குறளோவியம்
பகுதி 65 · 65 / 300
“துன்பத்தால் துயர் அடைபவர்களை விட்டு அவர்தம் நண்பர்கள் பிரிந்துவிடுகிறார்களே; நீ அறிவாய் அல்லவா?”
“அப்படியும் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். துன்பம் வரும்போது பிரியாதிருக்கிற நண்பர்களையும் பார்த்திருக்கிறேன்.”
“நான் சொல்வது அந்த நல்லவர்களைப் பற்றியல்ல! வேதனை வந்துற்றபோது விலகிவிடுகிற நண்பர்களைப் பற்றி!”
“சரி! சரி! இப்போது அந்த நண்பர்களுக்கு என்ன வந்தது?”
“தோகை! நான் இப்போது துன்புற்றிருக்கிறேன் அல்லவா?”
“ஆமாம்!”
“இந்த நேரத்தில் என்னோடு இருக்கவேண்டிய என் நெஞ்சம், துன்பத்தில் அகன்றுவிடும் நண்பர்களைப்போல - என்னோடு இல்லாமல் அவரோடு போய்விட்டதே! நீ சொல் தீர்ப்பு! என் நெஞ்சம் பொல்லா நெஞ்சந்தானே! அதனால்தான் தோகை, பிரிந்து சென்றுள்ள அவர்மீது வருகிற ஆத்திரத்தைக் காட்டிலும் எனக்குத் துணையிருக்காமல் அவரைத் தொடர்ந்து ஓடிவிட்ட என் நெஞ்சின்மீதே அதிக ஆத்திரம் வருகிறது!”
இப்படி நெஞ்சுடன் கோபங் காட்டும் வஞ்சியைச் சந்திப்பதே இந்தக் குறள்.
கெட்டார்க்கு நட்டாரில் என்பதோ நெஞ்சேநீ பெட்டாங்கு அவர்பின் செலல்.
அதிகாரம் - 130 - நெஞ்சொடு புலத்தல்; பாடல் - 1293
Large colour illustration occupying the upper page: Socrates seated in a stone-walled prison holding a cup, with another man standing behind prison bars.
அந்த எழுச்சியை, அவனுடைய எதிரிகளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவனை நீதிமன்றத்து நெடிய படிக்கட்டுகளிலே ஏறச் செய்தனர். குற்றவாளிக் கூண்டிலே நிறுத்தினர்.
பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் நயத்தக்க நாகரிகம் வேண்டு பவர்.
என்ற குறள் எவ்வளவு பொருத்தமாக அமைகிறது, சாக்ரடீஸ் வாழ்க்கையோடு!
அதிகாரம் - 58 - கண்ணோட்டம்; பாடல் - 580
Small centred Valluvar-monument illustration below the chapter/song metadata.
