உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 129
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 129 · 129 / 300

“எப்போது” என்றான்.

“இப்போதுதான்!” என்றேன்.

“எங்கே?” என்றான்.

அவனுக்கு விளக்கமளித்தேன். “உலைக்கூடத்தில் அயர்வை எண்ணியும் பாராமல் வியர்வை வடித்து உழைத்தார்களே; அவர்களின் உள்ளத்தை மாளிகையாக்கிக் கொண்டு ‘திருமகள்’ வாழ்கிறாள். அழகான மண்டபத்தை அழுக்கு மண்டபமாக்கியவாறு சோம்பிக் கிடக்கிறானே காவல் காப்போன், அவன் உள்ளத்தை வீட்டாக்கிக் கொண்டு அந்த இருண்ட இல்லத்தில் வாழ்கிறாள் மூதேவி!”

“ஆகா! அருமையான கருத்து!” என்றான் நண்பன். “இது என் கருத்தோ கற்பனையோ அல்ல; வள்ளுவரின் குறளப்பா” என்றேன்.

அந்தக் குறளையும் சொன்னேன்.

அதுதான் இது:-

“மடியுளான் மாமுகடி என்ப மடியிலான் தாளுளாள் தாமரை யினாள்”

அதிகாரம் - 62 - ஆள்வினை உடைமை; பாடல் - 617

திங்களுக்கும் செவ்வாய்க்கும் இடையே நடந்த சந்திப்பு இது!

நாட்களின் பெயர்கள் அல்ல! அழகின் வார்ப்படங்களான இரு வனிதா மணிகளின் பெயர்கள்!

குளிர் கொட்டும் தளிர் முகவதியைத் திங்கள் என அழைத்தனர், அவளைப் பெற்றோர். மாங்கனி பிளந்ததே போன்ற சிவப்புநிற இதழ்கள் உடையவளைச் செவ்வாய் என்றே அழைத்தனர், அவளை ஈன்றெடுத்தோர்.

திங்களுக்கும் செவ்வாய்க்கும் பிரச்சினை எதுவாக இருக்கமுடியும்?

“என்னடி திங்கள்! யாரையோ சபிப்பதுபோல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” எனக் கேட்டவாறு செவ்வாய் அருகே வந்தாள்.

“யாரையும் சபிக்கவில்லை! என்னைத் தொத்திக்கொண்ட நோயைத்தான் சபிக்கிறேன்; இதோ பாரடி செவ்வாய்! என் காதலனால் என் மேனியெங்கும் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய காமநோய் - என்னையே விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டு, என்னைப் பிரிந்து சென்றுள்ள காதலனைப் பின்தொடர்ந்து என்னையும் செல்லுமாறு தூண்டுகிற அளவுக்குக் கொடுமையானதாகி விட்டதடி!”