உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 76 · 76 / 300

“கண்ணே! என்மீது எந்தத் தவறும் இல்லாதபோதுகூட ஊடல் கொண்டு கூட மறுத்திடுகிறாயே; சிலநேரங்களில் - அது ஏன் இன்பமே?”

“அத்தான்! தவறேதும் நீங்கள் இழைக்கவில்லையென்றாலும் தவறு இழைத்தது போல் நான் பாவித்துக்கொண்டு ஊடுவதிலும் எனக்குப் பெரும் இன்பம் இருக்கிறது.”

“எப்படி கண்ணே! எங்கே அதனை விளக்கிடு!”

“நான் ஊடல் கொண்டு அகன்று செல்வதால், உங்களுக்கு என்மேல் அன்பு மிகுதியாகிறது. உங்கள் அழகிய கரங்கள் என்னைப் பற்றித் துடிக்கின்றன. என்னை இழுத்துப் போர்த்திக்கொள்ள மாட்டீர்களா? என்று என் இதயமும் துடித்திடும். இப்போது புரிகிறதா நான் ஊடல் கொள்வதன் ரகசியம்?”

“அன்பே! அந்த ரகசியத்தை நீ வெளியிட்டு விட்டாலுங்கூட, நீ இனி எத்தனை முறை ஊடல் புரிந்தாலும் ஊடலுக்குப்பின் விளைகிற இன்பம் குறைந்துவிடப் போவதில்லை!”

“அத்தான்! தேவருலகம் என்று கூறுகிறார்களே; நிலமும் நீரும்போல் நெஞ்சாற் கலந்த நாம் ஊடுவதிலே இன்பம் தரக்கூடிய இடமா அது? இருக்காது! இந்த உலகத்தை மிஞ்சக்கூடிய உலகமாக அது இருக்கவே இருக்காது!”

மாங்குயில்கள் இசையை நிறுத்தின! அந்தக் குயில்கள் ஒன்றையொன்று துரத்திப் பறந்தன! அவர்களால் வந்த வினை அது!

இந்தக் குறளோவியத்திற்கான இரண்டு குறட்பாக்கள் இதோ:

இல்லை தவறவர்க்கு ஆயினும் ஊடுதல் வல்லது அவரளிக்கு மாறு.

புலத்தலின் புத்தேள்நாடு உண்டோ நிலத்தொடு நீரியைந் தன்னார் அகத்து.

அதிகாரம் - 133 - ஊடலுவகை; பாடல்கள் - 1321, 1323

Large colour forest illustration showing Kumanan-like ruler and a bearded poet conversing among trees.

குமண மன்னன், தனது தம்பியின் சூழ்ச்சியால் காட்டில் வாழ நேரிடுகிறது. நாடிழந்து நகரிழந்து நலிவுற்றுக் காட்டில் வாழும் அவனை, உயிருடன் விட்டுவைப்பதும் தன்னுடைய ஆட்சிக்கு ஆபத்து என நினைத்த அவனது தம்பி, அண்ணனின் தலையைக் கொண்டு வருபவர்க்குப் பொற்கிழி வழங்கப்படுமென்று அறிவிக்கிறான்.

குமணனுக்கும் இந்தச் செய்தி எட்டுகிறது.

அணிதேர்ப் புரவி ஆட்பெரும் படையுடன் அரண்மனையில் வீற்றிருந்த மன்னன், அடவியில் அலைந்து திரியும் நிலையைப் பெற்றதுடன் துன்பம் அவனை விட்டுவிடவில்லை. சாவின் வடிவில் அவனைத் துரத்தத் தொடங்கியது.