிறகும் சாவதற்குப் பயந்து தானே பல மாதங்கள் பட்டினி கிடந்து படாத பாடுபட்டு பசியுடன் பாதையோரத்திலே படுத்துறங்கி நடந்து வந்திருக்கிறோம். சாவதாக இருந்தால் பர்மாவிலே குண்டு வீச்சுக்கும் பயப்படாமல் எதிர்த்து நின்றிருந்தால் ஒரே கூட்டமாக பத்தாயிரம் பேர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருப்போம். ஆனால் சாவதற்கு வழிகேட்க வழியில்லா சங்கடப்பட்ட எங்கள் மனதிற்கு சாந்தி கேட்கவே வந்தோம்.
ஆபீ : சட்டம்! இதென்ன ஆபீஸா? அல்லது ஒங்கவீடா?
ஞான : இடம் இல்லை உண்மையான அகதிகளுக்கு இடம் இல்லை வந்தவர்கள் எல்லாம் வரவேற்ற தேசத்தில்
பிறந்தவனுக்கு இடம் இல்லை உங்களைப்போன்ற இருதயமற்றவர்கள் இருக்கும்வரை மனிதனுக்கே இடமில்லை, அன்பு, அறம் இவை அத்தனைக்குமே இடம் இல்லை.
ஆபீ : கெட் அவுட் கெட் அவுட்.
ஞான : கருணைக் கடைக்குப் பெயர் கருணைமகால், இதற்குப் பெயர் அகதி முகாம் வா நாங்கள் போவோம்.
ஒரு : இப்படித் திரிவதைவிட்டா சிறைச்சாலைக்குச் செல்லலாம்.
(இடம் அகதி முகாம்)
கல் : அண்ணு இரங்கூனிலிருந்து அகதிகள் எல்லாம் வந்திருக்காங்களாமே!
ஆபீ : ஆமா யாரு வேணும்?
கல் : சந்திரசேகரன், ஞானசேகரன், குணசேகரன்.
ஆபீ : அப்படி ஒருவரும் இல்லையே! அதோ அந்த ஆலமரத்தடிலே ஒரு கூட்டம் இருக்கு அங்கே போயி விசாரி.
கல் : அண்ணு நீங்களெல்லாம் பர்மாவிலே இருந்துதானே வர்றீங்க?
