சக்கரவர்த்தியின் திருமகன்
கட்டுரைகள் 5 · 5 / 14
முத்தத்தால் வீங்கிய முகங்களா? -
துக்கமான கட்டடம் - அங்கே தொடர்ச்சி கெடாத
இன்பலோக யாத்திரையா?
தொல்லை நிறைந்த வேலை - அப்போது
எல்லை மீறிய இன்பமா?
பாட்டன் வீட்டிலிருந்து பரதன் வந்தான். தந்தையின் சாவு தமையனின் ஆரண்யவாசம் - இவைகளைக் கேள்விப்பட்டான். தான் பட்டம் கட்டிக்கொள்ள மறுத்து அழுதான், அண்ணன் பிரிவும் அரண்மனை நிகழ்ச்சிகளும் அவனை அனலிடைப் புழுவாக ஆக்கின. தன் பரிவாரங்களுடன் ராமனை அழைத்து வருவதற்காகப் புறப்படுகிறான், வழியிலே குகனை சந்திக்கிறான், பெருந்துக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கும் பரதனின் சகோதர பாசத்தைக்கண்டு குகன் வியக்கிறான்.
**பரதன் நிலையை ஆச்சாரியார் விளக்குகிறார் பாருங்கள்.**
“குகனைச் சந்தித்த பிறகு, பரதனுக்குத் துக்கம் முன்னிருந்ததைவிட, அதிகரித்தது. பரிசுத்த சுபாவத்தை ஜென்ம சம்பத்தாகப் பெற்றவன் பரதன் இப்படியாயிற்றே - என்று அவன் இராமனை நினைந்து பெருமூச்சுவிட்டு உடம்பெல்லாம் வேர்த்துத் தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தான்.”
இப்படி வேதனையின் சிகரமாகிவிட்ட பரதன், குகனைப் பார்த்து - ராமன் என்ன சாப்பிட்டான்? எங்கு உட்கார்ந்தான்? என்றெல்லாம் கேட்டு அழுதானாம் - லக்ஷ்மணன் எங்கே தூங்கினான் என்றும் கேட்டானாம்.
“ராமனும் ஜானகன் மகளும், தரையில் அங்கே படுத்திருப்பதைப் பார்த்து எனக்குத் தூக்கமும் வருமா என்று கண்ணீர் சொரிந்து, அழுது, இரவு முழுதும் வில்லும் கையுமாக என்னைப் போலவே படுக்காமல் நின்று காத்து வந்தான்.”
என்று குகன் சொன்னபோதும் துயரம் தாங்க முடியாமல் பரதன் துடித்துப்போனானாம்!
“காலையில் எழுந்தவர்கள் தலைமயிரைச் சடையாகத் திரித்துக்கொண்டு, காலால் நடந்து போனார்கள்.”
இத்தனை சோகச் செய்திகளையும், குகன் பரதனிடம் கூறுகிறான். அரண்மனையிலேயே, அழுது புரண்டு, ஆரண்யத்திலும் வேதனைச் செய்திகள் தாக்கியதால் துடித்துத் துவண்டு, வருகிறானாம் பரதன்.
“பரதனும், குகனும் கங்கைக் கரையில் சந்தித்து துயரத்தைப் பங்கிட்டுக் கொண்டது ஆழ்வார்களும், பக்தர்களும் மிகவும் அனுபவிக்கும் கட்டம்.”
என்று ஆச்சாரியாரே எழுதியிருக்கிறார். அவ்வளவு சோகப் பெருவெள்ளம் அது! ராமாயணத்தின் நயங்களை வால்மீகி மூலமும், கம்பர் மூலமும் காணுகிற ஆச்சாரியார், இந்தச் சோகக்கட்டத்திலே கம்பனின் கவிதா வேகம் எவ்வளவு உச்சக் கட்டத்திற்குப் போயிருக்கிறது என்பதை ஏனோ விளக்கவில்லை.
‘சக்கரவர்த்தித்திருமகன்’ கட்டுரையில் பல இடங்களில், கம்ப ராமாயணப் பாடல்கள் எடுத்தாளப்படுகின்றன. அதுபோலவே, பரதன், ராமனைத் தேடிச் செல்லும்போது கம்பர் தரும் காட்சியையும் மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல ஆச்சாரியார் ஏன் தயங்கவேண்டும்? கண்ணீர் மல்கும் நிலையிலே பரிவாரங்களோடு பரதன் போகிறான், குகனுடைய முயற்சியால் கங்கையைக் கடக்கப் பெரியதோர் படகு வரிசை ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. அதில் பரதனும், வசிஷ்டரும், மற்றும் ஆண்களும் பெண்களும் அமர்ந்து ராமனைக்காணும் ஆவலுடன் போகிறார்கள்.
இந்தத் துயரமான கட்டத்தை ஆச்சாரியாரின் அன்புக்குரிய கம்பர் எவ்வளவு அழகாக வர்ணித்திருக்கிறார் பாருங்கள்.
படகைச் செலுத்தும் துடுப்புகளின் அசைவிலே, கங்கையாற்றின் நீர்த்திவலைகள் மேலெழும்பி, படகில் உள்ள மங்கையரின் ஆடை நனைந்து, அந்த நனைந்த பாகத்தின் வழியாக அவர் தம் மறைவிடத்தை வெளியே தெரியும்படி செய்ததாம் - அந்தக் காட்சியை படகில் உள்ள ஆடவர் ரசித்தார்களாம்.
அதற்கு இதோ பாடல் -
அயோத்தியா காண்டம் குகைப்படலம் 56ஆவது செய்யுள்:
“இயல்வுறு செல்வினாவா யிருக்கையு மெயினர் தாண்டத் துயல்வன துடுப்பு வீசுந் துவலை கண்மகளிர் மென்று சுயல்வுறு பரவை யல்கு வெளி புறத்தளிப்ப வுள்ளத் தயர்வுறு மதுகை மாந்தர்க் களா உயிர்ப் பளித்த தம்மா!”
அரண்மனைப் பெண்களும். ராணிகளும் செல்கிறார்கள் படகில்! கட்டமே சோகக் கட்டம்! கம்பரின் கண்களோ, எந்தக் காட்சியையோ படம் பிடிக்கின்றன!
நீர்த்துளிப்பட்டு நனைந்து வெளியே ஒளிகாட்டும் பாகங்களை மறைத்துக்கொள்ள எண்ணாத மாதர்கள்!
அப்படி மறைக்கப்படாதவைகளை பார்த்து ஆனந்தப்படும் பரிவாரங்கள்!
