பராசக்தி
காட்சி 10 · 10 / 46
கல் : ஆ! இட்லிக் கடையா?
பார் : தமிழ் நாட்டிலே தாலி அறுத்தவர்களுக்கெல்லாம் அது தானே தாசில் உத்தியோகம்.
(மார்வாடிக் கடை)
(சென்னையில் பணத்தை இழந்ததால் மதுரை செல்லப் பணத்திற்காகக் கஷ்டப்படுகிற குணசேகரன்)
வியாபாரி : வாங்கோயா...நிம்மின்கி என்ன வேணும்? சொல்லுங்கோயா?
குண : அய்யா...எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம் இந்த பேண்டை விலைக்கு எடுத்துக்கிட்றீங்களா?
வியா : இது ரொம்ப புராணு இருக்காங்க! எட்டு அணா தருங்க.
குண : புதுசய்யா! ஐம்பது ரூபாய் போட்டு தைச்சேன் மதுரைக்குப் போகணும் ரயில் சார்ஜ்க்காவது கொடுங்கையா.
வியா : நீப்பன்—பம்பாய் போறன்—மதராஸ் போறன் நம்பள்கி என்னப்பா. எட்டணா தர்றன்
(குணசேகரன் நகருகிறான். ஒரு வீட்டில் போய் பணம் கேட்கிறான்)
குண : அய்யோ! கப்பல்லே வந்தேன்—பணம் பெட்டி எல்லாம் திருட்டுப் போயிடுச்சி.
வீட்டுக் : பணம் பெட்டியெல்லாம் திருட்டுப் போயிட்டா போலீஸ் ஸ்டேஷனிலே ரிப்போர்ட் பண்ணு.
குண : மதுரைக்குப் போகணும் ஏதாவது...
வீட்டுக் : போ...போ...
(இரவு நேரம் குணசேகரன் ஒரு திண்ணையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான், வீட்டுக்காரன் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து ஊற்றுகிறான் குணசேகரன் மீது)
வீட்டுக் : ஏண்டா அயோக்கியப் பயலே! யாரைக் கேட்டுடா இங்கே வந்து படுத்தே?
குண : அய்யா...இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி இருந்தா கொண்டு வந்து ஊத்துங்க! குளிச்சு ரொம்ப நாளாகுது கொஞ்சம் சோப்பு இருக்குங்களா?
வீட்டுக் : அட திருட்டுப் பயலே—(மனைவியிடம்) பார்த்தியாடி இவன் திமிரை?
