உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கட்டுரைகள்

சிந்தனையும் செயலும்

கட்டுரைகள் 49 · 49 / 50

மேனி எங்குந் திரு வெண்ணிறமங்கிட வெம்புலித் தோலுடுத்தான்”

என நீள்கிறது, “இறைவன் உலா வருதல்” பகுதி; பல பாடல்களாக! அதில்;

“தில்லைக் கோவிந்தர் தெருவுங் கடந்தார் சிதம்பரத் தாண்டவனார் நல்ல முத்தலியார் தன் மடந்தன்னில் நாடியெழுந்தருள்”

அவ்வமயந்தான் ஒரு தாய்க்கும் மகளுக்குமிடையே ‘ஏசல்’ ஆரம்பமாகிறதாம்! ஏன்? மகள், உலா வரும் சிதம்பரத் தாண்டவனின் உருவுகண்டு மயங்கி, பெருமையுணர்ந்து பித்துப் பிடித்து அந்த ஊர்வலத்தினிடையே ஓட முனைகிறாள். அவளைத் தாய் தடுத்து;

“எல்லாருங் காண மகளே நீ சந்தியில் செல்லாதே யென்றனளே”

அந்தத் தாய் மேலும் சொல்கிறாள் மகளிடம்!

“ஆண்டி தனக்காசை கொள்வது மாதர்க்கு கூடவல்லவே மகளே!”

என்று கூறிடும் தாய்க்கு அந்த மகள் பதில் சொல்லும் விதமாக,

“அடவல்ல வென்றவுன் தில்லைச் சிதம்பரத் தாண்டி அழகைக் கண்டால் உடை தான் நெகிழவே ஆசை கொள்ளாத பேருண்டோ மாதாவே!”

என்கிறாள். மகளின் பதில் கேட்டுத் தாய்க்குக் கோபம் வருகிறது. கூறுகிறாள் அந்தத் தாய்:-

“சிறுத் தொண்டன் பத்தியறிந்திட வேண்டியே சீராள தேவனைத் தான்

அறுத்துக் கறியாய்ச் சமைக்கவே சொன்னான் அநியாயக் காரனல்லோ?”

எனக் குமுறுகிறாள்.

“அநியாயமல்ல தாயே நீ கேளா யந்தச் சீராளனுக்கே முனிவோரி லொன்றாக செங்காட்டு நங்கைக்கு முத்தி பதங் கொடுத்தோன்”

என விடையளித்து; மகள், தன் தாயை சமாளிக்கிறாள்.

மகளோ; மகேசனின் ஆனந்தத் தாண்டவத்தைப் புகழ்ந்து மயங்குகிறாள். அதையும் ஏற்றிடாத அந்தத் தாய்;

“ஆனந்தக் கூத்துமழுகுங் கண்டே சிறி தாசை மடமானாய் ஈனங்கள் சொல்லியே யேசுவார்க்கெல்லா மிடமாக்கி விட்டாயே”

என்று கண்கலங்குகிறாள்.

தன் ஆசை வெறி அடங்காது என்பதை அந்த மகள் தாயிடம் திட்டவட்டமாகக் கூறி விடுகிறாள்.

“ஏசுவார்க்கெல்லா மிடமாக்கி விட்டாலு மின்று மடலெடுத்து தில்லை யீசனைச் சேராதிருந்திடில் மாறி வெழுந்ததுதான் கொங்கையோ?”

அதுகேட்டு தாய், சீறும் புலியாகிப் பேசுகிறாள்:-

“ஒருருவாகி நெடுமாலுந் தானு முருவமும் ரண்டாகி தாருகா வனந் தன்னில் மடந்தையர் தங்களைக் கற்பழிக்க”

என்றவுடன்; தாய்க்கு மகள் விளக்கம் சொல்கிறாள்.

“தங்களில் மங்கையர் மோகித்தே வீழத் தாருகாவனத்தில் எங்கள் சிதம்பரார் செய்த பெருமையை யெண்ணத் தொலையாதே”

இப்படி ‘சிதம்பர அந்தாதி’ சிற்றின்பச் சுவைகளை சாடை காட்டி; பேரின்பம் பெறுகின்ற மார்க்கத்தையும் வலியுறுத்துகிறது.

“அந்த அவனி முனிவர்களெல்லொரு மாதரா யென்றே தொழ இந்திர லோகத்தில் பூமாரி சிந்த யிமையோர்க்களேந்திடவே சிந்தை மகிழச் சிதம்பரத் தாண்டவர் சிறப்பாக வீற்றிருந்தார் இந்திரர் தேவரிமையவ ரெல்லொரு மினிதாக வீற்றிருந்தார்.”

என்று கதைப் பாடல், பக்திப் பரவசமாக நிறைவுறுகிறது. கம்பரின் கவி நயம் இன்றுரைத்து - அதற்காக அவரைப் புகழ்வதுபோல புலமை மிக்கோர் போற்றுமளவுக்கு சிதம்பர அந்தாதி பாடியுள்ள அருதகுட்டி நாடார் எனும் கவிராயரையும் புகழத்தானே வேண்டும்.