பூமுடி
பகுதி 1 · 1 / 1
அறிவுமணங் கமழுகின்ற அண்ணன் தலைமீது
பொன்வைத்தால் நோகுமென்று
பூவாலே முடி வைத்தார்.
பூவிதழின் மென்மையினும் மென்மையான
புனித உள்ளம் — அன்பு உள்ளம் —
அரவணைக்கும் அண்ணன் உள்ளம் — அவர்
மலர் இதழ்கள் தமிழ் பேசும் —
மா, பலா, வாழையெனும் முக்கனியும். தோற்றுவிடும்!
விழிமலர்கள் வேலாகும் — வாளாகும்
தீங்கொன்று தமிழ்த் தாய்க்கு வருகுதென்றால் !
கால்மலர்கள் வாடிடினும் — அவர்
கடும்பயணம் நிற்காது !
கைமலர்கள் பிணைத்து நிற்கும், தம்பியரை-கழகத்தை!
அம்மலரே எதிரிகளை மன்னித்து
நெற்கதிர் போல் தலைநாணச் செய்துவிடும்
மக்களாட்சி மலர் குலுங்க,
சமதர்மப் பூ மணக்க,
தாய்மொழி தமிழே வாழ்வுப் பொழிலாக,
ஆடிவரும் தென்றல்
நாடிவரும் பூ முடியே ! புகழ்முடியே ! உமைத்
தேடிவரும் வாழ்த்துக் குவியலிலே தினம்
பாடிவரும் வண்டாக நான் பறப்பேன்...
உனைக்காக்க எனைத் துறப்பேன்.
மு.கருணாநிதி
