உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 122
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 122 · 122 / 300

“பற்றுக்களை விட்டொழிப்பதற்கு ஒரு பற்றைப் பற்றவேண்டும். அதுவே துறவுக்குரிய இலக்கணம்.”

வள்ளுவர் விளக்கினார். வந்தவனுக்குப் புரியவில்லை! எந்தப் பற்றும் கூடாது என்கிறபோது, ஒரு பற்று மட்டும் எங்கிருந்து வந்தது? அவனே வினாக்குறியானான்.

“எதிலும் பற்றில்லாதவராக யார் இருக்கிறாரோ அவரிடம் மட்டும் பற்றுக் கொள்ளவேண்டும். உன் பற்றுக்களை விட்டொழிப்பதற்கு அத்தகையோரிடம் நீ கொள்ளும் பற்றுத்தான் துணை நிற்கும்.”

குறளையும் பாடிக் காட்டினார் வள்ளுவப் பெருந்தகை:

“பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு.”

பற்று விடுதல் - பற்றினைக் கொள்ளுதல் - இரண்டுக்கும் கிடைத்த விளக்கமென்னும் ஒளி கொண்டு, துறவற வாழ்க்கையில் சிறந்து விளங்கினான் வள்ளுவரைக் காண வந்தவன்.

அதிகாரம் - 35 - துறவு; பாடல் - 347, 350

பொன்னி, வான் நோக்கியவாறு பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். “என்னடி, முகிற்கூட்டத்தின் அணிவகுப்பைக் கண்டு மயங்கிப் போய்விட்டாயா?” எனக் கேட்டவாறு தாமரை, அவளருகே வந்தாள். பொன்னி மிகுந்த சிரமம் எடுத்துக்கொண்டு முகத்தில் தேக்கிய புன்னகை, நீடிக்காமல் மின்வெட்டுப்போல் மறைந்துவிட்டது. தாமரை, அவளை நோக்கிக் கேட்டாள்:

“ஒரு நாளைக்கு எத்தனை நாழிகை?” என்று! தயக்கம் சிறிதுமின்றிப் பொன்னி பதில் அளித்தாள்: “ஒரு நாளைக்கு நானூற்றி இருபது நாழிகை” என்று! தாமரைக்கு வியப்பு மேலிட்டது.

“என்ன பொன்னி, புதிர் போடுகிறாய்? எனக்கும் அல்லிக்கும் இதுபற்றித்தான் சற்று நேரத்துக்கு முன் தகராறு! அல்லி சொன்னாள், ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது நாழிகையென்று! நான் சொன்னேன், அறுபது நாழிகையென்று! நான் சொன்னதுதான் சரியானது என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. இருந்தாலும் உன்னையும் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்று ஒரு பேச்சுக்குக் கேட்டால், நீ ஒரேயடியாக நானூற்றி இருபது நாழிகை என்கிறாயே!”

பொன்னி, வேதனை கலந்த ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தாள்!

“உனக்கு ஒரு நாள் என்பது அறுபது நாழிகைக் கணக்கு! ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரையில் நான் சொன்ன கணக்கே பொருந்தும்.”

தாமரைக்குப் புரியவில்லை. பொன்னியிடம் விளக்கம் பெற விரும்பினாள்.

“யாரும் சொல்லாத ஒரு கணக்கையல்லவா நீ சொல்லுகிறாய்! ஒரு நாளைக்கு நானூற்றி இருபது நாழிகை என்றால்; அப்படிச் சொல்பவர்க்கு மூளைக் குழப்பமோ என்றுதான் எல்லோரும் கேட்பர்!”

அதைக் கேட்ட பொன்னி, தாமரையின் தோளில் கையைப் போட்டவாறு மீண்டும் ஒரு பெருமூச்சுடன் பேசத் தொடங்கினாள்.